Column

Mee met de Nederlandse Ryan Gosling

Henk lift mee

Lykele Muus geeft Henk een lift.

Ik ben in in Amsterdam-West, vlak bij station Lelylaan. Gezellig kun je het hier niet noemen, maar hé, je woont wel in Amsterdam: als je daar voor niet heel veel geld een huis hebt kunnen kopen, zoals acteur slash schrijver Lykele Muus en zijn vriendin, actrice slash violiste slash danseres Melissa Drost, dan ben je allang blij. Ze hebben twee verdiepingen, wat fijn is, zeker met een kindje.

Al begint de drukte en hysterie van de stad Lykele (29) inmiddels een beetje tegen te staan, zegt hij, als we in zijn Skoda stappen. 'Nu ik meer schrijf, zou ik net zo lief ergens wonen waar het rustiger is.' Maar goed, met dat acteren is het wel handig, natuurlijk.

We rijden het grijs van de wijk uit, het grijs van snelweg op, het grijs van het weer in. Hij gaat naar IKEA, voor een kastje op de kinderkamer. Lykele, die je onder meer kunt hebben gezien in de VPRO-serie Missie Aarde en in de musical Soldaat van Oranje, lijkt een beetje op de Amerikaanse acteur Ryan Gosling. Een knappe vent. Elke keer als je naar hem kijkt nog iets knapper. Dat stoere, nonchalante, en toch ook lief. Simpel groen jasje, zwart shirt met witte spikkeltjes, als een universum. Achteloos en toch perfect.

Zeventien minuten hebben we, zegt hij, tot aan de IKEA in Haarlem Spaarnwoude. Hij vertelt dat zijn aanvraag voor een werkbeurs van het Nederlands Letterenfonds, voor zijn tweede roman, is afgewezen. 'Als je een toelichting wilt, moet je daartoe weer een verzoek indienen.' En daar heeft hij geen zin in. Zijn eerste roman, Eland, is goed genoeg ontvangen. Waarom nu dan toch die afwijzing? Hij weet het zelf ook niet precies. Allebei denken we dat het kan zijn omdat hij ook al acteur is. Dat ze dachten: o, meneertje moet óók nog een roman schrijven. Of: jij hebt je acteerwerk al, andere schrijvers hebben dat niet. Het wrange is dat we moeten toegeven dat ook wij van sommige BN'ers, die eigenlijk iets heel anders doen, maar ook zo nodig een boek moeten schrijven, denken: och, och, och. En misschien wel terecht? Hoe het ook zij: Lykele zal, waar het de literatuur betreft, misschien wat harder moeten knokken.

Hij rijdt niet hard en niet zacht, hij praat niet hard en niet zacht. Dat moet moet je niet interpreteren als niksig of saai. Het oogt juist beheerst en zonder opsmuk. En als hij iets vertelt, dan vertelt hij het tot het einde, en negeert daarbij mijn ongeduldige pogingen om in te breken. Maar niet dwingend, dus. Nee, eerder uit een soort bescheiden vanzelfsprekendheid.

Overigens, als je nu, om Lykele, van plan bent Soldaat van Oranje te gaan zien, kun je je de moeite besparen. Hij deed het een jaar, zo goed als dagelijks, en was er toen wel weer klaar mee. Inmiddels is de musical toe aan zijn twaalfde cast. 'Ze hadden vanaf dag één moeten filmen', zegt hij. 'Dat was een mooie documentaire geworden.' Er zijn relaties gesneuveld, kinderen verwekt, ruzies uitgevochten, vriendschappen op de klippen gelopen. En inderdaad: het was daar, toen, dat hij verliefd werd op Melissa.

We stappen uit, bij de IKEA-moloch. Hij loopt naar binnen, de Nederlandse Ryan Gosling, om een mooi kastje voor de kinderkamer te kopen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.