McEwen ook als acteur een topper

Naast een fantastische sprinter schuilt er in Robbie McEwen een groot acteur. Gun hem de schijnwerpers en hij vertelt ongeremd het ene verhaal na het andere....

Haast beteuterd stootte hij vrijdag de vaste vertaalster van de internationale wielerpers aan. ‘Hé, je hebt mijn verhaaltje niet verteld’, zei McEwen, waarop de Australiër, die naast de Engelse, Nederlandse ook de Franse taal machtig is, zelf nog maar eens begon te vertellen. Hij wilde in de kranten niet alleen lezen over zijn indrukwekkende zege op Duits grondgebied, het publiek moest naar zijn mening ook worden vermaakt.

McEwen wilde zich in de rit van Lunéville naar Karlsruhe ook eens amuseren tijdens de Tour, waar iedereen drie weken lang alleen maar aan ritzeges, publiciteit en geld denkt en altijd maar haast heeft. Daarom had hij onderweg een oude truc toegepast, die weliswaar van geen invloed was op de daguitslag, maar die tekenend bleek voor de ontspannen gemoedstoestand van McEwen.

Na 46 kilometer vond de Australiër zich met de Duitser Fabian Wegmann ineens onbedoeld terug in de meest serieuze ontsnapping van de dag. McEwen had zijn ploegmaats Van Bon en Rodriguez rust willen gunnen en was ook eens mee gesprongen met een vluchter. Maar het was nooit de bedoeling geweest dat hij een vrijgeleide zou krijgen van het peloton. McEwen: ‘In korte tijd hadden we meer dan een minuut voorsprong en toen dacht ik: dit is niet de plek waar ik wil zitten.’

Dus wenste McEwen zijn compaan Wegmann, die 160 kilometer alleen op kop zou rijden en als dank de bolletjestrui overnam van Karsten Kroon, een fijne dag en gaf hem nog een duwtje in de rug. Maar in plaats van te temporiseren en zich in de kraag te laten grijpen door de groep, kneep McEwen in de remmen, verstopte hij zich op een parkeerplaats achter een heg en wachtte hij tot alle renners voorbij waren, om vervolgens weer achteraan aan te sluiten.

De sprinter gaf daarmee aan zijn klassieken te kennen. Het paste een veel gebruikte verdwijntruc toe. Waar hij geen rekening mee had gehouden, was dat door de introductie van de oortelefoontjes zijn actie nauwelijks sorteerde.

Vroeger kon om zo’n ingeving nog worden gelachen. In 1969 vroeg Tourbaas Levitan tijdens de 21ste etappe aan Rini Wagtmans of hij er niet voor kon zorgen dat het peloton in gang zou schieten. Het was de voorlaatste rit en de renners leken van plan 329 kilometer wandelend af te leggen.

Wagtmans wilde wel gehoor geven aan de oproep, ging in de aanval en had binnen de kortste keren een voorsprong van meer dan twee minuten. Kilometers lang reed de ploeg van geletruidrager Eddy Merckx vervolgens achter hem aan, niet wetende dat Wagtmans zich achter een bestelbus had verscholen en al lang weer achteraan het peloton was aangesloten.

Zeven jaar later verstopte Aad van den Hoek zich onder een brug om zijn laatste positie in het algemene klassement te consolideren en ‘concurrent’ Uribesubia te misleiden. Post sprak er schande van, maar de rode lantaarn leverde veel geld op in de criteriums na de Tour. In 1979 herhaalden Tesniere en Schönbacher die stunt. Met dit verschil dat niet alleen de Fransman, maar ook de Oostenrijker zich onder een brug had gelegd en dat ze dat van elkaar niet wisten.

McEwen vond het wel grappige anekdotes. Hij had zijn lolletje gehad. Nooit zou hij het hebben verteld als hij zich op de streep niet zijn collega’s van het lijf had gehouden. Om een verliezer wordt zelden gelachen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden