Melchiors 'Z' staat centraal in de piste

Leon Melchior, grootaandeelhouder, fokker en paardenmiljonair te Lanaken, verschuilt zich doorgaans voor journalisten. Maar in de RAI, de jaarlijkse pleisterplaats van het rondtrekkend hippisch circus, zullen ze weten dat hij er is....

MARTIEN SCHURINK

Van onze verslaggever

Martien Schurink

AMSTERDAM

Ludger Beerbaum, de winnaar van de wedstrijd met Ratina, heeft Melchior meteen in de smiezen en bedenkt dat het geen kwaad kan om enkele vriendelijke woorden te spreken over de man die zoveel geld en macht in paardenland bezit dat hij de carrière van een ruiter kan maken en breken. Hij richt zich niet rechtstreeks tot Melchior, dat zou wal al te doorzichtig zijn, maar kiest voor een zaligverklaring van Ratina, het raspaardje uit Melchiors stoeterij Zangersheide.

'Ratina is', zo zegt de Duitse Olympisch kampioen in vloeiend Engels, 'zonder enige twijfel het beste springpaard ter wereld. Ze heeft me de laatste jaren nooit in de steek gelaten. Het is een voorrecht haar te mogen berijden. '

Beerbaums ode mist haar uitwerking niet. Hij ziet aan de glimlach die over Melchiors gezicht trekt en aan het feit dat de Limburgse Belg nog maar eens nipt aan zijn glaasje champagne dat de man zich gevleid en gestreeld voelt. Beerbaum weet dat hij niet bang hoeft te zijn dat hem ooit zal overkomen wat Piet Raymakers in 1992 overkwam.

Tijdens de Olympische Spelen in dat jaar wint Raymakers in eendrachtige samenwerking met de door hem opgeleide Ratina goud in de landenwedstrijd en eindigt achter Beerbaum als tweede in de individuele wedstrijd. Raymakers is op slag een volksheld. Wie kent gouden en zilveren Pietje niet. De werkgever van de Olympische held annex eigenaar van Ratina, Melchior dus, deelt amper in de roem. En dat kan de man, beweerden en beweren boze tongen, maar moeilijk verkroppen.

Enkele maanden later is Ratina opeens foetsie. De merrie blijkt voor veel geld verkocht, verhuurd of anderszins verpatst aan een Duitse zakenrelatie van Melchior, Alexander Moksel, vleesmagnaat en sponsor van Beerbaum. In het contract wordt de clausule opgenomen dat Beerbaum de aanduiding 'Z' van Zangersheide moet hanteren. Ratina Z dus heet het paard en niet anders. Bovendien wordt overeengekomen dat de merrie na haar loopbaan terugkeert naar Zangersheide.

Drie jaar na dato wil Melchior nog wel eens haarfijn het hoe en waarom van deze opmerkelijke transactie uit de doeken doen. 'Piet en ik hebben indertijd in goed overleg besloten Ratina naar Duitsland te laten gaan. Het was Piet zelf die met een potentiële koper aan kwam zetten. Wij meenden dat er nog meer goede paarden op onze stoeterij waren. Dat is een vergissing gebleken. Jammer voor mij, jammer voor Piet. Maar laat één ding duidelijk zijn: Piet is er financieel niet slechter van geworden.'

In sportief opzicht is het sindsdien bergafwaarts gegaan met Raymakers. Hij moet zich de laatste jaren behelpen met minder talentvolle paarden en kan, zoals bleek tijdens de vierdaagse in Amsterdam, alleen nog maar excelleren in bijrubrieken. Beerbaum maakt intussen overal ter wereld goede sier met Ratina. Melchior kan zijn lol daarover nauwelijks op. 'Ludger is de beste ruiter ter wereld en heeft het beste paard ter wereld. Beiden maken bijna week na week reclame voor Zangersheide. Mooier kan het toch niet? '

Melchior was ooit zelf actief in de springpiste. Een bijzonder getalenteerd ruiter was hij allerminst. Geen balk was veilig voor de hobbyist en zijn valpartijen zijn bij menigeen diep in het geheugen gegrift. Hij mag van geluk spreken dat hij inmiddels te oud is om zelf nog in het zadel te klimmen. De hindernissen zijn vandaag de dag zo hoog en zo breed dat hij zich ongetwijfeld menig buil zou vallen, of nog erger.

Dan is zijn Duitse pr-man een veel bekwamer stuurman. Beerbaum blijft zelfs in de Amsterdamse piste, waar parkoersbouwer Henk-Jan Drabbe de lat hoger heeft gelegd dan ooit, moeiteloos op de been. Beerbaum toucheert in de eerste manche geen lat en geeft in de barrage zijn zes overgebleven concurrenten een lesje in snel en safe rijden. Roger-Yves Bost, de Franse nummer twee, heeft voor de rit over zeven hindernissen, liefst vier seconden meer nodig.

Wout-Jan van der Schans, die in 1989 met Treffer voor het laatst een Wereldbekerwedstrijd won, blijft foutloos, maar zijn tijd (42,31) is ook al niet om over naar huis te schrijven. 'Ik ben al lang blij dat ik alles heel heb gelaten', zegt de ruiter uit Lunteren. 'Met de hoofdprijs heb ik niet echt rekening gehouden. Ik wist dat er nog een paar kanjers moesten komen.'

Het is een wonder dat de zeven paarden in de barrage nog vooruit te branden zijn. Eerder op de middag, in de eerste manche, hebben ze alles moeten geven om te overleven. De dieren vouwen zich kreunend boven de hindernissen dubbel en doen dat soms zo luidruchtig dat Peter Geerink, Rob Ehrens, Albert Voorn en enkele buitenlandse coryfeeën niet weten hoe snel ze zich uit de voeten moeten maken.

Na afloop wordt duidelijk wie dat gekreun op hun geweten hebben. De ruiters zelf, althans een afvaardiging van hen, en hoofdsponsor Volvo. De parkoersbouwer kreeg daags voor de wedstrijd het dringende verzoek zo selectief mogelijk te bouwen. Drabbe wilde niet kinderachtig zijn en honoreerde dat verzoek. 'Ruiters en sponsor herinnerden mij eraan dat tijdens de Wereldbekerwedstrijden in Bologna, Dortmund en Den Bosch respectievelijk negentien, achttien en twintig combinaties tot de barrage doordrongen. Dat was in hun ogen niet goed voor publiek, niet goed voor de paarden en niet goed voor televisie. Het moest allemaal flitsender en spannender. Dan moeten ze ook niet zeuren.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden