Column

Medelijden omdat iemand per ongeluk het verkeerde gouden beeldje krijgt

Aaf ging als zelfkastijding weer even het filmpje bekijken waarin Warren Beatty de verkeerde envelop opende. Beeld null
Aaf ging als zelfkastijding weer even het filmpje bekijken waarin Warren Beatty de verkeerde envelop opende.

Mijn zus heeft een fysieke reactie als ze iets op tv ziet wat pijnlijk of gênant is; dan krijgt ze pijn aan haar hand. Ik heb die reactie van haar overgenomen, althans, ik gebruik haar als uitdrukking en roep dat ik pijn aan mijn hand heb als er iets gebeurt à la dat de Oscar voor beste film per ongeluk aan de verkeerde film wordt uitgereikt en dat makers van die film dan halverwege hun bedankspeeches de Oscar aan andere filmmakers moeten geven en aaaaargh -pijn aan mijn hand.

Wat hield het me bezig, de afgelopen dagen. Dan ging ik als zelfkastijding weer even het filmpje bekijken waarin Warren Beatty de verkeerde envelop opende, zodat de prijs naar LaLaLand ging, en hoe de regisseur van LaLaLand dan zijn gevoelige dankwoord voorlas, hoe er onrust op de achtergrond ontstond met nerveuze mannen met headsets, en hoe vervolgens bleek dat het briefje niet klopte en dat de prijs eigenlijk naar Moonlight ging.

Ik vond het zielig. Voor iedereen. Voor LaLaLand dat ze niet wonnen, voor Warren Beatty die het verkeerde briefje had doorgegeven en daardoor de hoofdverantwoordelijke voor deze fout werd, en voor Moonlight dat ze een prijs van iemand moesten overnemen die er net heel blij mee had staan wezen. Dan voelt zo'n Oscar toch een beetje tweedehands.

En dan kreeg ik weer pijn aan mijn hand.

Totdat ik mezelf begon toe te spreken. Zo veel medelijden hoefde ik met deze mensen toch ook weer niet te hebben. Ze zijn rijk, ze zijn beroemd, ze zijn succesvol. Ze winnen Oscars, als niet in deze, dan in allerlei andere categorieën. Ze maken films met enorme budgetten en showballetten. Ze zijn voor de rest van hun leven verzekerd van werk en kunnen voor de rest van hun leven die Oscar heel casual op de schoorsteenmantel zetten. En Warren Beatty heeft ook geen slecht leven; ooit was hij een sekssymbool en hij had verkering met Madonna.

Een beetje kwaad was ik ook op mezelf. Als ik dan toch bijna fysiek gevoeld medelijden ging hebben met mensen uit het nieuws, waarom dan met een stel steenrijke Hollywoodfiguren die een klein dompertje op hun feestavond hadden, en niet met, bijvoorbeeld, een paar miljoen vluchtelingen? En natuurlijk, ik heb ook medelijden met vluchtelingen, oprecht, maar ik vond het wel alarmerend dat ik al 48 uur af en toe zeer actief 'aaaaaargh!' dacht over iemand die per ongeluk het verkeerde gouden beeldje toegewezen had gekregen. En niet over de hele vluchtelingensituatie.

Misschien is het voor mij veel makkelijker om me te verplaatsen in steenrijke Hollywoodfiguren dan in mensen in doodsangst die hele continenten aflopen op zoek naar een plek om te schuilen. Mensen met oprechte luxeproblemen - die veroorzaken pijn in mijn hand. Die problemen herken ik.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden