Marokkaanse moslims moeten moslim blijven

Marokko voert een betrekkelijk liberaal beleid ten aanzien van christenen. Maar zieltjes winnen is taboe...

Als een Marokkaanse auto de grens met de Spaanse enclave Ceuta overkomt, krijgt de bestuurder iets in zijn handen gedrukt. De man weet niet wat het is, misschien een folder? Hij pakt het pakketje aan en kijkt. Meteen gooit hij de handel het raam uit, alsof hij zich brandt. Het was een bijbel in het Arabisch, die nu door de lucht zeilt en op de grond valt.

De jongen die de bijbel had uitgedeeld, rent naar de plek waar de Heilige Schrift in het stof ligt. Hij is verbouwereerd, maar hij zou nog verbouwereerder zijn als hij aan de Marokkaanse kant van de grens had gestaan. In Marokko is het verboden moslims te bekeren tot een ander geloof. Daarop staat een gevangenisstraf van maximaal drie jaar, al wordt die niet vaak opgelegd.

Begin november ontmoetten vertegenwoordigers van islam en katholieke kerk elkaar in Rome, om de dialoog tussen de religies te bevorderen. Naar aanleiding van die bijeenkomst wijdde het Franse tijdschrift L’Express een nummer aan Jezus en Mohammed. Het nummer werd verboden, eerst in Marokko, daarna in Tunesië en Algerije.

‘Ik begrijp het niet’, zei hoofdredacteur Christian Makarian van L’Express. De Marokkaanse minister van Communicatie, Khalid Naciri, had gezegd dat het een inbreuk op de islam betrof. Maar wat zou die inbreuk kunnen zijn? Op het omslag van de internationale versie van L’Express was Mohammed naar islamitisch gebruik afgedrukt met bedekt hoofd. Dat kon dus het probleem niet zijn.

Naar de smaak van Marokko, Tunesië en Algerije kwam het christendom er vermoedelijk iets te gunstig af ten opzichte van de islam. Maar dan nog verbaast priester Antoine Riobé zich over de maatregel om het blad te verbieden. De Fransman woont en werkt al 23 jaar in Marokko, de laatste twee jaar in Rabat. Als je hem vraagt of dat lastig is, zegt hij: ‘Totáál niet.’

Marokko voert, in vergelijking met landen als Syrië en Irak, een liberaal beleid jegens christenen. Er wonen zo’n 25 duizend buitenlandse christenen, katholiek, protestant en Russisch-orthodox, die hun eigen vieringen in hun eigen kerkgebouwen houden. De kathedraal van Riobé, de St Pierre in hartje Rabat, heeft twee opvallende witte torens die in hoogte wedijveren met die van een minaret.

‘Ik kan hier binnen grenzen een gelukkige christen zijn’, zegt Riobé. Bijna dagelijks is in de St Pierre een mis, die op zaterdagavond door hem wordt geleid. In de kerkbanken zitten oudere Fransen en Polen, maar vooral jonge Afrikanen. Het is een sobere bijeenkomst in een koud, echoënd gebouw, waarin liederen worden gezongen zonder muzikale begeleiding.

Niettemin: het is een mis, waarin Riobé de hostie uitdeelt en hij behartenswaardige woorden spreekt over de mensen die de tempel van God vormen (1 Korintiërs 3:17). Buitenlandse christenen kunnen hun gang gaan in Marokko, zolang ze maar geen zieltjes winnen. ‘We zoeken de dialoog, we leven samen. Maar ik mag niemand bekeren’, zegt Riobé.

Toch zijn er in Marokko volop christenen die proberen moslims voor zich te winnen. Riobé heeft gehoord dat zij gelieerd zijn aan de pinkstergemeente en de mormonen in de Verenigde Staten, die hij ‘fundamentalisten’ noemt. Hij kent ook het verhaal dat zij moslims lokken met geld; bekeerlingen zouden een maandelijkse financiële toelage krijgen.

Dat zijn de activiteiten die Marokko vreest. Het land ligt niet wakker van die duizenden buitenlanders die toch al christelijk zijn. Maar moslims moeten moslim blijven, in de visie van de autoriteiten. En het begint op te vallen dat de christelijke evangelisatie in Marokko toeneemt. Volgens het tijdschrift MarocHebdo heeft het ministerie van Islamitische Zaken al de noodklok geluid.

Volgens de evangelische organisatie Arab World Ministries gaan de werkzaamheden in Marokko inderdaad voorspoedig. De club is op haar site volkomen open over haar doel: de boodschap van Jezus verspreiden onder moslims in de Arabische wereld. Directeur David Lundy schrijft dat in Marokko de meeste ‘workers’ rondlopen en dat het aantal huiskerken hier de laatste twee jaar is toegenomen van 37 naar 52.

Dat is de manier waarop Marokkaanse christenen kerkdiensten houden: bij elkaar over de vloer. Maar niemand die dat hardop toegeeft. De tot het christendom bekeerde Marokkanen worden in de gaten gehouden. De politie verstoort hun begrafenissen op christelijke begraafplaatsen en hun kinderen mogen geen christelijke namen hebben, meldde kort geleden de Marokkaanse krant Al Massae.

De politie loopt ook rond de St Pierre te controleren als het Kerst is. Maar er zijn nooit problemen, aldus priester Riobé. Hij kent moslims die wel eens een kaarsje in de St Pierre branden: ‘Dat is een internationale religieuze activiteit.’ En in Casablanca maakte hij een Marokkaan mee die in de kerk geregeld zijn islamitische gebeden uitsprak terwijl hij op een bidmatje lag. Riobé schiet in de lach. Dat snapte hij niet helemaal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden