Mannen in jurken bij gebrek aan vrouwen

Wanneer een man een jurk aantrekt, moet daar een reden voor zijn. Of hij voelt zich zekerder van zijn zaak (Maarten 't Hart), of hij wordt extremer (Paul Haenen) of hij wil zijn publiek vermaken met platte lol (André van Duin, Snip & Snap, De Tante van Charlie)....

Als het goed is, laat de man die een vrouw speelt onvermoede kanten van zijn personage zien.

De drie vaste acteurs van de Haarlemse groep Het Volk hebben zich in de voorstelling Een zomerjurk vol verdriet ook in jurken gehesen, waaronder zelfs een klassieke bloemetjesjurk. Maar de reden daarvoor is tamelijk simpel, en helemaal niet verheven: het door henzelf geschreven toneelstuk telt louter vrouwenrollen en de heren van Het Volk nodigen nu eenmaal zelden andere acteurs uit dan zichzelf.

En zo kijken we anderhalf uur lang naar vrouwen met harige benen en baardgroei, die plomp lopen en met gewone mannenstemmen vrouw proberen te zijn.

Ze spelen de gezusters Eggert die op latere leeftijd weer eens bij elkaar komen, omdat een van hen heeft geprobeerd zelfmoord te plegen.

De vrouw in kwestie (Aafje) woont in de pastorie van het Noord-Hollandse dorp Boesingheliede waar ze zich een leven lang als huishoudster en wat dies meer zij heeft gegeven aan de kapelaan.

Als de eerwaarde haar plots verlaat, stort haar wereld in en komen haar zusters als Pleegzusters Bloedwijn steun verlenen.

Een zomerjurk vol verdriet is een wrange komedie, volgeladen met ellende: de verkrachtingen, abortussen, dode broertjes, kankergezwellen, afgezette benen, homoseksuele echtgenoten en hartstilstanden vliegen je om de oren.

Soms is de tekst die al deze onderwerpen aan elkaar rijgt grappig, maar vaker veel te wijdlopig.

De absurde wendingen in het verhaal zijn talrijk, maar ook erg bedacht en vormgegeven in stevig aangezet spel. Aike Dirkzwager heeft in zijn regie alles nog eens flink onderstreept met flarden barokke muziek, onheilspellende echo's en wierook in de pastorie.

Alleen Bert Bunschoten weet als de deerniswekkende Aafje te overtuigen. Achter de typering van zijn vrouwenrol valt enig inzicht in haar benauwde wereld te ontwaren, terwijl zijn medespelers toch vooral kwebbelende travestieten blijven.

Van deze nieuwe voorstelling van Het Volk is de titel eigenlijk het mooist.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden