ColumnWillem Vissers

Meer dan ooit verlang ik naar sport. Gewoon een sullig wedstrijdje zou al prachtig zijn

null Beeld

Zelden zo geëmotioneerd geraakt van tv als bij De Wereld Draait Door van afgelopen donderdag, met de familie Nouri. Misschien was het vanwege het juist gelezen boek over het tragische lot van Nouri, de vrolijke voetballer.

Misschien was het ook om de stugheid van Ajax, dat aansprakelijkheid erkende voor de slechte behandeling op het veld, nadat de talentvolle middenvelder op 8 juli 2017 in elkaar zakte met een hartstilstand en door trage reanimatie hersenletsel opliep. Over de hoogte van de uitkering is nog steeds discussie, achter sluiers van droefenis.

Misschien was het om de bevriende voetballers Steven Bergwijn, Frenkie de Jong en Donny van de Beek, die eerst op gepaste afstand van de tafel zaten, bijna als standbeelden van verdriet. Nagenoeg onbewogen, in vrijetijdskleding. Hun uitdrukking: vraag ons even niets, want dan breken we. In het tweede deel van de uitzending spraken zij over hun vriendschap met Nouri.

Misschien laaide het verdriet thuis op vanwege presentator Matthijs van Nieuwkerk, die zich in zijn laatste weken voor het afscheid van het programma liet meedrijven op hoge golven van emoties. Hij voelde zijn stem stokken na wijze, droevige woorden van pa Mohamed Nouri. Tafelheer Humberto Tan nam het onderhoud soepel over, al had het niet meer uitgemaakt hoelang het stil was geweest. De totale verstilling van verdriet. Had best gemogen.

Misschien ontstond de emotie door de anekdote van Frenkie de Jong. Nouri trok zijn wenkbrauwen op, toen De Jong hem advies vroeg over de clubkeuze na Ajax. Bij ‘Barcelona’ reageerde Nouri, die met laag bewustzijn verder leeft, met bevestiging in zijn trekken. Ja doen, Barcelona, mooi. Mooi weer. Mooie club. Messi.

Misschien was het om die sterke vader, bij wie ik een paar jaar geleden gewoon aanbelde, in mijn wens om het hele verhaal te reconstrueren. Zenuwachtig als zelden tevoren, want het was toch een inbreuk op andermans verdriet. Maar hij nam alle nervositeit meteen weg met reusachtige vriendelijkheid. Hij sprak vrijuit en na twintig minuten verwees hij naar zijn oudste zoon, om verdere zaken te doen. Hij omhelsde me bij vertrek.

En misschien welden de emoties op, omdat je toch in een soort persoonlijke lockdown zit. Omdat die hele coronacrisis natuurlijk het ergst is voor de doden en de zieken, en het zwaarst voor de werkers in de zorg, maar uiteindelijk voor iedereen ontregeling meebrengt. Het leven kan in een handomdraai veranderen. Iedereen is opeens zo klein en kwetsbaar. In de nieuwe wereld lopen mensen in een boog om je heen tijdens een wandeling en zeggen ze voorzichtig gedag. Opeens is in zoveel ogen angst te ontwaren.

Mede daarom verlang ik meer dan ooit naar sport (kunnen we geen NK latjetrap houden? Om de beurt schieten, live op tv). Gewoon een sullig wedstrijdje zou al prachtig zijn. Het niveau maakt niet meer uit. RKC – ADO desnoods.

Ja, de lach van de sport, die mis ik het meest, de wolk van gekwetter op al die velden. De glimlach van Nouri, die altijd zonder angst was.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden