Maximaal dramatisch

Ze zou gisteravond op de Grammy Awards optreden, maar superster Whitney Houston overleed de avond ervoor. Haar leven kende muzikale pieken, en heel diepe dalen.

Het leek eigenlijk wel goed te gaan met Whitney Houston. Ze verbleef al een paar dagen in het Beverly Hills Hilton hotel, en had vrijdagavond zelfs even wat gezongen, Yes, Jesus Loves Me, met zangeres Kelly Price. Zaterdag zou ze in haar hotel een van de gasten zijn op het grote, door de legendarische platenbaas Clive Davis georganiseerde Pre Grammy Gala, om gisteren haar opwachting te maken bij de Grammy uitreiking, een muziekprijs die ze zelf zes keer mocht ontvangen.


Maar zaterdag tegen vier uur in de middag, plaatselijke tijd, overleed de zangeres die wereldwijd een slordige 170 miljoen platen wist te verkopen.


Houston (48) werd naar verluidt door iemand uit haar entourage levenloos aangetroffen in haar hotelkamer. Volgens de Amerikaanse showbizzsite TMZ is ze in de badkuip gestorven.


Een tragisch einde van een zangeres die zo tussen 1985 en 1992 een van de populairste op aarde was, maar wier naam in latere jaren steeds vaker in verband werd gebracht met alcohol- en drugsmisbruik en van wie de stem op latere platen hoorbaar achteruit was gegaan.


19 jaar was ze pas toen ze uit de anonimiteit werd gehaald door Clive Davis, die zaterdag een paar uur nadat de dood van zijn protegé bekend werd overigens geen reden zag zijn feestje af te gelasten.


Whitney Houston was nichtje van Dionne Warwick en dochter van Cissy Houston, die zelf ook een behoorlijke loopbaan als (gospel)zangeres kende. Als 11-jarige zong ze in een kerkkoor, waar het haar snel duidelijk werd dat ze over buitengewone zangkwaliteiten beschikte. Dankzij haar muzikale familie had ze de juiste contacten die haar in staat stelden her en der als achtergrondzangeres te werken, zoals op Chaka Khans hit I'm Every Woman (1979).


Hoe fabelachtig haar stem was, valt voor het eerst goed te horen op een opname die ze in 1982 maakte met de New Yorkse producer Bill Laswell, toen voorman van de avant-gardistische rockband Material. Haar versie van Memories, met begeleiding van saxofonist Archie Shepp, mag nog altijd tot haar mooiste werk worden gerekend.


En ook tot het meest rauwe en soulvolle, want hoe slim Davis haar talenten ook zou uitbuiten op de eerste twee albums Whitney Houston (1985) en Whitney (1987), het was wel duidelijk dat Davis in haar vooral een popster zag, en niet zozeer een souldiva.


Davis hoorde haar voor het eerst zingen in 1983 in een New Yorkse club. Hij zou vervolgens bijna twee jaar samen met zijn ontdekking werken aan haar debuutalbum. Ze werd, zo stelde Davis later, op iedere opnamedag beter en Davis voelde dat hij alles uit Houston moest halen.


Whitney Houston bleek vooral te excelleren in langzame ballads waarin ze haar stembereik van drie octaven tot maximaal dramatisch effect wist uit te buiten. Saving My Love For You en The Greatest Love Of All werden wereldhits. Al waren de zwarte radiostations aanmerkelijk minder gecharmeerd van de wat al te gladgestreken producties dan het internationale poppubliek.


Haar smetteloze, wat tuttige imago werd met haar tweede, ook al exceptioneel succesvolle album Whitney in 1987 iets vlotter, dankzij het dansbare I Wanna Dance With Somebody. Maar Whitney Houston zou tot haar dood vooral worden herinnerd aan grootse, sentimentele ballades, een genre dat Mariah Carey en Celine Dion na haar nog verder zouden verfijnen.


Ondanks haar immense succes, kwam er ook kritiek. Ze zou te veel naar de pijpen van de (blanke) muziekindustrie dansen, en te weinig haar zwarte gospelroots in haar muziek laten doorklinken. Harder was de kritiek uit de filmindustrie, die haar hoofdrol in The Bodyguard, naast Kevin Costner, als een mislukking zagen.


Film en vooral de soundtrack werden echter een exorbitant succes. Het van Dolly Parton afkomstige


I Will Always Love You werd een van de grootste hits van de jaren negentig. Dat succes uit 1992 heeft Houston nooit weten te evenaren. Er kwamen steeds meer deukjes in haar onberispelijke imago. Het huwelijk met r&b-ster Bobby Brown in 1992, waaruit in maart 1993 dochter Bobbi Kris-tana werd geboren, liep uit op een in de pers breed uitgemeten drama. Ook bleek Houston verslaafd aan alcohol en cocaïne en praatte ze openlijk over haar veelvuldig gebruik van cannabis.


Muzikale pieken (een aardig, meer r&b georiënteerd album, My Love Is Your Love in 1998) werden afgewisseld met drama's. Zo werd ze tijdens de repetities voor de Oscars van 2000 door orkestleider Burt Bacharach wegens wanprestaties naar huis gestuurd.


Twee keer moest een tv-interview haar reputatie redden. In 2002, toen ze daar de gevleugelde uitspraak 'crack is wack' deed (ze was rijk genoeg om zich de veel duurdere cocaïne te kunnen permitteren) en in 2009, toen ze voor een miljoenenpubliek bij Oprah Winfrey een gewillig oor vond.


Toen verscheen ook haar laatste album I Look To You, dat ondanks haar toch behoorlijk afgesleten stem het nog aardig doet, in tegenstelling tot de rampzalig verlopen concerten die ze in die tijd onder meer in Londen geeft.


Maar er gloorde juist nu weer wat hoop aan Houstons horizon. De opnamen voor een nieuwe film waarin ze een hoofdrol heeft, Sparkle, zijn voltooid, en mogelijk zou ze onder leiding van dezelfde Clive Davis die haar in 1983 contracteerde, weer een nieuwe plaat maken.


Davis' feestje heeft ze echter niet meer gehaald. Talloze artiesten, van Tony Bennett en Elvis Costello, tot Diddy en Mary J Blige, wel. Het ging net als de Grammy-uitreiking van gisteren, gewoon door. The Show Must Go On. Zo had, zo zei Davis, Whitney Houston het immers zelf gewild. Al zingend werd de meest succesvolle vrouwelijke popster uit de jaren tachtig en negentig dit weekend door haar beroemdste collega's herdacht.


EXTRA: Geruchtmakend huwelijk


In 1992 trouwde Whitney Houston met r&b-ster Bobby Brown (rechts op de foto). In maart 1993 krijgen zij een dochter: Bobbi Kristana. Het huwelijk liep uit op een in de pers breed uitgemeten drama. Ook bleek Houston verslaafd aan alcohol en cocaïne en praatte ze openlijk over haar veelvuldig gebruik van cannabis.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden