Melanie

n mijn column van vorige week verzon ik dat ik in het vliegtuig op weg naar mijn kleinzoon op Mallorca, een glossy had zitten lezen. (In werkelijkheid was dat natuurlijk een goed boek: De Wittgensteins door Alexander Waugh, maar dit terzijde. Ik doe me wel vaker oppervlakkiger voor dan ik ben.) Die glossy, laten we aannemen dat het de ¡Hola! was, onthulde, zo schreef ik, dat Javier Bardem een paar dagen op het zelfde eiland bivakkeerde.


Ik had de aantrekkelijke filmster in het leven geroepen om mijn lofzang op mijn kleinzoon minder kneuterig te maken. Een frivole noot aan het eind van het stukje zou, had ik bedacht, wel eens lekker contrasterend kunnen werken. Maar zoals een toneelschrijver in zijn eerste bedrijf het geweer laat zien waarvan de trekker in het laatste wordt overgehaald, zo moest ik Bardem eerst introduceren om hem later te kunnen laten opdraven. Nou ja, Bardem, op die - Spaanse - naam was ik nog niet eens gekomen.


Aanvankelijk beklom ik een berg internationale beroemdheden wier namen ik niet noem, want dan blijf je aan de gang. Daarna sjokte ik over een heuveltje Bekende Nederlanders. Van Fedja van Huêt tot Barry Atsma, van Matthijs van Nieuwkerk tot Raymond Thiry, van Thierry Baudet tot Eric Corton tot en met Jeroen Pauw. Maar niemand van deze heren sprak echt tot de verbeelding; althans, er was niemand bij die alle lagen van de vrouwelijke bevolking bestrijkt. Alleen Ramses Shaffy, maar die zou ik uit de hemel hebben moeten laten neerdalen, zoals overigens ook zijn nog levende seksegenoten uit de lucht zouden zijn komen vallen. Want wat moesten die jongens op Mallorca? De enige van wie ik weet dat hij er een huis heeft, is Joop van den Ende...


Ik had het: een Spanjaard! En toen was de keuze razendsnel gemaakt: Javier! Als ik deze charmante macho opvoerde in mijn eerste alinea, kon ik hem aan het eind weer laten opduiken. Bijvoorbeeld uit een naburig zwembad. En als hij dan - in mijn zondige gedachten - voor me stond (nog wel in zwembroek!), zou ik hem geen blik waardig keuren, omdat ik met mijn kleinzoon zat te spelen. De oma in me zou het winnen van de vrouw.


Heus, ik heb nog zo op Google opgezocht of je Javier echt met een J schreef , maar verder kende ik mijn Spaanse pappenheimer als mijn broekzak. Dacht ik. Want wat schreef ik dat er in die ¡Hola! stond? Dat hij zonder zijn vrouw op Mallorca verbleef. Zonder Melanie!


Toen ik die naam in deze krant zag afgedrukt, kon ik mezelf wel voor mijn kop slaan. En ook - met de koppen tegen elkaar - de redactie, die kennelijk had zitten suffen! Maar Heer, vergeef het hun, want ze weten niet welke filmster het met welke filmster doet. Behalve sterrenkijker Aaf Brandt Corstius is iedereen bij de Volkskrant daar veel te intellectueel voor. En ik blijkbaar inmiddels ook.


Vroeger was dat wel anders. Toen was mijn hoofd zo overvoerd met nutteloze kennis dat, zoals mijn vader zei, 'de theorie van Einstein er niet meer bij kon'. Maar ook geen boek over de Wittgensteins! Misschien was 'Melanie' wel een faux pas in de goede richting.


Melanie Griffith (dochter van Tippi Hedren uit Hitchcocks The Birds) is niet de vrouw van Javier Bardem, maar van Antonio Banderas; Bardem is getrouwd met Penélope Cruz.


Toegegeven, de heren hebben wel iets van elkaar. De een lijkt op een Spaanse ober en de ander ook, met nevenpraktijken in het criminele circuit. Althans in ruststand. In beweging spelen deze uitstekende acteurs las estrellas del cielo. En hun vrouwen ook. Zouden de echtparen bevriend zijn? Toch die ¡Hola! maar weer eens openslaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden