Column

Massages zijn eigenlijk verkapte dutjes

Het woord 'massagesalon' ruikt een beetje naar bordeel, dus ik noem ik de mijne liever 'de Chinese vrouwtjes'. Niet echt een verbetering, maar marginaal minder ranzig. Ik kom er wel eens met mijn vrouw. Er hangen A4'tjes met 'Please keep underpants'. Ik was niet anders van plan. Het ruikt er naar schoonmaakmiddel en knoflook - het lijkt alsof ze altijd zitten te eten als we binnenkomen.

null Beeld Robin de Puy
Beeld Robin de Puy

Tijdens het kneden en knakken, draaien ze altijd een van drie soorten muziek. Ten eerste is daar de algemeen oosterse plinkplonk, ik denk van Spotify-playlist 'Oriental Sunrise', of zoiets. De tweede is die typisch Aziatische suikerspinpop, mierzoete ballads zoals in de stijl van de jaren zeventig, tachtig, maar dan in de taal van de miljarden radiootjes waar het uit schalt, van Manilla tot Rangoon. Denk Nothing's Gonna Change My Love For You gezongen door een Vietnamese Michael Jackson-fan en je bent er.

Maar mijn favoriet is wat ik Chin.Ind.Rest.-covers noem: wereldhits nagespeeld op de synthesizer. De melodie wordt meestal gespeeld door een saxofoon, een eensnarige gitaar of een piano-voor-eenvingerigpersoon. Het zen-element erin is dat alle schijn van emotie in het spel vermeden dient te worden. Ik zeg: je hebt niet geleefd totdat je Smells Like Teen Spirit hebt horen spelen met dit instrumentarium.

Eigenlijk zijn massages verkapte dutjes en in die halfslaap vind ik alles schitterend. Net als vroeger, wanneer ik ingestopt in mijn bedje de radio van mijn ouders hoorde die beneden nog aanstond. Kees van Kooten heeft een keer een mooi stuk geschreven over die ervaring dat alles wat zijn wekkerradio speelde prachtig leek. Eenmaal wakker bleef alleen One Day I'll Fly Away van Randy Crawford net zo etherisch, vond hij, en hij had gelijk.

Soms beukt ineens de Nicki Minaj-ringtone van mijn behandelaarster (ik vermijd het woord 'masseuse' om eerder genoemde reden) door mijn oriëntaalse rêverie heen en lig ik ineens weer in een muf keldertje. Terwijl ze met één hand mijn ruggegraat doormidden probeert te breken, neemt ze met de andere haar iPhone op en begint ze meteen te schelden, zo lijkt het, omdat Kantonees nu eenmaal zo klinkt. Als ze heeft opgehangen, vraagt de buurvrouw aan de andere massagetafel iets en dan gaan ze luidruchtig roddelen of ruziën, dat valt uit de toon niet op te maken. Met de Chin.Ind.Rest.-muziek en het Kantonese getetter, droom ik me dan weer in Guangzhou, Hanoi of New York.

Dan valt het ineens stil en realiseer ik me dat mij iets is gevraagd. 'Hmpf?', vraag ik, met mijn gezicht samengeknepen door het ademgat. Ze herhaalt de zin, ik versta het weer niet, en mompel dan maar iets onverstaanbaars terug. 'Ah ah', zegt ze - we doen alsof we elkaar verstaan.

'Heb jij plij?', zegt ze weer. Nu versta ik het. Ja ik heb vrij; ik ben mijn eigen baas dus heb ik veel plijetijd. 'Hollandes wekken haat', zegt ze. Nee hoor, wij werken niet hard. Chinezen werken hard. De helft van de opbrengst gaat naar de huur, de andere helft gaat naar huis, naar Guangzhou, Changsha of een van die andere enorme betonwoestijnen. Hé: dat klinkt als... nee, dat ís Creep van Radiohead. Op de saxofoon.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden