Mannetje

w.dejong@volkskrant.nl..

Sinds ook wij aan de economische crisis ten prooi zijn gevallen, komen er bij ons thuis amper meer mannetjes over de vloer. Tot voor een jaar geleden liet ik nog met het grootste gemak voor elke lekkende kraan of loszittende badkamertegel een mannetje tegen ongeacht welke prijs voorrijden. Maar nu er door mevrouw De Jong, als chef budgetbewaking, een poosje extra op de gezinsuitgaven moet worden gelet, wordt er ineens wel heel vaak naar vader gekeken als ons huishouden plotsklaps om een mannetje verlegen zit.

Geen licht door wat zich laat aanzien als een kapotte stekker. Een gordijnrails die naar beneden is gekomen. Een fietsband die echt nú zou moeten worden geplakt, wil een paniekerig zoontje op tijd voor zijn proefwerk komen. Een verstopte afvoer waarvoor in het keukenkastje even een paar leidingen uit elkaar moeten. Papa is, zeer tegen zijn zin, ineens het manusje van alles. En zulks ook dwars tegen elke ratio in. Een blinde kan per slot van rekening nog zien dat voor elke technische hulpvraag in dit geval bij totaal het verkeerde manusje wordt aangeklopt. Een feit waarvoor bijvoorbeeld de IKEA-kast in onze woning het sluitende bewijs kan vormen, want vermoedelijk toch het enige verrijdbare opbergmeubel in Rotterdam en verre omstreken met de wieltjes aan de bovenzijde.

Dat doe-het-zelf-fiasco heeft helaas niet kunnen voorkomen dat ik in deze harde tijden alsnog voor de klusjes-Einsatz ben opgeroepen om als mannetje mijn mannetje te staan. Moeder en kinderen willen immers niet steeds bij een stokoude opa hoeven aankloppen met het verzoek of hij andermaal een band wil plakken of de cv-ketel wil bijvullen. En ook is moeder het spuugzat om een buurman alweer zo’n goede daad af te smeken; zij heeft al het idee dat zij er in de buurt op een vreemde manier op wordt aangekeken. Allemaal mijn schuld: een normale vent moet toch gvd ten minste iets in huis kunnen?!

Goed, toen vorige maand de buurvrouw na een visite door onze vermolmde, houten veranda zakte, leek het iedereen verstandig dat vader meteen op zoek ging naar een niet al te duur mannetje. Maar een eenvoudig kinderledikant in elkaar zetten, dat zou me verdorie toch wel moeten kunnen lukken?! Vader trok een gezicht alsof hij er midden in WO2 op een fiets met houten banden op werd uitgestuurd voor het vergaren van eetbare bloembollen. Maar onder de uitdrukkelijke voorwaarde dat hij dan toch serieus moest kunnen beschikken over zijn eerste, eigen schroefboormachine, legde hij zich uiteindelijk neer bij zijn missie.

Tien dagen geleden arriveerde bij ons thuis het kajuitbed Miriam, van het postorderbedrijf Otto. In weerwil van de zoete meisjesnaam bleek het hier om een Duits kajuitbed van de zwaarste kwaliteit eiken of een vergelijkbaar robuust natuurproduct te handelen, met genoeg meegeleverde schroeven, bouten, spijkers, latjes, balken, planken en andere onbekende houten en metalen dingetjes om er desgewenst ook nog een compleet kajuitzeilschip omheen te bouwen. Wat een uitdaging! Misschien was dat voor vader altijd wel de mentale belemmering geweest als er onverhoopt eens moest worden geklust: dat al die IKEA-bouwpakketten en huis-, tuin- en keukenreparaties eigenlijk altijd gewoon te simpel voor hem waren.

Nadat hij 24 stapeltjes van bij elkaar behorende onderdelen om zich heen had gegroepeerd, boog vader zich vol geconcentreerde overgave en met de Hitachi-boormachine in de aanslag over de eerste van veertien A4’tjes Hinweisungen, bouwtekeningen en pictogrammen, waarvan de eerste al meteen een accuboormachine met een groot rood kruis erdoorheen liet zien. Daarna was het nog slechts een kwestie van een half uur voordat het mannetje in vader kreunend overeind kwam, zijn twee linkerhanden met gebalde vuisten in zijn blauwe stofjas wegstopte, en zich met een blik van ongeloof en walging van het kajuitbed Miriam afkeerde. Misschien dat moeder een dezer dagen nog zin had om het zaakje weer uit elkaar te halen en helemaal opnieuw te beginnen. Maar als je het hem vroeg, ging vader ervan uit dat het allemaal nergens meer toe kon leiden. ‘Er zit gewoon iets hartstikke fout in de handleiding’, mompelde het mannetje in vader maar alvast tegen zichzelf.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden