Maria Speth zegt heel veel met weinig woorden

In den Tag hinein is de tweede film na de Uruguayaanse 24 Watts die op het Rotterdamse filmfestival een Tiger Award won en een publiek mag proberen te vinden in de filmhuizen, al is een begin in alleen het Amsterdamse Ketelhuis wel heel schamele start....

De selectie voor de Tiger Awards is een persoonlijke keuze van festivaldirecteur Simon Field om te attenderen op aankomende talenten, divers en verspreid over de hele wereld.

Het is de enige competitie van Rotterdam en door het uitgangspunt een gevaarlijke, want onder een te felle schijnwerper kunnen jonge talenten wel eens meteen verbrand worden. Toch is de uitverkiezing begerenswaardig want de winnaars van een Tiger Award blijken onmiddellijk na Rotterdam een succes op andere festivals.

In den Tag hinein is zo'n film die erkenning verdient, hoewel de moelijkheidsgraad een groot publiek bijkans uitsluit. De moeilijkheid zit niet in het gegeven, maar in de manier waarop de debuterende Duitse Maria Speth, net afgestudeerd aan de Konrad Wolf Akademie in Berlijn, haar 'verhaaltje' vertelt.

Dat verhaaltje is er eigenlijk niet. In den Tag hinein is meer een situatieschets van een zoekende jonge vrouw in Berlijn, heden.

In willekeurig lijkende scènes wordt ze gevolgd en pas in de loop van de twee uur dat film duurt, krijgt ze contouren en worden de personages rond haar enigszins helder. En dan nog: waar ze vandaan komt, wat haar motieven zijn, waar ze op uit is - dat zijn allemaal niet beantwoorde vragen.

In de fraai gestileerde, meestal nachtelijke scènes in decors die op hun architectonische sfeer geselecteerd lijken, vormt zich een realistisch beeld, maar op een of andere manier ook abstract beeld van laten we zeggen een tameljk onbevangen, stuurloze jonge vrouw in een grote stad als Berlijn.

Ze woont in bij het gezin van haar broer, ze heeft een vriend die de hele dag traint in het zwembad en ze ontmoet een nauwelijks Duits sprekende Japanse student, die al even vreemd staat in een wereld waarin hij niet kan communiceren.

Twee eenzame zielen die zich tot elkaar voelen aangetrokken. Dat is het wel zo'n beetje.

Veel gebeurt er niet, maar na afloop heb je veel gekregen: over Berlijn, over menselijke verhoudigen, over een jonge vrouw die probeert zichzelf te vinden.

Er valt genoeg over haar op te merken, ook al weet zij niet precies welke kant haar leven op moet en schetst Maria Speth haar nog zo vaag, met indirecte, reflecterende beelden en situaties.

Dat is het 'moeilijke' en in elk geval ongewone van de film. Maar ook het knappe: veelzeggend zijn zonder veel te zeggen. Met middelen die honderd procent cinema zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden