Mathias Eick Quintet

De toegankelijke popgroove krijgt diepte door smaakvolle kleuringen.

Bimhuis, Amsterdam, 1/2


Vanavond in Tilburg (Paradox) en morgen in Utrecht (Tivoli de Helling)


Het beroemdste Europese jazzlabel ECM Records heeft bij veel muziekluisteraars een connotatie van zachtjes mijmerende klanken, gebouwd om stiltes. De muziek straalt bezinning en rust uit. Niet voor niets begint elk album met vijf seconden leegte, eerst alle aandacht erbij.


Maar het spectrum van de producer van alle platen, de Duitser Manfred Eicher, is veel groter dan dit clichébeeld. Dat blijkt al uit de best verkochte plaat ooit, Keith Jarretts The Köln Concert. Niemand die zo kan rammen op zijn klavier en onstuimig kreunt als Jarrett. En wat te zeggen van nieuwe aanwinsten als poprock-drummers Ches Smith en Sebastian Rocheford. ECM is niet in een paar woorden te vatten.


Trompettist Mathias Eick, die afgelopen jaar zijn tweede album uitbracht op ECM, bewijst deze stelling. Tijdens het eerste concert van de Nederlandse tournee verklapt diens uitstraling zijn muziekvisie al enigszins. Nonchalant baardje, zelfverzekerde lach naar het publiek, strak hipsterbroekje en een flauw grapje. Niet al te serieuze kost en intellectuele of emotionele overpeinzingen voor deze Noor, tevens contrabassist in de eclectische bigband Jaga Jazzist. De basis van zijn muziek is een toegankelijke popgroove die pas diepte krijgt door smaakvolle kleuringen.


Hij heeft een pakkende tactiek. Twee creatieve drummers met een perfect gevoel voor opbouw die op het benodigde moment een robuuste explosie kunnen plaatsen. Steady basgitarist erbij, met een vette klank en genoeg fantasie om zijn geluid te kunnen laten verwaaien naar stoere soundscapes. En een toetsenist die sierlijk ondersteunt en bovendien over een goede solo bezit.


Eick leunt zorgeloos op dit kwartet en kan in alle vrijheid zijn lyrische melodieën blazen. Met een klankkleur van Miles Davis uit de jaren zeventig/tachtig, later doorontwikkeld door trompettisten als Nils Petter Molvaer, Arve Henriksen, Jon Hassel of onze Eric Vloeimans: Breekbaar, onscherp, met veel lucht en meerdimensionaal dankzij de elektronica. De thema's zijn zonder uitzondering kraakhelder en nooit te gecompliceerd. Eick opereert als een zanger die zijn refreinen letterlijk zingt of er soms losjes omheen fraseert. Het klinkt allemaal gelikt, zonder een moment saai te worden.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden