Column

Marco is een machine geworden

 

null Beeld anp
Beeld anp

Drie hoopvolle muzikanten waren een machine geworden. Die woorden van Andy Summers, gitarist van de topband The Police, vormden de kern van de mooie documentaire The Police - Can't stand losing you, zaterdag 3Doc bij de NTR.

Zijn in boekvorm verschenen memoires boden met veel beeldmateriaal een fraaie inkijk in het leven als muzikant en de ontnuchterende wereld achter de wereldroem. Voordat Summers met Sting en Stewart Copeland The Police vormde, had hij al een roerig leven achter de rug in bands van al dan niet psychedelische afkomst. Pas met The Police ging het echt los, net op het moment dat Summers vrouw Kate zwanger was.

Haarfijn schetste Summers de twee lijnen die steeds meer uiteen gingen lopen: het wereldsucces en zijn onvermijdelijk afbrokkelende huwelijk met Kate.

Summers leefde in een, naar eigen zeggen, 'testosteron-gekkenhuis', dat draaide om de band, geld en macht. 'We dachten niet aan baby's, huwelijken of dat soort zaken. We moesten immers Amerika veroveren.'

Dat laatste lukte, maar binnen het trio namen de spanningen snel toe. Ego's, eigenwijsheid. In Summers lezing: 'Sting wilde de roem niet delen. Hij is geen teamspeler.' De illustraties ervan in oude interviews met de drie spraken met terugwerkende kracht boekdelen. Onderwijl werden concerten 'een kooi', waarin alleen nog de publieksfavorieten gespeeld mochten worden.

De machine kwam tot stilstand, alleen in 2007 kwamen de drie nog bij elkaar voor een reünie. Kate en Andy kwamen vier jaar na hun scheiding weer samen.

Tegenover de diepgang van deze ietwat verstilde film steekt 's lands wereldberoemdste polderpopper Marco Borsato bleek af. Er gaan de laatste weken maar weinig dagen voorbij waarop hij niet in de huiskamer opduikt. Zaterdag logeerde hij twee dagen bij Wilfred Kemp, die een appartement had gehuurd in Rome - de RKK, vandaar. Van Rik Felderhof tot Johnny de Mol: nooit nestelen ze zich eens met hun BN'ers in een tochtig hutje nabij de Noordpool.

In Villa Roma gingen Kemp en Borsato wijn proeven en lekker eten. Marco, met een wijntje op het dakterras van Villa Kemp: 'De pauzeknop van het leven'.

In het verplichte 'goede gesprek', het enige wisselgeld voor het snoepreisje, bleek Marco een ietsist: 'Ik geloof dat er iets is dat groter is dan wijzelf.' En: 'Als ik in mijn handen knijp, dan voel ik iets. En ik geloof dat we daar iets mee moeten.'

De volgende ochtend had Wilfred Kemp in ochtendjas een jus'tje geperst voor beiden. Staande op het dakterras zei Marco het weer: 'Dit is echt de pauzeknop van het leven, hè?'

John Ewbank hoefde er alleen nog maar een deun onder te zetten.

Zondag bracht RTL4 het vierde deel van een zesdelige documentaire over de zanger: Marco Borsato 25 jaar: Is meer dan ik alleen. Zes delen! Anderhalf uur elk!

Die reeks toont vrienden en bekenden van de zanger, onder meer in een Zwitsers chalet. Iedereen vond het 'ongelooflijk' hoe succesvol hij is.

We zagen John Ewbank een nieuwe compositie inzingen, door de telefoon. 'Vin je 't wat?'

'Ja, het begint te rijpen.'

Borsato plaatste de componist 'zó in het rijtje van de Bachs en Beethovens, maar dan van deze tijd'.

De aftiteling spreekt boekdelen: besteller van deze bos bloemen is Musica e Bookings, Borsato's management. Marco liet dus zijn eigen monumentje oprichten op het RTL-plein. De les: ook Marco is een machine geworden. Een Marcotingmachine.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden