Column

'Max loopt stage als machinist in Albanië waar de dag begint met raki'

Misschien dat de Nederlandse Spoorwegen het programma 'Voor de leeuwen' gebruiken om het imago wat op te krikken, schrijft Martijn Simons. 'De machinisten in Albanië slapen, met een fles raki in de ene en een wapen in de andere hand, 's nachts op de koude vloer van de locomotief.'

Beeld uit het programma Voor de Leeuwen van de NCRV. Beeld null
Beeld uit het programma Voor de Leeuwen van de NCRV.

De Nederlandse Spoorwegen hebben, dat hoef ik u niet te vertellen, een klein imagoprobleem. Wie niet met de trein hoeft, doet dat in de regel ook niet. En zodra het, op een willekeurige plek, en op een willekeurige dag in het jaar, te warm, te nat, te koud of te donker is, buitelen de anders zo vaderlandslievende landgenoten over elkaar heen om de middeleeuwse kwaliteiten van ons spoorwegnet en van de N.V. Nederlandse Spoorwegen te hekelen (dat het spoor feitelijk gerund wordt door een heel ander bedrijf dan de NS, namelijk Pro Rail, maar dat niemand daar ooit nadrukkelijk onderscheid tussen maakt, heeft natuurlijk alles met voornoemd imagoprobleem te maken.)

Ik vermoed dat de NS de laatste tijd een poging doet de beeldvorming te beïnvloeden. Eerst schaften ze papieren kaartjes af, en kort geleden zag ik een ander voorbeeld van guerrilla marketing. Ik vermoed namelijk dat ze infiltreren bij de machinistenopleiding. En bij de televisie. Dat gevoel kreeg ik toen ik laatst een programma keek. Het heette 'Voor de leeuwen' (NCRV) en het speelde zich af in Albanië.

O, Albanië.

We ontmoeten Max, een blonde jongen met een sjaal als een wurgslang. Max volgt in Nederland een opleiding tot machinist. Voor het programma 'Voor de leeuwen' mag hij drie dagen stage lopen in Albanië. Max is een perfecte student, hij wekt de indruk dat hij alles weet wat hij moet weten, en dan is hij ook nog eens aardig en voorkomend tegen zijn tijdelijke ouders. Het Albanese gastgezin waar hij terechtkomt, is een echte spoorwegfamilie. Moeder werkt op kantoor, vader is een ontslagen machinist.

null Beeld null

Net als vele andere machinisten zit hij werkloos thuis, er rijden in Albanië nog maar vier treinen (en op moment van schrijven misschien nog maar drie, of erger). Max mag op een ervan zijn kunsten vertonen.

Hij heeft een begeleider die hem, first thing in the morning, koffie geeft, en raki. En terecht, van vier treinen in een heel land zou ik ook gaan drinken. En dan is het ook nog eens ouwe meuk, al dat materieel. Er zijn om de haverklap storingen, de ritten duren eindeloos en de machinisten slapen, met een fles raki in de ene en een wapen in de andere hand, 's nachts op de koude vloer van de locomotief om stropers geen kans te geven er met de trein vandoor te gaan (Dat van die stropers begreep ik niet, wie komt er nou ongezien weg met een trein, zeker als er maar vier van zijn?)

U begrijpt, het was een bezoeking voor Max. En hoewel hij zich er manmoedig doorheen wist te slaan, was hij zichtbaar opgelucht dat hij na drie dagen weer naar Nederland mocht. Waar de sporen doorgaans goed onderhouden zijn, de stations fijn verlicht, en niemand ooit een nacht in een locomotief hoeft door te brengen.

Ik kan natuurlijk niet garanderen dat de NS hier iets mee te maken heeft gehad, en we zullen het waarschijnlijk ook nooit weten, want zo gaat dat met grote bedrijven, maar mocht het zo zijn: hulde. Ik vraag me alleen af of het niet te laat is.

Martijn Simons is schrijver en columnist van Volkskrant.nl.
@martijnsimons

null Beeld null
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden