Mama

Deze zomer trouwde mijn oudste zoon met zijn geliefde. De feestelijkheden vonden plaats op Mallorca, waar het tweetal elkaar een paar jaar geleden leerde kennen. Iedere dag beter. Met als gevolg: de geboorte van mijn kleinzoon.


Tot nu toe was diens leven een warm badje. Dat zal zo blijven, daarvan ben ik overtuigd. Een liefhebbender, zorgzamer en speelser ouderpaar bestaat niet. Hij heeft het getroffen met die twee knuffelreuzen die zich dag en nacht over hem buigen, bij hem neerhurken, hem in hun armen nemen. Niet alleen zijn ze recht van lijf en leden en dat is nog eufemistisch uitgedrukt, maar ook verder hebben ze de beschikking over nagenoeg alles: gezond verstand achter hun zonnebrillen, kleren van soepele stoffen, gelijkgestemde vrienden, een buitenhuis met een goed geoutilleerde keuken waar, in een reuzenpan, geregeld een kreeft ligt te spartelen, twee auto's, een bootje in de naburige haven en afgelegen baaitjes zover het arendsoog van mijn zoon reikt .


Toch ben ik - op de valreep ouderwets - blij dat deze twee levensgenieters nu mijn kleinzoons officiële ouders zijn. Ook sta ik achter de 'teeltkeus' van mijn zoon. Pal. Dat is op de groepsfoto van de plechtigheid - digitaal voor de eeuwigheid bewaard - duidelijk te zien. Moet je me zien staan achter het bruidspaar, paller dan pal, met een stralende lach van oorbel tot oorbel: precies dezelfde overgenereuze gelaatsuitdrukking als die op de foto van het jaar daarvoor, maar toen achter mijn jongste zoon en zijn pasverworven bruid.


Evenals mijn andere schoondochter is de ene (of andersom) mooi, intelligent en gezegend met een prachtkarakter. Ook wanneer ik die mening niet was toegedaan, stak ik deze loftrompet. Niet dat het mijn bedoeling is de meisjes - zoals in Carmiggelts conférence voor Wim Sonneveld - 'regelrecht het graf in te prijzen', integendeel, ik wil hen juist te vriendin houden. Het is van het grootste belang die nieuwe familieleden, en in één moeite door mijzelf, koste wat kost het gevoel te geven dat er nergens maar dan ook nergens een vuiltje aan de lucht is. Die aangetrouwde schepseltjes met hun gladde huiden, slanke tailles en hoge borstjes zouden eens op de onzalige gedachte kunnen komen dat ik achter mijn milde, moederlijke grijns stiekem groen en geel van jaloezie zie, het eigenlijk niet uit kan staan: al die aandacht, complimenten, kusjes, aaitjes en cadeaus waarmee mijn hartelappen, ooit ontsproten aan mijn schoot en jarenlang degenen die mij op handen droegen, nu hun nieuwe geliefdes overladen. Dat ik meer dan eens van nijd, narigheid en narrigheid uit mijn oude vel spring, hun het licht in en de mascara op hun ogen niet gun! Het idee alleen al. Niets is minder waar.


Maar wel dat het vanaf nu onherroepelijk bergafwaarts gaat met deze mater familias, dat deze 'mama, jij bent de liefste van de hele wereld' kan fluiten naar de aandacht, bewondering en affectie die haar vroeger te beurt viel toen ze nog... etcetera. Voortaan (een jaartje of 10, in het gunstigste geval 15) heb ik het nakijken. In ieder geval het toekijken. Stralend. Dat wel.


Het huwelijksdiner werd gehouden op een van de terrassen van het buitenhuis waar ik ooit de lakens uitdeelde; ik hing ze te drogen aan de waslijn als de jongetjes weer eens in bed hadden geplast. In die keuken bakte ik pannenkoeken. Nou, ze aten hun vingers erbij op!


Het huwelijksdiner werd genoten op datzelfde terras. De waslijn waaraan tegenwoordig mijn kleinzoons kleertjes druppelen, was voor de gelegenheid weggehaald.


Mijn kleinzoon zelf was wel van de partij. Gezeten in de kinderstoel tussen zijn pasgetrouwde ouders verzwolg hij stukjes kreeft met alioli. Als ik hem ooit weer eens 'alleen heb', bak ik zo'n pannenkoek voor hem.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden