Massáááh

Het drong zich meteen al aan me op in Tokio; het achtervolgde me, op fluistertoon en vergezeld van knipoogjes, naar Shanghai; en in Bangkok en Chiang Mai was ik na twee weken Azië inmiddels al zo vertrouwd geraakt met het idee dat vrouwen ertoe op aarde zijn om mannen te...

Hoe riskant de ervaring tegelijk voor een beginnende midlifer was, kon je in die twee steden overal om je heen zien. Het cliché klopte namelijk. En hoe. Het wemelde op straat en in bars van grote, dikke, blanke mannen op Crocs of badslippers, met zo’n klein, zwartharig masseusetje aan hun zijde of achter op hun motor. Een lekker Jan Cremer-gevoel kreeg ik er niet onmiddellijk bij. En dan dus ook nog voor de rest van je leven met stokjes moeten eten.

Maar Alain wist in ChiangMai het adres van een salon waar alleen héél oude vrouwen de oosterse kunst van het kneden en wrijven bedreven. Hij was er een jaar eerder al meermalen met zijn hele gezin onder handen genomen, dus ik kon ervan op aan dat mijn massage in het teken van healing en wellness zou staan in plaats van seks. Dóé het nou gewoon, hield Alain vol: ik zou ten minste één keer moeten ervaren hoe ik er behalve lichamelijk ook mentaal van opknapte. Ondenkbaar toch dat ik binnenkort mijn graf in zou schuiven zonder ook maar ooit Thais te zijn gemasseerd?!

De salon lag aan een smal, gezellig straatje waarin het toverwoord ‘massáááh’ uit wel vijftig kelen opklonk. Overal gingen deurtjes open en werd je als mannelijke lekkerbek een blik vergund op een dun matrasje met hardroze of zeepgroene badstof overtrek. Het vliegend tapijt naar de zevende hemel, als je de verzaligde blikken van de eigenaressen mocht geloven. De sirene die Alain het meest voor mij geschikt achtte, bleek Aap te heten. Serieus. Ze was inderdaad gelukkig al 48, maar die respectabele leeftijd bleek haar lustgevoelens evengoed niet in de weg te zitten. Vooral de binnenkant van mijn dijen en mijn schaamstreek bleken zeer voor manuele healing in aanmerking te komen. Ik moest steeds heel erg aan die dikke, zwetende mannen op blauwe Adidas-slippers in het straatbeeld denken om de anderhalf uur durende behandeling van Aap zo neutraal mogelijk te kunnen blijven ondergaan.

Ik vertelde er direct na afloop over aan Alain, wiens Franse temperament hem er onmiddellijk toe noopte verhaal te gaan halen bij bazin Ooi van het huisvrouwen-massagecollectief. Ooi kon ons na ruggespraak met Aap mededelen dat de werkneemster in kwestie ‘al heel lang geen seks had gehad’ en tijdens de massage ook tot haar eigen verrassing warme gevoelens voor mij had opgevat.

Uiteraard was ik best wel tevreden met die verklaring, om niet te zeggen trots. Spontane warme oosterse gevoelens! Voor mij! Het kostte me dan ook weinig moeite in te stemmen met het voorstel van Ooi om de gerezen verwarring uit de wereld te helpen: we zouden ’s avonds met zijn vieren gaan eten, Aap, Ooi, Alain en ik. En gewoon op gymschoenen, niet op badslippers!

(Wordt vervolgd)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.