Me Moan ***

Wat een rare plaat is dit. Die conclusie trek je niet na één keer luisteren. Ook na vijf keer het tweede album van liedjesschrijver en ex-trucker Daughn Gibson te hebben aangehoord, verzucht je het.


Gibson zingt met een diepe bariton, die zowel de stem van Johnny Cash als die van Scott Walker in herinnering roept, maar zijn geluid wordt omringd door een groots en vreemd instrumentarium.


De elektronica en elektrische gitaren lijken de liedjes niet te ondersteunen, maar schuren er soms haast lelijk tegenaan. En wel zo dat je verward en verbijsterd kijkt of er niet twee platen tegelijk door elkaar spelen.


Waarom zo ingewikkeld, is de vraag die Me Moan het hardst oproept. Het is ook de vraag die genieten in de weg staat. Het is hetzelfde probleem waar John Grant op zijn laatste album tegenaan liep. Sommige stemmen kleuren nu eenmaal het best bij een akoestische setting en verdragen geen synthesizerklanken als muzikale omlijsting. GK


pop


Daughn Gibson


Sub Pop/Konkurrent

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden