Maria Goos: de leukste tante die ik nooit heb gehad

Schrijver Henk van Straten stapt elke week in de auto bij een min of meer bekende Nederlander. Een enkele keer neemt hij de tram. Deze week: Maria Goos geeft Henkie een lift.

Henk van Straten en Maria Goos.Beeld Henk van Straten

'Ik zal heel openhartig tegen je zijn', zegt scenariste Maria Goos tegen me wanneer we van een broodjeszaak op de Haarlemmerdijk in Amsterdam, waar ze woont, naar haar middenklasse Ford stationwagon lopen. 'Maar dat bekent niet dat je alles zomaar mag opschrijven.' Ze heeft een broodje en een flesje sap. '7 euro 50!', zegt ze, terwijl ze daar toch echt al jaren woont.

Wanneer we zijn ingestapt, zit Maria nog vol-uit te kletsen. De motor is nog niet gestart. 'Ik heb een after glow', zegt ze. Daarom wil ze zo openhartig zijn: het moet eruit. Ze had een paar maanden een voornamelijk lichamelijke relatie en gisteren is daar een einde aan gekomen. Omdat het niet kon. 'Daarna hebben we ongelofelijk heftig gezoend.' Ze heeft er een wondje van, op haar lip. 'Moet je kijken', zegt ze, en kijkt er ook zelf naar, in de achteruitkijk-spiegel. 'Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. Vroeger was ik meteen verliefd als de seks goed was geweest.' Ze straalt, een blik van opwinding en ongeloof in haar ogen. Een meisje van bijna 60.

Ze start de motor en we rijden naar Culemborg, waar ze een kijkje gaat nemen op de set van haar nieuwe serie, La Familia, die in oktober wordt uitgezonden. We praten en praten. 'Wat gaan we snel hè?', zegt Maria. Ik knik, heb amper tijd om iets op te schrijven. We hebben het over liefde en verdriet en instorten en doorgaan. Over hoe het is om een passionele relatie te hebben terwijl je dacht dat jou zoiets wel niet meer gegund zou zijn. Als Maria praat, lijkt ze soms bijna te zingen. Als ze lacht, lach ik vanzelf mee. Als ze in mijn arm knijpt is het alsof ik op pad ben met de leukste tante die ik nooit heb gehad.

Sinds acteur Peter Blok haar verliet voor een ander heeft ze veel over zichzelf ontdekt. En over het leven. 'Ik heb ongelofelijk veel talent voor geluk.' De soep wordt vaak niet zo heet gegeten als je denkt, ook dat leerde ze. 'Toen die bom net was gevallen, liep ik over straat en zag ik een dik, kaal mannetje lopen, met aan de zijkant van zijn hoofd nog van die vettige slierten haar, en toen wist ik echt zéker: met hem eindig ik. Want ik ben op weg naar de bodem van de put en op die bodem, daar zit hij. Ik was in paniek, maar dat wist ik niet.'

Nu neemt ze die gedachten niet meer zo serieus. 'Ik zag het leven altijd als iets compacts, iets dat je bij elkaar moet houden. Nu zie ik het als iets vloeibaars, iets dat aldoor in verandering is.'

Natuurlijk mist ze hem nog, haar ex. Toen ze in het ziekenhuis lag met een bacteriële infectie en hij er niet was. 'God, wat miste ik hem. Maar als ik in de kroeg sta met een leuke man, dan bestáát hij niet eens. Gek hè, hoe dat kan?'

Kletsen, kletsen. We rijden over dijkjes en door het platteland. Opslagterreinen van handelaars. Stapels dakpannen. Maria remt af, ze heeft een deur nodig voor in huis.

Dan naderen we de filmset. Autogarage Wammes. Maria parafraseert René Gude: 'Verdriet is niet erg. Verdriet heb je altijd om de mooie dingen in het leven. Paniek, dát is erg.' Honderd meter verderop staan mensen met filmapparatuur in de kou en de regen. 'Kom Henkie. We gaan even kijken.'

Henkie.

Niet veel mensen van wie ik dat pik. Als Maria het zegt, vind ik het heerlijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden