Meeste 'Leefbaren' ontbreekt het aan politiek talent

Leefbaar Rotterdam heeft de afgelopen tweeënhalf jaar ontegenzeggelijk successen geboekt. De partij introduceerde een ambitieus collegeprogramma en voert dat nog uit ook. De stad is er merkbaar beter aan toe dan bij de stormachtige opkomst van Pim Fortuyn bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2002.

Door Ron Meerhof

Bovendien wist men de achterliggende thema's van Fortuyn, die bij de collegeonderhandelingen overboord waren gevallen, alsnog op de agenda te krijgen; het kabinet zag zich gedwongen vorig jaar standpunten te formuleren over spreidingsbeleid, immigratie en illegaliteit. In de stad zelf woedde een geanimeerde discussie over de positie van de islam, toegespitst op de hoogte van minaretten. Een naargeestige non-discussie, volgens de een, een opluchting voor de ander.

Maar vrijwel alle bovenstaande punten komen op het conto van Marco Pastors, de vriend van Fortuyn die het collegeakkoord ontwierp en zelf wethouder werd.

De fractie, die nu nog dertien van de oorspronkelijke zeventien gemeenteraadszetels bezet, beperkt zich vooral tot het steunen van het college. Zeker de helft zakt weg in de vergetelheid. Een handvol is wel veel aanwezig op vergaderingen én in de stad. Maar ze krijgen weinig klaar. Aanvankelijk schoven ze de schuld op onwil bij het ambtelijk apparaat. Maar inmiddels breekt het inzicht door dat politiek uithoudingsvermogen vergt, en soms talent en politiek gevoel.

Daaraan ontbreekt het vaak. De fractie heeft aanvankelijk veel tijd verspild met de speurtocht naar spraakmakende schandalen, voorbeelden van schokkend falen en vriendjespolitiek; ze zijn niet gevonden.

Na de haast en hectiek om tussen december 2001 en maart 2002 een partij uit de grond te stampen, was een van de opgaven om die partij een steviger fundament te geven. Dat is deels gelukt; na het vertrek van flamboyantere mensen als Michiel Smit lijkt de club hecht. Maar ook erg braaf. Het compromis is de norm geworden .

De partijstructuur heeft nog steeds kenmerken van een familiebedrijfje. De echtgenote van fractieleider Ronald Sørensen is fractiesecretaresse én bestuurslid, in die laatste functie geflankeerd door de echtgenote van raadslid Dorsman. Die zit in de raad in het bankje vóór de schoondochter van Sørensen, met daar weer naast het echtpaar Sonneveld. Begrijpelijk en best nuttig; het bestuur zal Sørensen niet snel voor verrassingen zetten. Maar het oogt niet erg professioneel.

Minder overtuigend is ook dat veel zaken maar niet van de grond lijken te komen; de lang geleden aangekondigde fortuynistische visie, waaraan Sørensen werkte; waar is-ie? Afgelopen maand begon Sørensen een media-offensiefje over landelijke aspiraties met een rechtse volkspartij. Maar die plannen bleken nog geen stap verder sinds december, toen Marco Pastors identieke dingen zei in de Volkskrant.

Veelzeggender nog was de kandidaat die Sørensen naar voren schoof als leider voor zo'n landelijke rechtse volkspartij: Marco Pastors. Maar moet hij dan de héle fortuynistische beweging redden? En hoe moet het dan eigenlijk verder met Rotterdam, als Pastors campagne voert in het land? En dan nog: bij een peiling kwam de partij een halfjaar geleden uit op nog maar zes zetels. En dat was mét die ene Pastors.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden