Column

Max is de zoon die zijn vader overtreft

Max was zijn vader Jos als sportman allang voorbij, maar hij demarreerde zondag met topsnelheid naar een andere wereld van de racerij, van de totale sport eigenlijk: de eregalerij van nationale sporthelden.

Max en vader Jos Verstappen in 2005. Beeld United Photos / Rob de Jong

Johee, johoo, jubelde Olav Mol, sinds jaar en dag commentator bij de Formule I. Mol huilde. Ja, warempel, de 54-jarige Olav Mol huilde van puur geluk.

We konden allemaal bevroeden dat Max Verstappen eens zijn eerste Grote Prijs zou winnen, maar dat hij het al zou doen als jongen van 18? Ze gaven hem vorige week een echte auto en hij won meteen, enigszins geholpen door het vroege uitvallen van Hamilton en Rosberg, maar winnen is winnen.

Max is de zoon die zijn vader overtreft. Goede genen, dito opleiding. Wij hebben vroeger weleens gelachen om Jos, die een dorp verderop woonde en wiens loopbaan na een razende start verzandde. Jos was soms een wildebras die af en toe iemand op zijn gezicht sloeg. Een jongen van het woonwagenkamp in Montfort. Mijn broer zei eens dat hij Jos bij het optrekken na het stoplicht zijn achterkant had laten zien. Vond hij mooi, mijn broer, die tot mijn verbijstering 's nachts opstond om Formule I te kijken.

Eerlijk is eerlijk: ik blijf er niet voor thuis, voor autoracen, maar wie houdt niet van fenomenale sporters, van ontzagwekkende talenten? Verstappen dus. Max. 18 jaar, en iedereen weet inmiddels wie Max is. Wij van de krant zochten zijn overgrootvader eens op om over de gestrande loopbaan van Jos te praten. Van Sjef hoefde de toen 6-jarige Max, destijds al rondscheurend in een kart, geen coureur te worden. Wist Sjef Verstappen veel hoe de toekomst zich zou ontvouwen.

Max is geen Jos. De rauwe randjes zijn weg, de loper is uitgerold. Alleen al de lach van de jongen. Verstappen won op het circuit waar hij tijdens de testdagen Johan Cruijff ontmoette, in een van diens laatste publieke optredens. Fenomeen plus fenomeentje. Ja, het zal allemaal wel weer toeval zijn, net als die winnende tijd van 1.41.40 en een beetje, twee keer 14 op een rij, net als dat doelpunt van nummer 14, Smeets van De Graafschap vorige week tegen Ajax. Gelooft u maar dat het toeval is.

Max heeft een Hollywoodhoofd. Eerste in Barcelona. Top voor hem, voor sportliefhebbend Nederland, voor Jos, voor moeder Sophie, maar het is zeker zo aardig voor Olav Mol. Sympathieke gast. Een keer ontmoet, tijdens zo'n gesponsord reisje naar Estoril, om de nieuwe auto van Ayrton Senna te zien. Niets wist ik van traction control en Olav legde alles uit met engelengeduld.

Engelengeduld beloonde hem. Je zult verslaggever zijn van een sport waarin Nederlanders nooit iets winnen en dan, na al die jaren, is daar Max, die als een kwajongen het podium bestijgt, als de jongen die wist dat hij eens het knapste meisje zou krijgen. Hij moest alleen even geduld hebben, want ze was nog met een ander. Snel moest het gaan. Geduld is niet zijn grootste kwaliteit. Snel dus. Sneller. Snelst.

Reageren?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden