Mannetje

Telefoon...

Weer telefoon. Hetzelfde stemmetje, nu dapper. Of mijn jongste dochter thuis is.

Ik roep haar.

'Wat is er pap?!?', roept ze terug, 'Ik ben bezig!' Dochter is 7.

'Telefoon voor je', roep ik. Deze conversatie speelt zich af over grote afstand. Ik ben boven in huis, zij is beneden.

'Wie dan?!?', wil ze weten.

'Kom nou maar!'

Het duurt even, maar dan is ze er. Ze neemt de telefoon van me over en draait zich volwassen van me af, de hoorn aan het oor.

'Hallo Chiel', zegt ze, 'wat is er?' Chiel zegt wat hij op zijn hart heeft. Dit duurt nog geen dertig seconden.

'O', antwoordt mijn dochter, 'dat is goed. Tot maandag.' Ze hangt op.

'Wat wilde Chiel?'

'Hij wou iets afspreken voor morgen, maar hij kan niet.'

'Waarom belde hij dan?'

'Weet ik veel. Zijn moeder riep dat hij niet kon.'

'Heeft Chiel een leuke moeder?'

'Chiel heeft twee moeders.' Dit komt eruit op een toon die weinig ruimte biedt voor een gesprek.

'Hoe kan dat nou?' Ik probeer het toch.

'Gewoon. In het ziekenhuis doen ze er een zaadje bij en dan krijg je een baby.' Dochter kijkt me aan alsof ik heel dom ben. Maar ergens is ze toch ook niet zo zeker van haar zaak. 'Nou ga ik weer hoor.' En weg is ze.

Terwijl haar voetstappen op de trap klinken, gaat de telefoon weer. Ik neem voorzichtig op.

'Met Chiel', klinkt het in de verte.

'Hallo Chiel', zeg ik terug, 'hoe gaat het met jou?'

Op die vraag heeft Chiel niet gerekend, en eerlijk gezegd; hij overvalt me zelf ook een beetje. Mannen onder elkaar, ik ben er nooit handig in geweest.

Stilte.

'Hallo?', klinkt dan ineens een duidelijke vrouwenstem. 'Met Chiels moeder. Chiel is met de telefoon aan het spelen. Dat mag helemaal niet. Kom eens Chiel, zeg eens netjes sorry.'

'Dat hoeft niet hoor', zeg ik.

Maar daar is Chiel alweer aan de lijn. Zo te horen heeft hij het niet makkelijk met al die vrouwen om zich heen. 'Sorry', piept hij.

'Goed zo Chiel', zegt Chiels moeder in mijn oor en zonder afscheid te nemen, hangt ze op.

'Wie was dat?' Ik heb mijn dochter niet naar boven horen komen.

'Chiels moeder.'

'Welke?', vraagt ze meteen. Voor haar is het de gewoonste zaak van de wereld. Voor mij niet, want ik heb Chiels moeders nog nooit gezien. Maar ik kan me al wel in het mannetje verplaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.