Max Pam: Het is natuurlijk vloeken in de Volkskrant, maar ik vind Thierry en Annabel een verrijking voor de politiek

Beweringen & Bewijzen

Foto de Volkskrant

Afgelopen zaterdag bracht ik een bezoek aan de PAN, de jaarlijkse kunst- en antiekbeurs die in de Amsterdamse RAI wordt gehouden.

Ik wilde juist naar binnengaan, toen ik zag dat groot op de gevel van het belendende gebouw aangekondigd stond dat daar het partijcongres van het Forum voor Democratie werd gehouden.

Even twijfelde ik of ik niet eens een kijkje moest gaan nemen bij Thierry Baudet en zijn aanhang, maar omdat ik tegenover mijn gezelschap niet graag door wilde gaan voor een cultuurbarbaar, besloot ik mijn beoogde bestemming niet te wijzigen.

Op de PAN voel ik mij altijd een beetje ontheemd. De dingen die ik graag zou willen kopen zijn meestal niet te betalen, en de dingen die ik wel kan betalen zijn meestal niet mooi.

Een vrouwenportret van de Kees Maks kost al 62.000 euro en zelfs voor een landschap van Hendrik Jan Wolter - gezicht op de Amstel - ben je zo meer kwijt dan een ton. Laten wij het verder maar niet hebben over die Kees van Dongen en die Isaac Israëls, die ik zo zou kopen - als ik het geld had. Kunst is belangrijk, maar je moet er wel de poen voor hebben.

De volgende dag las ik in deze krant dat even verderop de partijleider van het Forum voor Democratie had gezegd 'dat onze vloot de beschaving moet doen herrijzen' en dat 'wij daarom een renaissancepartij zijn'. Krachtige woorden in een wereld vol ondergangsfilosofieën.

Een eerste stap in deze renaissance zou kunnen beginnen met het weer betaalbaar maken van die suffe Leonardo da Vinci, die onlangs voor 400 miljoen dollar is geveild.

Het is natuurlijk vloeken in de Volkskrant - dat te doen zie ik ook als mijn taak - maar eerlijk gezegd vind ik Thierry Baudet een verrijking voor de Nederlandse politiek.

(De tekst gaat verder onder de foto.)

Annabel Nanninga en fractievoorzitter Thierry Baudet tijdens het partijcongres van Forum voor Democratie in de RAI. Foto anp

Ten eerste haalt hij heel wat kiezers weg bij Wilders en dat lijkt mij pure winst. Ten tweede houdt hij de VVD scherp, wat ook geen kwaad kan, en ten derde zegt hij af en toe verstandige dingen.

Toegegeven, in zijn hang naar de misplaatste provocatie praat hij af en toe ook onzin, zoals met die homeopathische verdunning enzo, maar aan de andere kant lijkt hij mij toch niet de man die aan de hand van het studiegenootschap Erkenbrand de laarzen zal laten dreunen, opdat wij blanke Nederlanders weer één zullen worden in een sibbenkundig stamverband.

Wel zorgwekkend is het geflirt met de Russen en complotgevoeligheid die daarbij hoort. Deze houding gaat voorbij aan de natuurwet dat Russische overheidsinstanties altijd liegen.

Aan de rechterkant van het politieke spectrum gaat Wilders zelfs een bezoek brengen aan Poetin, een Umwertung aller Werte die je steeds vaker ziet.

Het was toch Martin Bosma van de PVV die dweepte met Jacques de Kadt en over diens afkeer jegens de dictatoriale verleiding zelfs een heel boek schreef. Ik denk de communistenvreter De Kadt weinig moeite had gehad in te zien dat het huidige Rusland niets anders is dan een voortzetting van de Sovjet-Unie met andere middelen.

Een partij voor de vrijheid die gaat slijmen met Poetin, dat is toch nieuw in de Nederlandse politiek. Ik ben benieuwd of het Forum in dezelfde val trapt.

(De tekst gaat verder onder de foto.)

Annabel Nanninga (R) , lijsttrekker voor FVD in Amsterdam, loopt terug na haar speech op het partijcongres. Foto anp

Het verslag van het partijcongres van Forum voor Democratie was in deze krant verluchtigd met een foto waarop een lachende Thierry Baudet zit naast Annabel Nanninga, de lijsttrekker in Amsterdam bij de komende gemeenteraadsverkiezingen.

Annabel heeft bij mijn dochter in de klas gezeten in de tijd dat het Forum nog lang niet bestond.

Een jaar geleden heb ik haar eens uitgenodigd voor een etentje, omdat ik wilde weten hoe haar generatie - of een deel daarvan - in de politiek staat.

Ik vond haar intelligent en grappig, en beslist niet 'de schreeuwlelijk' waarvoor Bert Wagendorp haar houdt in zijn column van gisteren. Ze was toen ik haar sprak een alleenstaande moeder die zich als kleine zelfstandige een weg door het leven moet banen. Ga er maar aanstaan.

Het is me trouwens wel eens opgevallen dat rechtse vrouwen die proberen hun stem te verheffen en carrière te maken op veel meer afkeuring en weerzin kunnen rekenen dan vrouwen die minder ambitieus zijn.

Margaret Thatcher is nooit uitgegroeid tot een voorbeeld voor feministen, terwijl er in de geschiedenis vermoedelijk geen vrouw is geweest die zo over mannen heeft geheerst als zij. De correcte politieke kleur wint het hier dus van het vrouw-zijn en in dat opzicht staat Annabel Nanninga nog veel tegenwind te wachten.

Niettemin hoop ik dat haar schip van de beschaving helemaal de overkant van de Amstel zal bereiken, al zal ik vermoedelijk niet op haar stemmen.

Foto Raymond Rutting / de Volkskrant
Meer over