McFerrin hartverwarmend

Bobby McFerrin & Amsterdam Sinfonietta. Muziek van Mozart, Vivaldi, Ellington e.a. 8 januari, Stadsgehoorzaal, Leiden. Tournee: vanavond, Concertzaal, Tilburg; 13/1, Concertgebouw, Amsterdam; 14/1, De Doelen, Rotterdam; 16/1 Musis Sacrum, Arnhem; 17/1, Vredenburg, Utrecht....

'Ok, dan is het nu tijd voor een diepte-interview met het orkest. Jij daar, hoe heet je en hoe lang speel je al bij deze band?' Bobby McFerrin zegt het met een gespeeld saaie presentatorstem. Vlak daarvoor heeft hij nog zonder met zijn ogen te knipperen van de solopartijen gezongen in Vivaldi's Concert voor twee cello's in G. Een curieuze gebeurtenis, die je ook maar het beste kon zien als grappig, want mooi was het niet.

Een concert van de improviserende zanger McFerrin zit altijd vol verrassingen. Voor een aanzienlijk deel van het publiek in de Leidse Stadsgehoorzaal was het onverwacht dat McFerrin opkwam met een baton tussen zijn dreadlocks gestoken. Want ja, de zanger is ook klassiek dirigent. Na zijn monsterhit Don't worry, Be happy trok hij zich terug en nam hij lessen bij grootheden als Gustav Meier en Leonard Bernstein.

Amsterdam Sinfonietta heeft zich de afgelopen vijftien jaar bewezen als van de best spelende strijkorkesten. Na de dirigenten Lev Markiz en Peter Oundjian doet het orkest het nu zonder. Concertmeester Candida Thompson is artistiek leider en het orkest speelt met gastdirigenten.

Bobby McFerrin is een uitstekende gast, waarmee het orkest zich mooi voor een breed publiek kan profileren. Als dirigent is hij niet echt bijzonder, of het moet zijn dat hij alle stukken uit het hoofd deed. McFerrin leidde Sinfonietta vakkundig door Mozarts Serenade in G en door de Roemeense Volksdansen van BartMaar wat hij precies voor ogen had met het slotstuk, Benjamin Brittens Simple Symphony for String Orchestra, werd niet duidelijk. Het klonk rommelig en een spanningsboog ontbrak.

Ook de stukken waarin McFerrin een instrumentale solopartij zong, overtuigden niet. Het orkest begeleidde hem bloedstollend mooi, maar het ijle gepiep dat hij produceerde in Pavane van Gabriel Faureed de wenkbrauwen optrekken. Ook het houterig swingende Prelude to a Kiss van Duke Ellington verliep moeizaam.

Misschien kwam het doordat McFerrin zich in de programmastukken weinig vrijheid gunde. Hij bleef in een nauw register hangen dat van zichzelf niet al te best klonk. Zodra hij begon te improviseren en zijn enorme arsenaal aan geluiden liet horen - in zijn eentje de souljazzkraker Cantaloupe Island uitvoerde, het publiek Ave Maria liet zingen of klonk als de Zweedse kok uit de Muppet Show -, was het resultaat hartverwarmend. Zo goed zelfs, dat je zijn matige klassieke uitvoeringen onmiddellijk weer vergat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden