Margin Call, Laurance Anyways, Blue Jasmine

Iedere dag tipt de Volkskrant de beste films op televisie.

Jeremy Irons in Margin Call van J.C. Chandor. Beeld
Jeremy Irons in Margin Call van J.C. Chandor.Beeld

Margin Call (J.C. Chandor, 2011)

BBC 1, 00.15-01.55 uur.

Intelligent en meedogenloos portret van de wereldwijde financiële crisis die in 2008 uitbrak, geadverteerd als de eerste kredietcrisisfilm. Margin Call, het debuut van het grote Amerikaanse talent J.C. Chandor (All is Lost, A Most Violent Year) speelt zich af in en rond zo'n torenflat aan Wall Street waar zich een investeringsbank bevindt. De top bovenin heeft nauwelijks benul van wat zich eronder afspeelt, maar heeft aan het begin van de film al wel een ingrijpend besluit moeten nemen. 80 procent van de medewerkers onder in het gebouw vliegt eruit. Een van hen krijgt een usb-stick in handen geduwd en dat is het begin van de thriller die de film bovenal is. Waarbij menigeen - in en buiten de film - wanhopig verzucht: 'Ik begrijp er helemaal niks van.' Kern van de zaak, uiteraard, naar de werkelijkheid getekend: de risico's die zijn genomen, zijn veel te groot. De cultuur tussen de mannen (Stanley Tucci, Zachary Quinto, Jeremy Irons) en een enkele vrouw (Demi Moore) doet authentiek aan. Alles is te koop, iedereen is te ontslaan. Chandor putte uit bronnen dicht bij huis; zijn vader werkte decennialang bij een soortgelijke bank.

Laurence Anyways (Xavier Dolan, 2012)

Arte, 20.15-22.55 uur.

Aan het eind van de jaren tachtig durft Laurence het voor het eerst te zeggen: hij is een vrouw in het lichaam van een man. Zijn vriendin Frédérique, dubbelzinnig afgekort tot Fred, wil dat na een lichte schok best accepteren. De schoolklas waaraan hij lesgeeft, reageert ogenschijnlijk stoïcijns. Zijn moeder verklaart hem voor gek, maar weet dat hij zich als kind altijd al verkleedde. Gelukkig voor Laurence (Melvil Poupaud) staan de optimistische jaren negentig voor de deur. Het is een kwestie van tijd voor alle vooroordelen spontaan verdwijnen. 'Onze generatie kan dit aan', zegt Fred (Suzanne Clément) tegen een vriendin.

In de derde film van de Canadees Xavier Dolan (1989), wordt die mythe niet klakkeloos voor waar aangenomen. De als enfant terrible beschouwde filmmaker stort zich wederom enthousiast op een weerbarstige liefdesgeschiedenis, na J'ai tué ma mère (2009), waarin hij een puber speelde die zijn moeder wil vermoorden, en Les amours imaginaires (2010), over een jongen en een meisje die verliefd worden op dezelfde jongen. De film schiet alle kanten op, en in die weerbarstigheid valt veel moois te ontdekken. Dolan zette zich definitief op de kaart als filmisch stijlicoon.

Blue Jasmine (Woody Allen, 2013)

Film1 Premiere, 08.20-09.54 uur.

De ondertoon in Blue Jasmine is donkerder dan in Allens recente komedies, dankzij de met een Oscar bekroonde hoofdrol van Cate Blanchett. Haar Jasmine, ooit zeer gefortuneerd maar sinds het faillissement van haar echtgenoot zelf ook aan de rand van de (financiële) afgrond, herinnert aan het beste werk van Meryl Streep. We bevinden ons nog in een komedie, maar kijken naar een vrouw op de rand van totale waanzin. Soms is Jasmine lucide, dan weer verdwaasd, niet geholpen door haar dieet van pillen en wodka. Als de kredietcrisis vijf jaar eerder niet was losgebarsten - zei Woody Allen destijds in een interview met deze krant - had hij dit specifieke scenario niet geschreven. 'Wat dat betreft is dit inderdaad een verhaal van deze tijd, maar het gehoorzaamt voor mij vooral aan de wetten van een tragedie.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden