Column

Marije Randewijk: stress en files bij de bergetappes

Het is weer om aan het strand te liggen, maar geef mij de bergen maar. Het is mijn biotoop. Niet in de winter, maar in de zomer. En bij mooi weer.

Beeld afp

Tijdens de Tour staat onze relatie altijd onder druk. Professioneel is het de leukste uitdaging, want in de bergen wordt het klassement getekend. Het levert de mooiste verhalen op. Je hebt winnaars, en nog duidelijkere verliezers.

Het mooist heb ik altijd het verhaal van Dirk Dewolf gevonden. De Belg had in 1981 genoeg van de Tour, maar zomaar afstappen ging niet. Dat zou ten koste gaan van zijn reputatie. Buiten tijd arriveren zou in elk geval betekenen dat hij karakter had getoond.

Dus hield hij zich op de col d'Aspin, de voorlaatste klim van de dag, zo lang mogelijk schuil in een koeienstal. De 'bus' dreigde die dag namelijk op tijd binnen te komen. En dan moest hij een dag later weer over die verdomde bergen. De ploegmaats die hem die dag vergezelden, hadden geroepen dat ze wel op hem zouden wachten in de afdaling. Ze hebben hem pas aan de finish in Val Louron weer teruggezien, een schamel minuutje te laat om door te mogen in de Tour.

Vroeger ging ik met mijn ouders op vakantie naar de bergen. Vastomlijnde plannen hadden we meestal niet, maar als het enigszins kon, bezochten we een bergetappe. Na ons eerste Tourbezoek waren we er namelijk wel achtergekomen dat het tijdens een vlakke etappe veel te snel ging om de renners goed te herkennen. Leleu hadden we dankzij zijn rugnummer wel gezien. Maar toen het peloton zich minuten later aandiende, kwam ik ogen en oren tekort. Ehhh, heb jij Winnen gezien? Zoetemelk? Nee, maar Lubberding wel!

De volgende keer gingen we naar de bergen. Dat was leuker, maar ook een uitputtingsslag. Wisten wij veel dat je in de file kwam te staan als je weer naar beneden wilde. Tegen middernacht keerden we terug op de camping.

Tegenwoordig roepen de hoge toppen gemengde gevoelens op als de Tour erover trekt. Het vakantiegevoel van rust en ruimte worden ingeruild voor stress en files. Ik ben de enige niet. Een collega zei een weeksalaris ter beschikking te stellen om niet naar de top van Alpe d'Huez te hoeven, zo erg is het al gesteld.

Waarom? Alpe d'Huez is naar boven rijden met maar een vraag: waarom willen die uitgerekend op de dag van de Tour met de fiets naar boven, slingerend over de weg? En dan liefst ook nog met hun zoontje van tien. Nee, natuurlijk begrijpen we dat best. Maar het maakt het voor ons levensgevaarlijk.

Alpe d'Huez is tevens naar beneden rijden en aanschuiven in de file, tot diep in de nacht. (Boven blijven is geen optie, zoals ik al eerder liet doorschemeren.) Alleen wie een dubbele rijbaan durft te creëren en er dus vanuit gaat dat er geen verkeer naar boven komt, overleeft. Gek genoeg.

Bij de bekendmaking van het Tourschema is het eerste waar we naar kijken: hoeveel bergetappes zijn er en hoeveel aankomsten eindigen er boven? De Tour van 2013 is ons met drie aankomsten op de top niet heel gunstig gestemd.

Eentje is er achter de rug. En de ochtend na Ax 3 Domaines vraag ik me maar een ding af: is iedereen inmiddels beneden?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.