Media

Geen mediajaar zonder hoogte- en dieptepunten. Vandaag het derde, tevens laatste, deel in de race om de Gouden Ivo, met de winnaar: Ivo!

10. John de Mol

John de Mol vertelde laatst iets heel geks. Hij tankt nooit. Tanken, dat doet iemand anders voor hem. John de Mol is al vijftien jaar niet bij een tankstation geweest, zei hij in de VARAgids.


Nooit een lekker frikandelletje of een voorverpakte sandwich bacon/ei gegeten bij een tankstation en toch precies weten wat het volk op tv wil zien, dat is knap. Sterker nog, John de Mol weet al wat het volk wil zien voordat het volk dat weet; ook het Amerikaanse volk dat The Voice Of Holland hartstochtelijk omarmde. De hele wereld loves TVOH. De export van het programma leverde hem enkele honderden miljoenen op; Big Brother II, zeg maar.


Met zo'n appeltje voor de dorst was het voor De Mol een koud kunstje om het zieltogende SBS Nederland aan te schaffen, samen met Sanoma, dat bereid was te dokken voor 67 procent van de aandelen en meteen toegaf van televisie-maken geen verstand te hebben. Topdeal dus. De mediatycoon uit Laren heeft vrij spel om te experimenteren met nieuwe tv-formats. Heeft ie tóch weer een eigen tv-zender. Talpa II, daar gaan we nog veel van horen.


9. Matthijs van Nieuwkerk

Toch bijna weer de man van het jaar: Matthijs van Nieuwkerk, de alom aanwezige presentator van Filmfestivals, de Top 2000 à gogo en de DWDD-recordings. O ja: en van het dagelijkse De Wereld Draait Door, als hij niet ziek is tenminste.


Het veelbesproken programma beleefde een wonderlijk jaar: bekroond met de Zilveren Nipkowschijf om zijn eigentijdse toegevoegde culturele waarde voor een breed en jong publiek, waarna het in de tweede helft van het jaar prompt zijn sprankeling verloor en voornamelijk terugviel op oud succes - weg mini-opera, weg Hans Aarsman, we bellen Jort, Prem, Halina en Yvon wel weer.


Geen zuchtje najaarswind kwam uit de hoek van DWDD, of het moet het bespreken zijn van de eigenzinnigste Nederlanders of muzikanten. Tot overmaat van ramp maakte de gezichtsbepalende eindredactrice Dieuwke Wynia haar vertrek naar BNN bekend.


Eind goed, al goed: Wynia is na enig kneden en masseren weer terug op stok; rubrieken in DWDD mogen straks bij gebleken succes uitgroeien tot aparte programma's. Goed gedaan. Nu alleen nog even wat sprankelende, briljante ideetjes, en we kunnen dooorrrrrrr!


8. Reinout Oerlemans

Reinout Oerlemans maakte een film over de barre tocht van Willem Barentsz naar Nova Zembla, in 3D, inclusief computergestuurde ijsbeer en de borsten van Doutzen Kroes. We hebben het geweten.


Optredens in alle tv-programma's, een première met 2.500 aanwezigen inclusief de kroonprins en zijn vrouw. En Oerlemans, tegenwoordig met moeilijke regisseursbaard, als het stralende middelpunt.


Dat de film niet zoveel bijzonders was (krap 3 sterren) mocht de pret niet drukken: 400 duizend bezoekers, so far. Overigens vindt Oerlemans werken van 9 tot 5 voor watjes en ziet hij zichzelf in de toekomst wel als minister van Economische Zaken. Om met de Brabanders uit die andere succesfilm New Kids Nitro (producent: Reinout Oerlemans) te spreken: kiek um goan.


7. De gooise matras

Je kunt veel beweren over de welbekende Gooise matras, maar de wie-met-wietjes waren dit jaar niet van de lucht. En terecht, want zelden werden vrijages zo openlijk en onbeschaamd tentoongespreid. Aangemoedigd zelfs, met name door het deel van de Haagse politici die met kennelijk genoegen toezag hoe de een er met de ander aan de zwier ging.


Achter de schermen werd afgelopen jaar dan ook druk uitgehuwelijkt, in ruil voor onbekende huwelijksschatten die dan ook direct moesten worden ingeleverd in de staatskas. De huid werd duur verkocht, aan elkaar en aan de politiek. Om dol van te worden. Om met Boudewijn de Groot te spreken (in Overspel): 'Dan wilde je weer niet, dan wilde je weer wel.'


Volgens de laatste boterbriefjes: de AVRO gaat met de TROS, de oude bok van de VARA doet het met jonge blaadje BNN, de KRO en NCRV gaan samen voor het zingen de kerk in. Allemaal 'moetjes', gedwongen huwelijken. Vraag niet waarom, maar EO, VPRO en Omroep MAX blijven eeuwig vrijgezel, terwijl ook de NOS en de NTR als 'taakomroepen' apart blijven bestaan. De jongstgeborenen PowNed en WNL mogen thuis blijven wonen als zij 150 duizend vriendjes weten te behouden.


Kortom: het huis van de publieke omroep blijft een kippenhok. Het wachten is op gouden eieren.


6. Nick & Simon

Een paar jaren geleden waren ze nog gewoon de vriendjes van Jan Smit. Nu zijn de Volendammers Nick (Schilder) & Simon (Keizer) sterren.


Ze maakten voor de TROS een gezellige docusoap in Amerika over hun 'American Dream', namen singles op met Acda (Nick) & De Munnik (Simon), gaven vier uitverkochte Symphonica in Rosso-concerten in Ahoy, gingen nóg een keer op betaalde TROS-vakantie met Jan Smit en jureerden in kijkcijferhit The Voice of Holland.


O ja, en ze maakten natuurlijk reclame voor de NS en voor C1000.


Triomfjaar - valt in aandacht niet te overtreffen. Tenzij Nick en Simon een bloederige ruzie krijgen. Graag daar dan óók een docusoap over.


5. Mauro Manuel

Naar verluidt wordt er zwaar onderhandeld over de filmrechten. Terecht, want de cinematografische vertolking van het politieke drama 'Blekers briefje' omvat alles wat fictie zo aangrijpend en betekenisvol kan maken.


Blekers briefje, oftewel het demasqué van de mediacratie in de zaak van mediamaatje Mauro. Waarin een per ongeluk tot staatssecretaris gebombardeerde stugge paardenboer slachtoffer wordt van zijn eigen grootheidswaan.


De verhaallijn: in Pauw & Witteman komt hij te zitten tegenover Mauro, een uitgeprocedeerde asielzoeker die na 18 jaar dreigt te worden uitgezet. Bleker spreekt de magistrale tekst: 'Ik walg van mijn eigen woorden', verdedigt het uitzetten van de jongen en schuift hem net voor het einde een briefje voor de neus.


'Als je met je moeder meewilt naar FC Twente - PSV, dan kan dat.' De moraal van deze mediasoap (volgend jaar in première op het Nederlands Filmfestival): soms past menselijkheid je beter achter de camera dan ervóór.


4. Eva Jinek

Knalharde binnenkomer in de top 10: Eva Jinek. 2011 was haar jaar. Omhoog geklommen via haar 'boobies' (zie vorig jaar), heeft ze zich ontwikkeld tot zelfstandige personality.


Verruilde dit jaar de extreem linkse NOS voor het ultrarechtse WNL, waar het woord 'wakker' wel heel letterlijk wordt uitgelegd: een paar maal per week presenteert ze er het niksige ontbijtnieuws (files en weerbericht) van WNL.


Het is de tol voor het glorieuze bestaan van een talkshowhost: elke zondagmorgen rond de klok van tien mag ze drie gasten op een bankje bevragen. Laat zich de kaas niet van het brood eten door knorrepotten als Mart Smeets die in hun ochtendhumeur beginnen te zemelen over de autocue en vroeger, toen alles beter was, met name hij zelf.


Kortom: een droomcarrière, volgens de hedendaagse beginselen van blond & brains: een beetje zelfbewuste mediavrouw van nu zegt geen nee tegen een glossy of showrubriek, maar paradeert aan de arm van haar gade (de bekende roddel- en reclamekoning Bram Moszkowicz) elegant over de rode loper van musicalpremière of filmfestival. In 2012 naar de avond.


3. Britt Dekker

Het is onvoorstelbaar dat er ooit een tijd is geweest dat Britt Dekker niet op televisie was. Dat moeten welhaast de donkere dagen van de tv zijn geweest.


Van zero tot hero, van Britt uit Purmerend tot de muze van Matthijs van Nieuwkerk: zo kan het gaan. Het ene moment zat ze nog anoniem in de schoolbanken te dromen van een afspraakje met Nick of Simon, het volgende liet ze zich in haar nakie fotograferen voor Playboy en presenteerde ze het jaarlijkse tijdschriftengala in aanwezigheid van allemaal hippe bladenmakers en niemand minder dan Humberto Tan.


En dan komt er natuurlijk het moment dat de vraag wordt gesteld of het niet allemaal nep is, Britt, en of haar act niet is bedacht door handige tv-jongens. Stomme vragen. Britt is niet nep. Of wel, maar dan is heel Hilversum nep.


2. Johan Derksen

Mediaman van het jaar, op één na, alleen al vanwege het coole groene jasje dat hij droeg op de avond dat Voetbal International de Televizierring in de wacht sleepte. Johan Derksen rules.


Die hele Televizierring interesseerde hem geen bal, totdat werd geroepen dat het een grote schande was dat een praatprogramma over voetbal was beloond met zo'n prestigieuze prijs. Alleen al de suggestie dat programma's over voetbal minderwaardig zijn, is voor Derksen voldoende om ten strijde te trekken.


Rasprovo ook. Lekker jennen. Als iemand zegt dat hij niet over die sloot durft te springen, is hij al bezig met zijn aanloop. Als niemand het verwacht, omdat hij een pesthekel heeft aan graaiers en andere zakkenvullers en dat op tv al jarenlang niet onder stoelen of banken steekt, duikt hij op in een reclamespotje van godbetert de Nederlandse Energie Maatschappij, in navolging van Frans Bauer en Natasja Froger.


Zelfs zijn eigen vrouw vond het belachelijk; niet vanwege de belabberde kwaliteit van het reclamefilmpje, maar vanwege het geld dat haar man ermee vangt. Zelf knipt ze heel prijsbewust nog steeds de aanbiedingen uit de folder van C1000, werd deze week bekend. Dat verklaart voor een niet onbelangrijk deel waarom Derksen in het programma Waar is De Mol de naam Isabelle op zijn bovenarm liet tatoeëren. Lief!


1. Ivo Niehe

Ere wie ere toekomt: dit jaar vol verlies en verliezers kende maar één echte winnaar: Ivo Niehe, opperwezen van het hier en nu. Trending topic van het jaar, dankzij zijn fenomenale optreden in Parijs met een show over Yves Montand, vlekkeloos gezongen in het Frans en Pools, met een toegift in het Swahili. Het leek hem wel nuttig, zo niet noodzakelijk, als hij direct na afloop er even over vertelde in een straalverbinding met zijn vrienden Pauw en Witteman.


Uit de compacte cursus 'Groot worden op tv doe je zó': ga voor de spiegel staan en oefen met stalen glimlach de volgende tekst: 'Tout Parijs zat hier, grote regisseurs die met Yves Montand gewerkt hebben. Ik ben een intens gelukkig mens. Ik denk dat er nu een hele nieuwe toekomst open gaat. Het is unaniem een belachelijk groot succes.'


De stunt van Ivo maakte een vloedgolf aan reacties los, van hoon onder collega-presentatoren tot de gebruikelijke doodsverwensingen op Twitter en internet. Geschrokken kondigde Niehe een televisiestop aan. Inderdaad zegde hij een optreden, enkele dagen later, in Pauw & Witteman af, maar erg lang hield hij niet stand. Enkele weken later recenseerde hij zijn eigen optreden alsnog bij de heren.


Op grootse wijze, mogen we wel zeggen: hand in eigen boezem, want daar houden wij van; in dit vlakke land moet alles en iedereen gelijk blijven. Meer nog dan zijn eigen optreden hekelde hij overigens de tweede golf van meningen, die van tv-collega's die het opzichtig voor hem gingen opnemen. 'Marc-Marie Huijbregts, Ali B. en Erica Terpstra gingen ineens de andere kant belichten. Dan denk ik: waar gáát dit nog over? Wat een ophef over twee minuten die wellicht wat onhandig waren.'


En zo is het. Groots gezien, meesterlijk gerelativeerd, alleen zo rijst je ster tot eenzame hoogte. Ook dat kan Ivo. De jury was zeldzaam unaniem in haar beslissing. Er is er dit jaar maar één die in aanmerking komt voor De Gouden Ivo, en dat is Ivo.


Of de echte Ivo nu wil opstaan.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden