Mei-ann chen

Dirigente Mei-Ann Chen maakt overrompelend debuut bij NedPhO.

De tijd dat dirigeren het domein was van oude, autoritaire mannen, raakt definitief uit zicht. Neem alleen al de lopende klassieke week in Amsterdam. Liefst drie dirigentes richten een niet eerder vertoonde vlootschouw in van vrouwelijk zwaaitalent. Mei-Ann Chen, Xian Zhang en Marin Alsop: ze staan op de bok bij instituten als De Nederlandse Opera (Zhang) en de ZaterdagMatinee (Alsop).

Mei-Ann Chen liet zich naar Amsterdam lokken door het Nederlands Philharmonisch Orkest (NedPhO). Op haar 16de verruilde ze Taiwan voor Boston. Via nederige gastdirecties, van Kalamazoo tot Fort Worth, bereikte ze het chefschap van het Memphis Symphony Orchestra. Nu ze 38 is, begint Chens carrière ook in Europa op gang te komen.

Bij het NedPhO-publiek kan ze alvast niet meer stuk. De Grote Zaal van het Concertgebouw kookte over van blije, klaplustige mensen. Die hadden een opmerkelijk optimistische versie gehoord van Tsjaikovski's Vijfde symfonie, een stuk dat meestal door somberte wordt omhuld. Tijdens de ovatie ging de show onverminderd door. Mei-Ann Chen, een communicatief wonder met springveermechaniek, dook handenschuddend het orkest in. Mimend als een contrabassist zwengelde ze het applaus voor die potige orkestsectie persoonlijk aan.

Tsjaikovski's muziek werd door Chen als het ware voorgeleefd: druk gebarend tekende ze de emoties uit. Sommige orkesten zullen horendol worden van die adhd-factor, het NedPhO liet zich er juist door aanvuren. Helder gedacht en rijk gekleurd: het was alsof Chen de 19de eeuw bekeek door de nuchtere bril van Stravinsky. Elk snottergevaar wendde ze vaardig af.

Ruslandkenners zullen protesteren dat het 'Slavische gevoel' ook ontbrak aan Tsjaikovski's Vioolconcert. Gierende hartstocht en soppende tranen behoorden inderdaad niet tot het vocabulaire van Augustin Hadelich, de jonge Duitse violist die is opgegroeid in Toscane en tegenwoordig vanuit New York de wereld bestrijkt.

Op z'n 15de raakte hij serieus verbrand. Vele operaties later musiceert Hadelich jaloersmakend soepel. De twintiger is intiem in z'n expressie en sterk in het ritmische detail, met hooguit een iets te keurige kneding van Tsjaikovski's smeuïge noten.

Wel gaf hij de verbijsterendste toegift in jaren. Paganini, Caprice nr. 24, een schrikwekkend hoge Alpentop. Hadelich beklom hem monter, zonder maar één nootje in het ravijn te laten rollen. Zijn de meeste violisten al verguld met zo'n prestatie, hij ging nog hoger. Soms dubbelhandig tokkelend presenteerde hij zijn tocht als een meeslepend muzikaal verhaal.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden