Column

Medesporters verraden om zelf in het reine te komen

Gezamenlijk masturberende ploeggenoten, die kenden we zelfs in het voetbal nog niet. De sportliteratuur is in een volgende fase beland, dankzij Mijn gevecht van wielrenner Thomas Dekker en diens biograaf Thijs Zonneveld.

Thijs Zonneveld schreef een biografie over Thomas Dekker (foto), met daarin opvallende onthullingen over medesporters. Beeld anp
Thijs Zonneveld schreef een biografie over Thomas Dekker (foto), met daarin opvallende onthullingen over medesporters.Beeld anp

Het is uit de hand gelopen met de sportboeken. Vooral oud-voetballers komen aan bod. De voetballer die nog niet is benaderd door een journalist met de vraag of hij zijn levensverhaal mag opschrijven, moet zich ernstig afvragen wat hij verkeerd heeft gedaan.

Voor de krant probeer ik het aanbod een beetje in de gaten te houden, maar er is geen beginnen meer aan. De stapel groeit, de inbox loopt vol met ronkende mailtjes van uitgevers die zich afvragen wanneer we een stuk gaan publiceren over het nieuwste boek dat, vanzelfsprekend, vol staat met onthullingen.

Komende week verschijnen er weer twee, Mangup Milko en Johnny Rep - Buitenbeentje. Het eerste, van Herman Sandman, gaat over Milko Djurovski, een voetballer die ik ooit de rookmagiër heb genoemd omdat hij als speler van FC Groningen geniaal was, bij vlagen, en alleen tijdens wedstrijden niet rookte. Een andere journalist, Mark van den Heuvel, stortte zich op Rep.

Ik heb er zin in. De uitgevers weten waar het om gaat. Voor het boek over Rep koos uitgever Voetbal Inside voor het volgende lokkertje, een quote van Rep: 'Dat hele zwembadincident in 1974 was eigenlijk niet meer dan het topje van de ijsberg.'

Uitgeverij Passage vat het boek over Djurovski als volgt samen: 'Hij rookte, dronk, gokte, was een vrouwenliefhebber, werd in verband gebracht met afpersing en goudsmokkel, stond vaker wel dan niet met de handen in de zij in het veld, maar kon fantastisch voetballen.' Het werkt, ik veerde meteen op, vooral vanwege dat zwembadincident en die goudsmokkel.

Vroeger ging het anders. Iedereen wist dat voetballers geheimen hadden, maar niemand ging ernaar op zoek. In het eerste voetbalboek dat ik ooit las, het veelgeprezen De Ajacieden van Maarten de Vos, zijn alle voetballers brave borsten. Ze gokken niet, drinken niet en hun vrouw houdt ze op het rechte pad.

Wie het nu leest, vraagt zich af waarom De Vos niet wat dieper in het privéleven van de heren heeft gewroet. Tatoeëerkoning Henk Schiffmacher vertelde me deze week dat destijds Chez Nelly, een berucht Amsterdams cokehol, ook regelmatig werd bezocht door voetballers van Ajax: Suurbier, Krol en Rep onder anderen. Het verbaasde me niet, maar ik wist van niks, daar las je vroeger nooit iets over.

De geheimhouding duurde tot ver in de jaren negentig. Toen werden voetballers celebs. De muren werden weggeslagen en de biecht werd populair. Plotseling bleken ze allemaal naar de hoeren te gaan en verslaafd te zijn aan alcohol en gokken.

Mijn gevecht van Thomas Dekker is een logische voortzetting. Het genre was klaar voor de volgende stap: totale openheid, openbaarmaking van alle namen en rugnummers. In het wielrennen gaat het dan al snel over de 'omerta' van het peloton, de zwijgplicht.

Maandag zaten Thomas Dekker en Thijs Zonneveld bij De Wereld Draait Door. Een andere gast, Frits Barend, was onthutst over het boek en wees op een andere code, die van de kleedkamer. Die was doorbroken.

Het kwam hem op de sociale media op veel kritiek te staan. Barend, nota bene een journalist, accepteerde niet dat de waarheid werd verteld; de hele waarheid.

Ik begreep hem wel, maar kennelijk is, als het om de waarheid gaat, alles geoorloofd. Als dopegebruik het thema is, is dat in orde, maar daar gaat het in de publiciteit nu al nauwelijks nog over. Het meest besproken worden de sekspassages, natuurlijk. Iedereen gelooft het inmiddels wel met die doping.

Een boek laten schrijven om in het reine te komen met je eigen verleden is een idiote keuze. Daar zijn betere methoden voor, helemaal als je sporters verraadt die jou ooit blindelings vertrouwden.

Paul Onkenhout is redacteur van de Volkskrant.

Reageren? p.onkenhout@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden