Opinie

Martin Sommer: 'red ons Angela!'

Bondskanselier Merkel, dat was toch de sukkel die een jaar geleden van deelstaatverkiezing naar deelstaatverkiezing strompelde? Volgens The Economist voerde ze tijdens de eurocrisis het koor van Europese lilliputter-politici aan. 'Maar zelfs The Economist is bijgedraaid en nu is Angela een diesel die zich nergens wat van aantrekt', schrijft Martin Sommer.

Angela Merkel Beeld reuters

Dat hebben ze tenminste niet in Duitsland: een loonmaatregel. Naar het schijnt delibereren ze daarover nu op het Catshuis. Het hele land op de nul. Afgezien daarvan lopen we over de hele linie achter op de Duitsers, vertelde DNB-baas Klaas Knot gisteren. 'In het verkeerde rijtje.' Nederland hoort niet meer bij Duitsland maar bij Frankrijk. Stel je voor, daar wil Nederland al vierhonderd jaar nu juist níet bij horen.

Knot is de zoveelste die ons Duitsland ten voorbeeld stelt. Anderhalve week geleden gaf het Centraal Planbureau een soort Duitsland-themanummer uit van het Centraal Economisch Plan 2012: bij Angela is alles beter. Opmerkelijk. Bondskanselier Merkel, dat was toch de sukkel die een jaar geleden van deelstaatverkiezing naar deelstaatverkiezing strompelde? Volgens The Economist voerde ze tijdens de eurocrisis het koor van Europese lilliputter-politici aan. Maar zelfs The Economist is bijgedraaid en nu is Angela een diesel die zich nergens wat van aantrekt.

DAF
Daar zit iets van een gemeenplaats in, voel je aan je water. Duitsers verkopen Mercedessen aan Chinezen. Zij hebben een máákindustrie terwijl wij alleen maar het geschiedenisprogramma Andere Tijden hebben over de ondergang van DAF. Duitsers wonen allemaal in mooie huizen met een tuin. Zonder die stomme hypotheekrenteaftrek. En wij maar in dat verkeerde rijtje zitten, samen met die nare Sarkozy. Maar zou het ook waar zijn?

Ik heb twee dagen in de vergelijking gestoken en dat was nog geen sinecure. Hanco Jürgens van het Duitsland-instituut had in dagblad Trouw een stuk geschreven over 'de magie van Merkel'. Wat is het geheim, de máákindustrie? Nee hoor, zegt hij over de telefoon. Die hebben wij ook. ASML, DSM, Unilever. Noem maar op. Je moet kijken naar de zogenaamde Hartz-verdragen van tien jaar geleden. Toen zijn de uitkeringen gehalveerd door nota bene Gerhard Schröder, de voorganger van Merkel. Dat hij daarna prompt de verkiezingen verloor, is voor het Catshuis een boeiend detail.

Dan naar de Internationale Spectator. Ook al een themanummer over Duitsland deze maand. Het ligt niet alleen aan de uitkeringen of de maakindustrie, zegt hoogleraar Kees van Paridon die een artikel schreef. Het is ingewikkelder. Maar neem het eens op met de OESO in Parijs, daar komen alle cijfers vandaan. Aan de telefoon in Parijs tref ik Willem Adema, een behulpzame landgenoot. Specialist in de vergelijking van kindregelingen. Daarin loopt Duitsland hopeloos achter op Nederland. Wil ik daarover meer weten? Nu even niet.
Vergelijken van sociale stelsels of subsidieregelingen is lastig, zelfs bij buurlanden, zegt Willem Adema. De uitkeringsduur van de WW is in Duitsland aanzienlijk korter, dat is waar. Maar de flexibiliteit is in Nederland weer veel groter en versoepeling van het ontslagrecht is in de vergelijking tot Duitsland flauwekul. Hypotheekrenteaftrek hebben ze in Duitsland niet. Maar wel weer andere voorzieningen voor wie een huis wil kopen en vooral veel ruimte die de huizen betaalbaar houdt.

Diagnose
Uiteindelijk is het enige harde cijfer dat overblijft dat van de loonkosten. Volgens de laatste OESO-gegevens (2010) verdient een gemiddelde Duitse werknemer omgerekend 38.325 dollar (28.743 euro) per jaar, een Nederlander 45.671 dollar. Dat scheelt aanzienlijk en dat cijfer zal dan ook wel naast die nullijn op de Catshuistafel liggen. Loonmatiging wil ook DNB-president Klaas Knot, maar is weer in strijd met de diagnose van Coen Teulings van het CPB. Hij zegt dat Nederlanders moeten ophouden hun portemonnee af te knijpen; ze moeten flink gaan kopen.

Het interessantste zinnetje staat in het artikel van Kees van Paridon in de Internationale Spectator. De Bondsregering heeft 'minder negatief gecommuniceerd' over de financiële crisis dan andere regeringen. In hetzelfde verhaal valt te lezen dat Nederland het de afgelopen twintig jaar economisch gezien even goed of beter heeft gedaan dan Duitsland - de werkloosheid is hier nog altijd lager. Maar anders dan het gekreun en gesteun hier, heeft Angela Merkel het woord eurocrisis taboe verklaard. Niet over praten.

'De stemming in Duitsland is, zeker in vergelijking met Nederland, tamelijk positief', aldus Van Paridon. Gisteren kwam er weer zo'n onderzoek 'burgerperspectieven' uit van het Sociaal en Cultureel Planbureau. Sinds de overheid de burger niet meer begrijpt, wordt dat elk kwartaal gehouden. De uitkomst is consistent. Nederlanders zijn nog altijd het allergelukkigst van Europa en tegelijk behoorlijk somber over de toekomst. Uit de slotbeschouwing stijgt iets wanhopigs op. Hoe kan dat nou? Het antwoord is eenvoudig. Angela moet ons redden.

Martin Sommer is politiek redacteur van de Volkskrant.

 
Praten over de eurocrisis doen de Duitsers niet
 
Duitsers wonen allemaal in mooie huizen met een tuin. Zonder die stomme hypotheekrenteaftrek. En wij maar in dat verkeerde rijtje zitten, samen met die nare Sarkozy. Maar zou het ook waar zijn?
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden