Martin Margiela

De naamgever van Maison Martin Margiela is een van de geslaagdste persoonsmystificaties in de recente geschiedenis...

Onlangs opende in Antwerpen een overzichtstentoonstelling van modeontwerper Martin Margiela, om te vieren dat zijn modemerk twintig jaar bestaat. Er was het gebruikelijke openingsfeestje met drank, pers, modestudenten. Maar wie er niet was: Martin Margiela.

Althans, dat mag je aannemen, want bijna niemand kent meneer Margiela of weet hoe hij eruitziet. Ergens kort na de oprichting van zijn modelabel besloot de Belg zichzelf niet meer te vertonen, geen interviews te geven en geen foto’s te laten maken. Je hoort nooit iemand zeggen dat hij of zij bevriend is met Margiela, of gedineerd heeft met Margiela, of op zijn verjaarsfeestje was. Het is een van de geslaagdste persoonsmystificaties in de recente geschiedenis, hooguit vergelijkbaar met de onzichtbaarheid van een Siciliaanse maffiabaas, of het al dan niet krankzinnige Noord-Koreaanse opperhoofd Kim Jong-il.

Omdat Margiela nooit spreekt, is het gissen naar zijn motivatie om anoniem te blijven, maar een verklaring zou kunnen zijn dat hij ooit Jean-Paul Gaultiers assistent was.

Er was in de dolle jaren tachtig geen persgeilere ontwerper dan Gaultier, die naar het schijnt hoogstpersoonlijk de roddelpers belde om met een verdraaide stem te ‘tippen’ waar meneer Gaultier die avond met Madonna of Grace Jones zou dineren, om maar verzekerd te zijn van een groepje paparazzi voor de deur van het restaurant.

Bij Maison Martin Margiela gaat het dus diametraal anders.

Geen persoonsverheerlijking, maar: ‘Het draait om de kleren’, enzovoorts. Vragen kunnen slechts per fax of e-mail gesteld worden, gericht aan het ‘huis’ Margiela, dat vervolgens in de wij-vorm antwoordt. Dat is op zich tamelijk humoristisch. Ik heb eens zo’n interview gedaan: ‘Wat inspireerde de ontwerper recentelijk?’ ‘Dat evolutie en verandering niet alleen in het algemeen echte onveranderlijke grootheden zijn, maar ook heldere werktuigen om stabiel te blijven, om stand te houden en door te zetten. Het inspireert door de openheid, breekbaarheid en samenwerking die het van ons eist.’ Persoonlijke vragen, bijvoorbeeld over de kleedstijl van Margiela’s moeder, sloeg het Maison zonder commentaar over. En een poging om Margiela’s geboortejaar te verifiëren (1957 of 1959) kreeg als antwoord: ‘Maison Martin Margiela is begonnen in Parijs in 1988.’ Persoonlijk hou ik wel van een goede roddel en ik zou het dus helemaal niet erg vinden om te weten of Margiela zijn vakanties graag in Bulgarije viert, een zenuwtic heeft, en rode wijn prefereert boven champagne.

Maar het zit er niet in. Gek genoeg weten we wel wat Margiela’s eigen smaak is, want terwijl zijn damesmode opwindend experimenteel is, is de mannenmode van Margiela ‘rechtstreeks gebaseerd op Martins eigen garderobe’, zo leggen zijn medewerkers altijd uit. Margiela houdt van het gevoel van tweedehands kleren, van leren elleboogstukken op truien, verwassen spijkerbroeken, beetje rommelige pakken. Kortom, het perfecte normale kledingstuk. Je zou haast zeggen: anonieme ontwerpen, door een anonieme ontwerper, en op het label in de kleren staat geen naam, maar een ingenieuze cijfercode.

Een geniaal marketingconcept, maar de vraag blijft toch: wat doet meneer Margiela op zo’n avond als zijn tentoonstelling opent?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden