Mark Rutte streelde het giletje van zijn allerlaatste kind. 'Lieve Klaas, niet jij'

Niet achter in een hoekje, maar prominent voor in de zaal zat gisteravond, in zijn eentje, de voorman van een geamputeerde partij. Net had hij, tijdens een dolle rit door het eindeloze woud, wég van die vervloekte datsja, op weg naar Omsk, zijn één na laatste kind van de trojka geworpen. Het zoveelste kind op rij, hij was de tel kwijtgeraakt.

De wolven stonden er nog, te kluiven op de resten van het jongste slachtoffer. Dat deden ze met vork en mes, want, zo bleven ze maar zeggen, ze vonden het een waardig einde.

De man op de trojka voelde iets prikken achter zijn bril. Ze hadden elkaar totaal vertrouwd, hij en het slachtoffer, en hij miste hem nu al, de sukkel die één Ludlum te veel had gelezen waarin de Rus handenwrijvend zijn snode plannen gedetailleerd onthult aan de buitenlandse olieboer - een vertrouwde vorm in spannende boeken ten behoeve van de tragere lezer. In het echt schijnt het er anders aan toe te gaan.

Er waren heus hulptroepen geweest om de jokkebrok op de wagen te houden. Een van de grootste kranten van Nederland had 's ochtends nog zijn chef van de politieke redactie afgevaardigd om op de radio de ministeriële leugens af te doen als 'een gerucht' van lage importantie, 'dat nooit ergens officieel is gemeld'. 'Koekje reserveren voor De Telegraaf', noteerde de man boven op de trojka.

Iemand lekte hulpvaardig selectief e-mails waaruit moest blijken dat 'de strekking' van de leugen klopte - een surrealistische verdedigingsroute, maar de man boven op de trojka houdt wel van een vleugje surrealisme op zijn tijd.

Er kwam hulp van de nieuwe beste vrienden uit de coalitie, een club waar nu al alle leven uit is geslagen en alle kleur uit is gewassen. Ze waren druk met respect hebben en de gesneuvelde ontroerd gedenken want het was zo'n aardige man. De voorman van D66 bijvoorbeeld. Vroeger vond hij het erg als bewindslieden logen of bonnetjes kwijtraakten. Dan stampvoette hij en riep 'maak dat de kat wijs'. Op een dag ging hij aan de goede kant van het spoor wonen en daar kwam een verbazingwekkende hoeveelheid mildheid gratis bij. Want in minder verlichte landen treden ze heus niet af na het eerste het beste leugentje. 'Koekje voor Alexander', noteerde de man boven op de trojka.

Liegen is een zonde, legde hij de Tweede Kamer uit. Zelf liegt hij nooit. Hij heeft slechts 'geen actieve herinneringen' als hem gevraagd wordt of hij niet allang op de hoogte was van de jokkebrokkerij van zijn minister van Buitenlandse Zaken en met wie hij dat allemaal wanneer heeft besproken. Dat heeft hij 'niet scherp'. Al sla je hem dood.

Het enige wat hij zeker weet: misschien had hij de Tweede Kamer eerder kunnen informeren. Maar dan had hij de mooie primeur van de Volkskrant doorkruist. Dat zou onaardig zijn geweest.

Hij keek naar zijn allerlaatste kind op de trojka. Het zag er vermoeid en bleekjes uit, vermoedelijk omdat de verantwoordelijkheid voor de VVD steeds zwaarder op het kind gaat drukken - of wellicht was het de carnavalskater, dat kan natuurlijk ook.

Afwezig streelde Mark Rutte het giletje van zijn allerlaatste kind. 'Lieve Klaas', mompelde hij. In zijn hoofd berekende hij de afstand naar de finish.

De goeie ouwe tijd dat de trojka nog goed bemand was. Foto anp