Meisjes van Eibergen

Je raakt de tel kwijt...

Het wemelt in de wereld tenslotte van mannen die niet van een kind kunnen afblijven, die het ontvoeren, verkrachten en na afloop voor de zekerheid meestal ook nog wurgen.

Erg. Voor dat kind natuurlijk, voor de ouders, voor de broertjes en de zusje en voor de hele school waar afgestudeerde opvangers nog wekenlang bezig zijn met kringgesprekken om de rouw weg te masseren. Dat schijnt een vak te zijn.

En voor de dader niet te vergeten.

Gewone moordenaars hoeven niet op clementie te rekenen. Alleen hun advocaat zal onder verwijzing naar dronken vaders en krengen van moeders een beroep doen op het erbarmen van Justitia, en aansturen op verminderde toerekeningsvatbaarheid, wat altijd een jaar kan schelen. Weer een ander vak.

Van ons evenwel mogen de daders heel lang op water en brood, en als we van de LPF zijn zelfs meteen de kogel of de strop.

Maar ofschoon een kind misbruiken en doodmaken misschien wel duizend maal erger is, bestaat in de samenleving een tamelijk brede consensus dat dat toch iets anders is dan in lunchtijd midden op de Apollolaan een vriend van Harry Mens overhoop schieten. Wie iets onherroepelijks met een kind uitvreet, begaat volgens die communis opinio weliswaar een misdaad, maar hij moet ook behoorlijk niet goed bij z'n hoofd, of zeg maar gewoon ziek zijn.

Dat is de afspraak, en daarom krijgt iemand die zoiets op z'n geweten heeft niet alleen de straf die ook een gewone moordenaar verdient, maar hij wordt door de rechter bovendien nog ter beschikking gesteld.

Vroeger heette dat bij afkorting tbr, met de r van regering, want het idee was dat de staat de criminele pati tot gezondere gedachten kon opvoeden.

Die illusie verdronk uiteraard als eerste in de privatiseringsgolf. Kabinet en Koning beseften dat het beter maken van kinderverkrachters een vak apart moest zijn, delegeerden het aan psychiaters,en noemden de terbeschikkingstelling voortaan bescheiden tbs.

En omdat het in de wereld nou eenmaal wemelt van mannen die niet van een kind kunnen afblijven enzovoort, werd het voor het nog tamelijk jonge psychiatersbedrijf in een mum van tijd een hele 24 uurs-industrie, met eigen centra en instituten en keuzemenu's voor gesloten of open inrichtingen, ludieke behandeling in de geest van Jan Foudraine dan wel klassiek op z'n Freuds kortom: voor elk wat wils en een waar paradijs voor iedereen die van z'n kinderziekte af wilde komen.

Maar kwam je er ook ooit van af? Is er in die discipline wel eens sprake geweest van wat artsen onder mekaar bedoelen als ze het over genezen hebben?

Veel maatschappelijke en politieke ophef zullen we dezer dagen nog beleven vanwege het meisje uit Eibergen. De discussie zal voornamelijk om twee vragen draaien: wie vergat alarm te slaan toen de criminele pati na een paar dagen niet terug was van z'n proefverlof? en wie gaf verdachte permissie om zonder begeleiding de straat op te gaan?

Over de eerste vraag zal veel op en neer gesmoesd worden maar wat wil je? Bij justitie doen ze alles al jarenlang met vinger op een machine uit 1912, en de dienstdoende minister heeft al z'n tijd nodig voor de strijd tegen wildplassers en jongelui die obscene gebaren maken naar de politie.

Het antwoord op de tweede vraag hoorde ik gisteren gegeven worden door opperpsychiater Hjalmar van Marle, die het allemaal vooral erg vond voor de eigen beroepsgroep.

Een dreun voor die mensen en hun instituut, sprak hij in Netwerk. Zij moeten zich nu afvragen: wat stelt mijn deskundigheid eigenlijk voor?

Oefening in nederigheid.

Maar evenzogoed laten ze zich aanleunen dat ze zo'n dertigduizend tbs-klanten met proefverlof en al voor de regering beter kunnen maken.

Met zulke heelmeesters maken meisjes uit Eibergen weinig kans.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden