Máxima trouwt met ons allemaal

Buiten hoorde ze de kinderen van het jeugdkoor rumoeren op de binnenplaats. Daar scheen de zon. Binnen zat ze tegenover een gezelschap....

Goh, wat was ze moe. Het moest ook de zoveelste aanblik zijn van een rijtje zich dik makende functionarissen over iets oersaais. 'Let maar op', had Alex gezegd toen ze het programma gisteren hadden doorgenomen, 'op die boerderij zit ook weer beleid en politiek, een soort managers, die bijna nooit rechttoe-rechtaan durven te zeggen wat ze vinden en daarom beginnen ze standaard hun betoog met: ik denk dat het belangrijk is. . .'

En jawel hoor, de gedeputeerde Eurlings begon met te zeggen: 'Koninklijke Hoogheid en mevrouw Zorreguieta, ik denk dat het belangrijk is te constateren. . .' Met haar elleboog gaf ze Alex een kleine por in zijn zij. Hij gaf geen krimp. Ze hield haar ogen gericht op de ene die sprak, lachte als het moest, maar luisterde niet echt. Ze wist dat Alex goed oplette.

Klompendansen, vendelzwaaien, Limburgse vlaaien kinderkoren, oude ambachten, dertien ongelukken - ach, daar kon ze allemaal wel tegen. Op weg hierheen, die nonnen, met oranje strikjes en vlaggetjes, die hadden echt plezier. En in Roermond eerder, toen de commissaris de koningin, oh nee die heet hier gouverneur, die van Voorst tot Voorst, toen die komisch uit zijn slof schoot en zei dat zij, door te trouwen met de kroonprins, eigenlijk een heel land trouwde en 'eigenlijk met ons allemaal' en Willem-Alexander daartegen protesteerde - waarom iedereen moest lachen natuurlijk - dan deed ze als vanzelf het enig juiste: even haar hoofd op de schouder van Alex leggen.

Maar tjongejonge, die niet te stuiten optocht van suffe burgemeesters en managers, die vergaderaars!

Gelukkig was Alex er met zijn hersens wel bij. Die had zich zoals altijd ook op Limburg goed voorbereid. 'Als nou na die operatie', hoorde ze hem zeggen, 'in een Duits ziekenhuis de Nederlandse patiënt ook twee maanden in revalidatie moet. . .'

Waar was ze? Limburg. Op weg hierheen had ze aan een gevel een spandoek gezien: Bienvenido en Monte de Huls. Oh ja, Hulsberg. Katholiek land op heuvels. Alex had haar verteld over het verdriet van de bisschop, monseigneur Wirtz, kerkelijk gezagsdrager van Limburg, die niet was uitgenodigd. En Alex zei, heel lief, dat de bisschop zei: 'Máxima is een aardig meisje en ik had haar graag willen zien.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden