Máxima stuit op kudde heideschapen

Plaats: Drenthe
Kleding: Bruin broekpak met dun krijtstreepje
Citaat van de dag: 'Rubia!'('Blondje!')

'Heel touching', zei Máxima, met haar vinger naar haar keel wijzend. Kamp Westerbork bedoelde ze, Durchgangslager voor bijna honderdduizend gedeporteerde en vermoorde joden en Sinti. 'Het was niet makkelijk om heen te gaan.' Anderzijds deed dit deel van Drenthe haar sterk aan Argentinië denken: 'de leegte, de natuur, niet overal huizen.'

De laatste etappe van haar kennismakingstour door Nederland begon in Assen met een zakje bruine bonen bij het beeld van Bartje en een blik op het meisje van Yde, een veenlijk, in het Drents Museum (alwaar ook een exposé over schijn en wezen van de fascinerende grensoverschrijdende bestuurlijke samenwerking in het Noorden des Lands).

Op weg naar Ruinen stuitte de koninklijke bus op een zorgvuldig geregisseerde 'spontane' blokkade door een kudde Drentse heideschapen. Iemand die het cursusje Spaans in de Drentse Courant van die dag goed gelezen had, riep niet al te hard op de Dwingeloër hei: 'Rubia!'. Wat 'blondje!' betekent in het Spaans.

In Ruinen stond een bus voor bevolkingsonderzoek naar borstkanker en daar was de vraag: 'Gaat Máxima zelf met een borst onder het toestel?' Antwoord: nee, ze behoort nog niet tot de doelgroep.

Tussendoor verbleef ze met de kroonprins een uur in kamp Westerbork. Met een paar honderd belangstellenden, een overdaad aan politiemensen en een peloton van het Rode Kruis. Klapstoelen, rolstoelen. Vrijwilligsters schonken hete koffie.

Willem-Alexander, handen op de rug, en Máxima, armen gevouwen onder haar omslagdoek, liepen naar het monument van het stukje spoorbaan en het stootblok. Daarna naar de voormalige appélplaats, waar 102 duizend rechtopstaande steentjes herinneren aan de evenveel van hier naar de vernietigingskampen getransporteerde gevangenen, onder wie Anne Frank.

'Und was soll ich denn da?' vroeg een cameraman aan zijn Nederlandse gids. (Het Duitse ZDF volgde zo'n beetje de hele Máxima-tour door Nederland voor een later uit te zenden grote documentaire op televisie.)

Máxima en Alexander spraken er met Louise de Wijze en Bill Minco, twee kampoverlevenden. Veel meer van hen waren daar niet gisteren. En maar één Molukker. Terwijl Molukkers traditioneel van het Oranjehuis houden en het kamp na de oorlog, als Schattenberg, een groot aantal jaren verblijf en onderdak bood aan de toen Ambonees genoemde gezinnen die later in Bovensmilde, Assen en Hoogeveen kwamen te wonen. Maar Westerbork is een exclusief en onwrikbaar Tweede-Wereldoorlog-herdenkingsoord geworden.

'Ze kiekt hielemoal niet', mopperde een vrouw langs het pad waarover de koninklijke blauwe bus het kampterrein af reed.

Op het eind van de dag zei Máxima dat ze Westerbork 'een heel zware indruk' had gevonden en zong Harry Muskee, van voorheen Cuby and the Blizzards, voor haar een blueslied.

Sietse van der Hoek

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden