Mannen ruiken momenteel naar komkommer en groene thee

Ik heb al sinds mensenheugenis (het mijne dan toch) hetzelfde geurtje. En dan bedoel ik niet de Eau de Thomas die aan mijn eigen lijf kleeft, maar zo eentje uit een flesje. Bij vrouwen noem je dat parfum, mijn mannen zou ik het niet weten. Op het flesje staat 'eau de toilette', maar dat krijg ik niet over mijn lippen. Geurtje dus. Luchtje.

Dat luchtje droeg ik alleen bij Bijzondere Gelegenheden, huiverig als ik ben voor de minachting mijner medemannen, anders zou ik als een vrolijke geurkaars door het leven gaan. En roze truien dragen. En een toupet. Maar gelukkig ben ik als de dood voor de mening van anderen, dus ben ik mezelf, in plaats van wie ik graag zou willen zijn.

Hoe dan ook.

Het geurtje was op, dus ik kocht een nieuw flesje, dat bij opening een andere geur bleek te hebben. Ik rook het oude en het nieuwe flesje zij aan zij, en het oude rook beduidend lekkerder. Mannelijker en moeilijker te peilen. Zoals ik eigenlijk. Het nieuwe rook zoeter en oppervlakkiger.

Ik het internet op; blijkt er een hele gemeenschap van mensen die loopt te schelden op nieuwe versies van oude geurtjes. 'Reformulation' blijkt een satanistische samenzwering waarvan de Illuminati en IS nog wat van kunnen leren. Soms kiest de parfumeur stiekem voor een ander, goedkoper, ingrediëntje, zonder het de consument te vertellen en dan is de parfumcommunity natuurlijk weer laaiend. Flesjes van pre-reformulation geurtjes worden voor veel geld verhandeld en er is dus ook een wereld van nep- prereformulation geurtjes. Wist u dat allemaal? Ik niet.

Mijn geurtje bestond dus niet meer, en ik zou op het Dark Web tussen de drugs en explosieven mijn oude luchtje moeten zoeken, en dat had ik er niet voor over. Dus: hoe vindt een man een nieuw geurtje?

De eerste en makkelijkste stap is concluderen dat alles wat hij om zich heen ruikt vies is. Zoals wij mannen, als we koken, vaak een hysterisch bewerkelijk en uitsloverige maaltijd maken, zo weten wij ook meestal geen maat te houden met designerstank.

En omdat ook geurtjes trendgevoelig blijken, ruiken alle mannen momenteel naar komkommer en groene thee, maar dan wel afgeschoten door een suikerkanon. Mijn taxichauffeur van gisteren bijvoorbeeld, een gezonnebankte bebloeste nazi, projecteerde een corrosieve ochtendfrisheid die het slijmvlies van mijn luchtwegen beet. 'Kunt u uw verkrachter beschrijven?' 'Nou, hij rook naar een boze watermeloen.'

Dat wou ik niet, stap twee was zoeken naar wat er was weggelaten uit mijn oude luchtje in het nieuwe. Iets rokerigs, houterigs. Hoe vind je zoiets? Welnu, je vraagt het op een van de vele parfumfora. Ik maakte een accountje aan en huppakee, tientallen suggesties.

Dus ik ging monstertjes bestellen, maar al gauw begon het een beetje raar te worden, want te lijken op een hobby. Ik zat elke avond op geursites te grasduinen (basenotes.net, fragrantica.com), en monstertjes van zeldzame parfumhuizen te bestellen. Bij de bezorging rukte ik elk doosje als een kind open om de olfactorische wonderen die erin zitten te ervaren. Mijn vrouw en kinderen hadden ineens een man in huis met een multiple persoonlijkheidstoornis, de ene dag brutaal en zelfverzekerd, de volgende oosters en mysterieus.

Ik vond wat ik zocht, en meer. Tot mijn ontsteltenis bleek dat rook en hout he-le-maal ìn zijn komende winter. Niet voor de eerste keer bleek mijn unieke smaakontdekking een vulgaire trend. Uiteindelijk heb ik gewoon iets lekkers en ouderwets gekozen en een fles ervan gekocht. Bevlieging afgesloten, op naar de volgende.

Voor de geïnteresseerden: Impérial Millisime.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.