Media en FBI mengen zich in de strijd tegen Trump

Drie journalisten van de The New York Times schreven dinsdag een lang verhaal over de betrekkingen tussen mensen uit het campagneteam van Donald Trump en uit diens directe omgeving met de Russische geheime dienst en vertegenwoordigers van Vladimir Poetin. De namen van de journalisten: Smith, Mazetti en Apuzzo. Drie collega's van The Washington Post stortten zich op Michael Flynn, de Nationale Veiligheidsadviseur, en dwongen hem tot aftreden omdat hij al voor zijn benoeming met de Russen had zitten konkelen: DeYoung, Phillip en Johnson.

Beeld de Volkskrant

Ik noem hier even hun namen: misschien worden ze ooit net zo beroemd als Carl Bernstein en Bob Woodward, twee jonge journalisten van The Washington Post die in 1974 president Nixon tot aftreden dwongen, nadat ze maandenlang hadden geschreven over de Watergate-affaire. Ze hadden een goede bron: Deep Throat genaamd, van wie pas decennia later de ware identiteit bekend werd: Mark Felt, onderdirecteur van de FBI.

Woodward en Bernstein werden legendarisch, schreven een boek (All The President's Men) en er volgde een gelijknamige film, met Hoffman en Redford in de hoofdrollen. Trump heeft in korte tijd immense tegenkrachten losgemaakt en zichzelf tot begeerlijke hoofdprijs gemaakt. Hij verklaarde de 'mainstream media' in zijn land de oorlog en die hebben de handschoen opgepakt. 'Truth. It's hard to find. But it's easier with 1.000+ journalists looking', is de strijdkreet van de NYT. Bij de Post zijn er zo'n 750 aan het zoeken. Uit de slogan van de NYT spreekt een nieuwe bescheidenheid. Nog niet zo lang geleden zou de kreet iets van 'Wij vinden de waarheid voor u' hebben geluid. Inmiddels zijn ook de media erachter dat de complexe waarheid en de werkelijkheid die daaruit voortkomt zich niet zo gemakkelijk laten betrappen - maar ze doen hun uiterste best.

In Trump Revealed, de fantastische biografie van de nieuwe president, staat beschreven hoe de jonge Trump in de jaren zeventig eigenaar werd van een enorm hotel op Manhattan, het Commodore Hotel, dat hij transformeerde tot het Grand Hyatt. Het is een verbijsterende casus, waarin leugens, intimidatie, belastingontduiking, manipulatie, connecties met misdaadsyndicaten en corrupte politici hand in hand gaan. Trump heeft niks, maar krijgt alles, vooral door op even geniale als doortrapte wijze mensen en instanties tegen elkaar uit te spelen. 'Winnen', noemt hij het spel dat hij speelt en het is een spel zonder regels, moraal of scrupules.

Het is de vraag of Trump dat Manhattan-spel ook en met success kan spelen op het wereldtoneel. De inzet is ditmaal geen hotel, maar de macht. Het gevecht gaat tussen de waarheidsmanipulatoren en de waarheidszoekers. Dat is geen nieuw gevecht, het is van alle tijden, zoals het gevecht om de macht van alle tijden is. En het beperkt zich ook niet tot de USA, het voltrekt zich overal, ook bij ons. Ik weet niet wie gaat winnen: als Trump in het nauw komt, gaat hij zeker rare sprongen maken.

De zoekers zijn in korte tijd heel dicht bij hun doel gekomen: Trump zelf. Langzaam maar zeker worden de contouren zichtbaar van een ongekend schandaal. Behalve de media mengt ook de FBI zich in de strijd. En, het belangrijkste misschien wel: de kranten beschikken kennelijk ook ditmaal over Deep Throats binnen de FBI. Dat maakt Trump kwetsbaar. De wereld is geen groot-Manhattan, de waarheid geen hotel met 1.800 kamers.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.