Marokkaanse zoekt herkenning bij buurtgenote

'Integratie? Soms. Ik denk dat dat nu pas gaat gebeuren. Nu hebben de Marokkanen toch wel het idee dat hun toekomst hier ligt....

Annie Seip is de no nonsense-doelgroepmedewerkster bij de Bibliotheek Afrikaanderwijk in Rotterdam-Zuid. Haar doelgroep: allochtonen. In deze buurt is ruim 70 procent van de inwoners van buitenlandse komaf. De bibliotheek op het Afrikaanderplein ligt vlak bij een nors gebouw. Ooit een middelbare school, nu een moskee. Aan de overkant staan enkele dichtgetimmerde panden naast nieuwbouw. Zo'n wijk.

Seip moet de komende weken de maandag geopende tentoonstelling Een blik van herkenning met haar doelgroep behandelen. De rondreizende tentoonstelling poogt de overeenkomsten tussen Marokkaanse en Nederlandse vrouwen te benadrukken om op die manier toenadering tussen de twee groepen te bewerkstelligen.

Het gaat om overeenkomsten als de spanning tussen werk en zorg, de toekomst van de kinderen, de verhouding tot de echtgenoot. De essentie van de expositie is herkenning, zegt Wim Hagendijk van het Centrum voor Internationale Samenwerking, initiatiefnemer van de tentoonstelling. Die kwam tot stand na verschillende gesprekken met Nederlandse en Marokkaanse vrouwen uit Dordrecht en Rotterdam.

Hagendijk wijst op een paneel met daarop de lotgevallen van de 54-jarige Nederlandse Ankie. 'Die was katholiek opgevoed en vertelde de Marokkaanse vrouwen hoe haar moeder ook met een hoofddoekje over straat ging. Dan zeggen die Marokkanen: maar wij dachten dat al die vrouwen hier al eeuwenlang geëmancipeerde feministen waren.' Of het paneel met de 22-jarige Rotterdamse Judy, die vindt dat ouderschap niet met werk valt te combineren. 'Daar zijn moderne Marokkaanse vrouwen dan weer heel verontwaardigd over', zegt Hagendijk.

De expositie bestaat uit foto's en attributen. De uitleg is op drie niveaus. Er zijn beelden voor bezoekers die geen Nederlands kunnen lezen, koppen voor hen die het Nederlands een beetje machtig zijn, en uitgebreide teksten voor de rest.

De bibliotheek wil vooral bij allochtone vrouwen die basiseducatie volgen, discussie losmaken. Zij worden toch al regelmatig door hun docenten meegenomen naar de bibliotheek. Seip legt daar dan uit dat er geen verschil is tussen 'auteur' en 'schrijver' en hoe je het alfabet kunt gebruiken om iets op te zoeken.

Seip ontvangt 24 groepen. Alles gaat in het Nederlands. 'Ik zeg altijd: in de bibliotheek geen eigen taal hè. Op een gegeven moment gaan ze daar bij elkaar op letten.'

Voor Een blik van herkenning heeft ze speciale vragenlijsten laten maken. Simpele opdrachten als 'schrijf een paar verschillen op tussen mannen en vrouwen' en 'wat hebben alle vrouwen hetzelfde?'. 'Bij sommige groepen lukt dat niet. Die spreken nog niet genoeg Nederlands', zegt ze.

Saliha heeft de tentoonstelling zojuist gezien. Ze is 29, heeft een dochter van 12, doet vrijwilligerswerk en komt regelmatig over de vloer bij haar Nederlandse buren. 'Vroeger mochten vrouwen helemaal niet naar buiten. Nu zijn we bijna hetzelfde als Nederlandse', zegt ze.

De tentoonstelling vond ze 'wel leuk'. 'Als je over Marokkanen praat, hebben mensen vaak geen idee. Nu komen ze meer over ons en ons land te weten. Dat is belangrijk, dat Nederlanders iets zien over de Marokkaanse tradities.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.