Column

Malloten die een chique podium krijgen, iets van deze tijd

Vorige week verbaasde ik me nogal over het feit dat zekere Belgisch-Libanese praatjesmaker de laatste tijd een podium krijgt bij instituten die daar vroeger niet over zouden piekeren: De Bezige Bij, NRC Handelsblad, de VPRO.

Abou Jahjah bij een protest in Brussel. Beeld anp

De tegenwerpingen waren geheel naar verwachting. De een wees me vermanend op de even vrome als apocriefe uitspraak van Voltaire ('Ik ben het niet eens met wat u zegt, maar ik zal uw recht om het te zeggen tot mijn laatste snik verdedigen'), de ander betichtte me in één moeite door van erdoganeske almachtsfantasieën. Diep in mijn hart, zeg maar, zou ik niets liever willen dan mij onwelgevallige andersdenkenden voorgoed het zwijgen opleggen.

Dank voor de vlijmscherpe analyses. Maar, om het op z'n Haags te formuleren, ik herken mezelf niet in het beeld. Want al heb ik vele duistere verlangens en al is het maar goed dat ik het niet voor het zeggen heb, juist als het gaat om de vrijheid van meningsuiting behoor ik sinds jaar en dag tot de fundamentalistische tak. Niet tot de rekkelijken, maar tot de preciezen. Wat mij betreft ligt de zaak glashelder: elke gek mag alles roepen - binnen de grenzen die de wet stelt, dat spreekt.

Dus complotdenkertjes mogen van mij hun bizarre complotjes rond 11 septeber 2001 ontvouwen, salafisten mogen pleiten voor de invoering van de sharia, rechts-extremisten mogen hardop mijmeren over een lelieblanke natie, steile christenen over de vestiging van een theocratie, misogynen over een wereld waarin vrouwen tot keuken en kind zijn veroordeeld, 'antizionisten' over een wereld waarin Israël definitief van de kaart zal zijn geveegd.

Sterker, ik zou niet willen wonen in een land waarin dit soort opvattingen ondergronds dient te blijven. Ik kijk ze liever recht in het gelaat.

Iets heel anders is natuurlijk of je als respectabel medium zulke malloten de gastvrijheid moet bieden om hun mallotige denkbeelden uit te venten. Het gebeurt helaas vaker dan mij lief is.

Klein voorbeeld uit vele: begin dit jaar (ik schreef er eerder over) plaatste het liberale avondblad een opiniestuk waarin een Utrechtse salafiste uitvoerig de allesbedekkende sluier verdedigde en betoogde dat man en vrouw elkaar onder geen beding de hand mogen schudden. Dat ervaart een vrome moslima namelijk als 'seksuele intimidatie'.

De krant achtte deze opinie kennelijk waardevol genoeg om integraal af te drukken. Mij ontging waarom - helemáál omdat de redactie zulke religieuze haarkloverijen van pakweg orthodox-gereformeerde of orthodox-joodse zijde nimmer serieus zou nemen. Hoezo dan wel als ze komen van ultra-orthodoxe moslimzijde? Bovendien voegde de bijdrage niets toe aan wat wij allemaal al heel lang weten.

Dat laatste bezwaar geldt evenzeer voor genoemde Belgisch-Libanese praatjesmaker. Want uiteraard heeft hij net als iedere burger alle vrijheid om uit te kramen wat hij wil. Maar tot nu toe heeft hij in zijn publieke optredens slechts bewezen dat hij virtuoos en feitenvrij kan jij-bakken. (Ook afgelopen zondag liet hij er weer duizelingwekkende staaltjes van zien.)

Ik zou niet weten waarom je hem daarvoor moet belonen door hem een chic podium te gunnen. Nergens voor nodig, lijkt mij. Kanalen genoeg. Kieskeurigheid is geen kwestie van de mond snoeren. Kieskeurigheid is een kwestie van beschaving.

Rest de interessante vraag waaróm zo'n personage als Dyab Abou Jahjah tegenwoordig moeiteloos een boekcontract, uren zendtijd, kolommen op de opiniepagina krijgt. Het antwoord heeft, vrees ik, veel te maken met het postmoderne tijdsgewricht waarin wij leven.

Volgens het postmoderne evangelie bestaat er immers geen waarheid, zijn termen als goed en fout taboe, en verdienen alle meningen evenveel respect. En wee je gebeente als je de ene visie toch een tikje steekhoudender of beter onderbouwd vindt dan de andere. Dan maak je je schuldig aan een moreel oordeel - erger zonde kan de hedendaagse intellectueel niet bedenken.

Het mag van mij. Maar de zonde lonkt in dit geval meer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.