Max Pam: Baudet-bekladders tonen verontrustende mix van fascisme en links activisme

Beweringen & Bewijzen

Wolfgang Kraushaar (69) is een Duitse politicoloog, die in de jaren zestig en zeventig actief lid was van de Duitse studentenbeweging. Hij begon idealistisch links, maar kreeg een wat andere kijk op zijn jeugd toen hij zich bekeerde tot de wetenschap. Hij deed nogal wat onderzoek naar het Duitse terrorisme en naar de RAF (Rote Armee Fraktion) in het bijzonder. Een paar jaar geleden publiceerde hij het boek Wann endlich beginnt bei Euch der Kampf gegen die heilige Kuh Israel? Über die antisemitischen Wurzeln des deutschen Terrorismus. Het eerste deel van de titel is sarcastisch bedoeld.

Kraushaar ontdekte dat voorlopers van de RAF sterk antisemitische trekjes hadden, die zij verpakten in een antizionistische retoriek. Het begon onder meer met een aanslag op een synagoge, waarbij zeven holocaustoverlevenden om het leven kwamen. Hoogtepunt voor de terroristische beweging kwam in 1972 met het bloedbad op de Olympische Spelen in München, waarbij elf Israëlische atleten werden afgeslacht. Enkele slachtoffers werden gecastreerd teruggevonden. De RAF hielp haar Palestijnse collega's aan Duitse politie-uniformen en zocht uit waar je het olympisch dorp kon binnendringen.

Achteraf is het moeilijk voorstelbaar dat de RAF op zoveel sympathie kon rekenen in linkse kringen. Jean-Paul Sartre heeft op zijn oude dag nog een pannetje soep naar de Stammheim-gevangenis gebracht, om daar met Andreas Baader te discussiëren over de vraag in hoeverre terrorisme goed zou zijn voor Frankrijk. Voor Duitsland, alla, dat kon de filosoof zich nog wel voorstellen, maar voor Frankrijk, nee, toch maar liever niet. Daar woonde hij namelijk zelf.

Maar ook in Nederland is de RAF in linkse kringen bon ton geweest. In zijn boek Sympathie voor de RAF heeft Jacco Pekelder daar een paar voorbeelden van gegeven. Hij wijst onder anderen op de advocaat Pieter Bakker Schut, inderdaad een knappe verschijning uit een keurig geslacht, die altijd gekleed was volgens de laatste mode. Een advocaat van statuur en ik kan mij nog herinneren hoe links Amsterdam aan zijn lippen hing als hij ergens binnenkwam. Tot hij zich vereenzelvigde met 'hun strijd is onze strijd' en het juk ging dragen van de RAF-strijders.

Een aantal daders van links terrorisme is nooit opgespoord en daarom nooit vervolgd. Kraushaar pleit ervoor dit alsnog te doen. Hij vindt dat voor deze groep geen verjaring zou mogen gelden. Sterker nog: Kraushaar vindt dat deze mensen vrijwillig naar voren moeten treden om boete te doen. Als ik naar hun nazaten kijk, lijkt daar weinig hoop op.

Degenen die de voordeur van Thierry Baudet hebben beklad, noemen zich het Radicaal Anarchistisch Feministisch Front (RAFF). Toen dat voor de tweede keer gebeurde, bracht de Volkskrant het nog maar als een klein berichtje op pagina 4. Misschien heeft men gedacht aan David Van Reybrouck, die ervoor pleit terroristische daden zo weinig mogelijk aandacht te geven. Geheel ten onrechte volgens mij, want het is zeer verontrustend nieuws wanneer actievoerders zich gaan identificeren met de RAF.

Er zijn bij het besmeuren een paar bedenkelijke tekenen, zoals het gebruik van poep en van 'een stinkend goedje'. Freud zou onmiddellijk aan de anale fixatie denken, die voorkomt bij kinderen van anderhalf tot drie jaar. Het is de tijd dat het kind een geweten gaat ontwikkelen en als die fase onrustig verloopt, kan er een houding van grote koppigheid ontstaan. Het gooien van taarten sluit daar naadloos bij aan. De door Freud onderscheiden fasen lijken mij nog altijd geldig en met zijn inzichten kan het evenmin moeilijk zijn om te verklaren waarom enkele Israëlische atleten tijdens de Olympische Spelen van 1972 eerst zijn gecastreerd voor zij werden vermoord.

Maar wat het vooral verontrustend maakt, is de mix van fascisme en links activisme. Thierry Baudet kan daar vrolijk bij blijven kijken, maar ik benijd hem niet. Het activisme van Anne Fleur Dekker is onnozel en over het antizionisme van Joop.nl kun je je schouders ophalen, maar voor je het weet loopt, hierdoor geïnspireerd, toch weer een halfgare dierenbeschermer rond, in wiens getourmenteerde kop alles wordt vermalen tot een ideologische rimram.

Voor wie erin gelooft, is terrorisme een soort heldendom. Nu vallen er nog spaanders omdat er gehakt moet worden, maar straks zal iedereen het met ons eens zijn en kan het paradijs beginnen - met of zonder 72 maagden.

Het meest stompzinnig is nog dat met dit soort acties de populariteit van Baudet alleen maar zal stijgen. Wat dat betreft begrijp ik zijn vrolijkheid wel. Want hoe werkt het? Je begint op den duur, en tegen wil en dank, toch een gevoel van solidariteit te ontwikkelen met degene die wordt besmeurd.

Met dank aan de RAFF, hunt them down.