Marokkaanse bigamie vraagt meer dan vette kop

Mohammed Boubkari is voorstander van de vrije pers, maar betreurt de nonchalante media-omgang met de islam en de Marokkaanse cultuur....

Mohammed Boubkari

De maat was vol voor Yasmine en zij stortte haar hart uit bij een journalist, die er vervolgens een groot stuk aan wijdde ('Marokkaanse triootjes', 14 februari). Yasmines frustraties begrijp ik goed. Ook ik en vele Marokkanen met mij kunnen talloze artikelen vullen met wat er allemaal mis is in de Marokkaanse gemeenschap. Vraag een willekeurige Marokkaan over het wel en wee daar en, als hij of zij eerlijk is, er volgt een waslijst van misstanden.

Yasmines frustraties zijn ook de mijne, maar daarnaast heb ik nog een frustratie, een die bij haar blijkbaar ontbreekt, namelijk mijn frustratie over de Nederlandse media. Ooit was ik in gesprekken met landgenoten een fel verdediger van de Nederlandse media. Daar waar zij complottheorieën in de media zagen en meenden dat overal de zionisten achter zaten - wier enig doel was de moslims, de islam en de Marokkanen zwart te maken - had ik het over hun onafhankelijkheid , hun objectiviteit, de toepassing van hoor en wederhoor, het checken van feiten en ga zo maar door. Kijk eens naar de media in Marokko en de rest van de Arabische wereld, zei ik dan, wat een verademing zijn dan de Nederlandse media. Ouder, wijzer en teleurgesteld, zeg ik nu: Wat was ik naïef.

Niet dat ik nu in die complottheorieën geloof waarin veel van mijn landgenoten zwelgen. Verre van dat. Maar net zoals ik gruw van die complottheorieën, zo gruw ik ook van de onjuistheden, de generalisaties en de nonsens die ik dagelijks in de kranten lees, op de radio hoor en op de tv zie over de moslims, de islam en de Marokkanen. Keer op keer word ik geconfronteerd met het onvermogen van journalisten een gedegen, objectief stuk te schrijven over diezelfde wereld, en dan zwijg ik nog maar over de columnisten. Soms vraag ik mij wel eens af hoe het zit met de rest van de wereld. Is wat ik lees over China of Rusland ook een bron van frustratie voor sinologen of slavisten, om maar te zwijgen over Chinezen en Russen die het Nederlands machtig zijn. Wordt er over hen ook keer op keer nonsens geschreven? Of hebben de Nederlandse media daar alleen last van wanneer het de islamitische wereld betreft? Natuurlijk zijn er journalisten en columnisten die hun werk goed doen, ook ten aanzien van de islamitische wereld, maar helaas zijn zij een minderheid. Een te kleine minderheid.

Terug naar Yasmine's frustraties. Bigamie, en hoe Marokkaanse vrouwen daarvan het slachtoffer worden - daar zou het artikel overgaan. Helaas kreeg ik slechts een opsomming van voorbeelden voorgeschoteld. Inderdaad, voorbeelden van treurige situaties waarin veel vrouwen verkeren, wanneer de man besluit met een tweede vrouw te trouwen. Die verhalen ken ik ook . Maar er waren ook voorbeelden die niets van doen hebben met bigamie, maar met uitkeringsfraude. Met Marokkaanse meisjes die religieus het spoor bijster zijn. De verwijzing naar bigamie als oorzaak voor de relatief grote kans dat Marokkaanse jongens het dievenpad opgaan, lijkt me volkomen uit de lucht gegrepen.

Maar: om hoeveel gevallen van bigamie gaat het eigenlijk? Hoe zit het met de bigamist van de eerste generatie, die negen maanden met een uitkering in Marokko bivakkeert? Mijn ouders leven ook van een uitkering maar mogen nooit langer dan vier weken op vakantie naar Marokko, op straffe van korting op hun uitkering. Hoe doet die bigamist dat? Worden alleen Marokkaanse vrouwen het slachtoffer van op verblijfspapieren beluste en bigamie plegende Syriërs en Egyptenaren? Of ook blonde Nederlandse vrouwen?

Heeft de hervorming van de Mudawwana (het Marokkaanse familierecht), bigamie in de praktijk bemoeilijkt? Of is het slechts een papieren hervorming? Zijn Marokkaanse vrouwen zich bewust van de versterking van hun rechtspositie wanneer sprake is van bigamie? Vragen die niet in het artikel aan de orde komen. Maar vragen stellen en antwoorden zoeken is vermoeiend en lastig. Makkelijker is gewoon de frustraties van een Marokkaanse opschrijven en dit geheel opsmukken met een grote foto en een smeuïge kop . Is de lezer goed ingelicht over een maatschappelijk probleem? Nee. Zijn de vrouwen die het slachtoffer zijn in dit hele verhaal geholpen met dit artikel? Nee.

Ik pleit niet voor het negeren van dit soort problemen, integendeel. Ik pleit voor objectieve (voorzover mogelijk), informatieve en genuanceerde berichtgeving. Maar die zijn ver te zoeken, in dit artikel en bij de vele artikelen en columns die ik de afgelopen jaren las over de islam, moslims en Marokkanen. Dat dit niet bijdraagt aan een vertrouwen in de media van de zijde van moslims in het algemeen en Marokkanen in het bijzonder moge duidelijke zijn. Aan de media nu de taak dit vertrouwen terug te winnen.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden