Meewerkende weergoden en buitengewoon sterk programma op Into the Great Wide Open

Een betoverende zaterdag op Vlieland

Waar het stuk van Kliphuis en Lucky Fonz III vol kleine verrassingen en bijzondere vondsten zit, geven Belle And Sebastian niet de magische show waar het publiek op hoopte. Een verslag van de zaterdag op Into The Great Wide Open.

Bezoekers van Into The Great Wide Open. Beeld anp

Zaterdagmiddag hebben een paar honderd festivalbezoekers zich neer gevlijd in de Vlielandse duinen. Vlak onder de vuurtoren staat de voorstelling The Secret Diary Of Nora Plain op het programma. Het betreft de voorpremière van een liedcyclus gemaakt door Morris Kliphuis (muziek) en Lucky Fonz III (libretto). Zangeres Nora Fischer komt op gympjes uit de duinen, haar hoge pumps staan klaar op het kleine podium onder een tentdoek. Ze wordt begeleid door een strijkkwartet (Ragazze Quartet) en slagwerker Remco Menting.

De ambiance is prachtig. Lekker weer, de zon schijnt. Een heerlijk moment om even je even onder te dompelen in iets volkomen nieuws, terwijl je de indrukken van de eerste dagen Into The Great Wide Open verwerkt. Even terugdenken aan dat aangenaam speelse concert van de Lemon Twigs, donderdagavond midden in het bos. Of aan de betovering teweeg gebracht door de sonore stem van Bill Callahan. Ook al op een schitterend podium tussen de bomen.

Het programma is buitengewoon sterk dit jaar, en het mooist is misschien wel dat de weergoden ook hun best hebben gedaan dit jaar. Want je moet er niet aan denken hoe het stuk van Kliphuis en Lucky Fonz III in het water zou zijn gevallen als het moest worden in de weersomstandigheden van een paar dagen eerder.

Boordevol verrassingen en vondsten

Zaterdag zijn de omstandigheden ideaal. Fischer zingt prachtig, het strijkkwartet speelt dan weer bekoorlijk maar soms ook een beetje schurend.

Mooi hoe op een gegeven moment de strijkers even een dialoog zoeken met de vibrafoon van Menting. Even lijkt de muziek los van de partituur en verraadt zich even de jazzachtergrond van Kliphuis.

Zo zit het stuk boordevol kleine verrassingen en bijzondere vondsten, die nieuwsgierig maken naar de 'echte' uitvoering en de plaatversie. Maar voorlopig houden we de herinnering aan die prachtige setting in de Vuurboetsduin nog even vast.

Een van die vele mooie plekken en podia op Vlieland tijdens de al weer negende editie van Into The Great Wide Open. Een kleine zesduizend bezoekers krijgt het eiland dezer dagen te verwerken, de meesten slapen in tenten, wat zanger Stuart Murdoch van Belle And Sebastian enigszins lijkt te verbazen.

De voorman van de Schotse band lijkt ook nog geen goed beeld van het festival te hebben gevormd, als hij zaterdag om half elf het podium betreedt. 'Wat doen jullie hier, zijn jullie verdwaald?', vraagt hij een beetje verontwaardigd aan een paar kinderen vlak voor het podium.

Nee, kinderen horen erbij op Into The Great Wide Open. Ze vinden Belle And Sebastian misschien net iets minder opwindend dan rapper Donnie die een paar uur eerder elders op het programma stond, maar er is genoeg vertier. Into The Great Wide Open wil alle generaties prikkelen met mooie, opmerkelijke en soms nog vrij onbekende muziek. Jake Bugg en Michael Kiwanuka debuteerden er ooit. En voor de meeste bezoekers is het optreden van de Japanse Kikagaku Moyo een kennismaking met wonderlijk mooie psychedelica. Precies zo'n bandje waar je op zaterdagmiddag zin in hebt. Het samenspel van dit vijftal gewezen straatmuzikanten is virtuoos. Elementen uit sixties-gitaarpop worden verweven met Indiase muziek en Krautrock. Moeilijke muziek? Nee hoor, alles blijft even toegankelijk en meeslepend.

Grote finale

Even sympathiek is de inmiddels hoogbejaarde soulzanger/componist Don Bryant. Hij presenteert op het grote Sportveld-podium een warme, met koperwerk versierde soulshow die hij uiteraard afsluit met de evergreen I Can't Stand The Rain dat hij zo'n 45 jaar geleden medecomponeerde.
En dan maken we ons langzaam op voor de grote finale van zaterdag, het optreden van Belle And Sebastian.

Ieder festival heeft wanneer het wordt opgezet een lijstje droomnamen. Belle And Sebastian stond van meet af aan bovenaan het wensenlijstje van Into The Great Wide Open. Sterker: het festival is juist opgezet om de wonderschone liedjes van deze Schotse band de ideale ambiance te geven.

Het begint goed met een pittig I'm A Cuckoo en een klein gehouden She's Losing It. Stuart Murdoch is goed bij stem. De band speelt afwisselend teder en swingend. Maar er is ook iets wat voorkomt dat dit echt de magische show wordt waar je op hoopte. De setlist is ook niet heel ideaal. Het nog altijd meest geliefde oudste materiaal krijgt niet de gewenste aandacht in de setlist. Vreemd genoeg toont Murdoch zich ook verbaasd dat het publiek juist die oude liedjes als Dylan In The Movies en Dog On Wheels goed kent.

Alsof hij zich niet realiseert dat een flink deel van het publiek zich hier lang op verheugd heeft.

Sleep The Clock Around, dat steviger rockt dan ooit en Get Me Away From Here, I'm Dying maken bijna alles wel weer goed. Maar het is een te routineus optreden om ook dat deel van het publiek te overtuigen dat zich afvraagt wat daar toch aan is, aan Belle And Sebastian.

Lees meer

Into The Great Wide Open laat traditiegetrouw naast de muziek ook kunst in alle soorten en maten zien. Dit jaar kom je onder meer een rokende, muzikale krater in het bos tegen en kun je in een duinpan liggen onder door zonne-energie aangedreven orgelpijpen. Waarom we steeds vaker kunstwerken op festivals zien (+).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.