Marcel van Roosmalen

Voor HP De Tijd volgde ik Pim Fortuyn. Eens per week ging ik ergens naartoe waar hij ook was. Uitzoeken waar hij zat, daar ging de meeste tijd in zitten....

Ik ben, denk ik, de enige journalist die hem zo consequent heeft gevolgd, maar om nu te zeggen dat ik het verschijnsel Pim doorzie. . . Ik sluit me graag aan bij een correspondent van de Süddeutsche Zeitung die ik op een bijeenkomst ontmoette. Hij zei: 'Ik ben meer dan tien jaar correspondent in Nederland. Nooit gebeurt hier iets. Und jetzt gibt es den Pim. Ik hoop dat hij gekozen wordt. Fantastisch. Es wird ein grosser Efteling.'

Alles wat Pim deed, was nieuw. Hij voerde campagne op televisie en organiseerde zelf persdagen. Tegen mij deed hij soms vrolijk en dan weer bits. Mijn stukjes vond hij 'blablabla'.

Ik had net het stuk Pim in Aalsmeer ingeleverd, toen ik hoorde dat hij doodgeschoten was. Wij, de fotograaf en ik, zijn als gekken met 160 kilometer per uur naar Hilversum gereden en zagen hem toen liggen.

Mijn verhalen zijn nu gebundeld. Dat was drie weken voor zijn dood al de bedoeling. Het boekje kost 10,89 euro. Van de 10 procent die ik eraan verdien, moet ik er vijf aan HP afstaan, dus ik hou er 50 eurocent aan over. Ik weet niet of het boekje loopt, het komt deze week pas uit. Ik reken nergens op.

Als journalist verdien ik 24 duizend euro. Ik heb sinds drie jaar een vast contract. Daarvoor wilde ik alleen jaarcontracten. Uit onafhankelijkheid? Twijfelachtigheid, zul je bedoelen. Wat ik bij HP verdien is voldoende, maar ik zou wel meer geld willen hebben. Om bijvoorbeeld mijn schuld te kunnen aflossen.

Ik heb aan mijn kortstondige carrière als freelancer een belastingschuld overgehouden, die ik heb afgelost met een flexibel krediet. De fantastische ABN Amro was heel erg bereid elk bedrag aan me uit te lenen dat ik maar wenste. In welke bladen mijn artikelen werden geplaatst, of ze überhaupt werden geplaatst, deed er niet toe.

Daarna zag ik als economisch redacteur van HP de voordelen van beleggen. Ik gokte en sloot een aantal Legiolease-contracten. Ook was ik een meester in het uitpikken van de juiste beleggingsfondsen. Zoiets als het Postbank IT fonds, daar zag ik brood in. Ik interviewde vlak na de internethype Adriaan Hiele, de financiële consumentenman van NRC Handelsblad, hij raadde mij persoonlijk slechts één soort van beleggen aan: aflossen. Dat ik die raad ter harte heb genomen, daar ontleen ik dagelijks vrolijkheid aan.

In september lopen mijn Legiolease-contracten af. Het kan ook nog best goed aflopen. Maar ik ben consument genoeg om me aan te sluiten bij de vereniging van gedupeerden. Het grootste bezwaar is de valse voorlichting. Mijn eigen combinatie (ING, Ahold, ABN Amro) is de domste niet, al staat ook die niet op winst. Maar stel je voor dat KPN ertussen had gezeten. Mijn droom ligt voor de hand: financiële onafhankelijkheid. Niet alleen vanwege de schuld die nu drukt, maar ook vanwege de vrijheid om zelf te bepalen wanneer je werkt.

Mijn leven zou er niet zo anders uitzien - ik zou een beet de door de stad lopen, beetje reizen. Me ergens als correspondent vestigen, lijkt me wel wat. Maar dat ervaar ik nu als een te surrealistisch plan. Waar ik heen zou willen? Naar Tripoli. Waarom? Geen idee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden