Mallebrootje

Met Remco Campert maak je goede sier, zelfs in een commercial.

at u niet weet is dat ik deze column iets eerder af moet hebben dan gewoonlijk. Klokke twee verwacht men mij namelijk op de set van een reclamespotje. Ja, zover is het gekomen, ja. Prostitutie.

Maar van het nette soort. Tenminste, daar ga ik van uit, aangezien in het draaiboek staat dat mijn tegenspeler Remco Campert is. Die leent zich niet zomaar voor van alles.

Veel mag ik overigens niet prijsgeven over onze commercial, dat willen de reclamejongens niet. Wel kan ik verklappen dat we verzamelen in Ponypark Slagharen en dat Campert voor zijn rol 20 kilo is aangekomen. De bedoeling is dat de dichter op een versleten shetlandpony gaat zitten, een droevig beestje dat onder Camperts nieuwe gewicht tot aan de grond zal doorzakken. Ik sta ervoor met de teugels in mijn hand, en zeg: 'Poëzie is een paard.' Nee hoor.

Maar al stonden deze vreselijkheden op de rol, dan nog maakte ik me geen zorgen. Een eigenschap van Remco Campert is dat hij nooit een figuur slaat. Dat is mij opgevallen. Ik hoop natuurlijk dat die eigenschap op mij afstraalt, in ons spotje.

Vijftien jaar geleden heeft Campert al eens op mij afgestraald, alleen weet hij dat niet. In die vervlogen tijden - ik was nog lang geen Nobelprijskandidaat, laat staan columnist - verdiende ik mijn brood bij een universiteitskrant. Op een dag schafte minister Hermans de doctorandustitel af, 'master' moest het zijn. U herinnert zich vast dat de enige volksvertegenwoordiger die tégen stemde drs. Mallebrootje heette, het toenmaals bekende Tweede Kamerlid uit Elst, tevens uitvinder van vochtige doekjes voor de grote reclameboodschap. Ik belde hem subiet voor een pittig vraaggesprek.

Dat ging zo:

'In zijn pied-à-terre aan de Haagse Denneweg wordt de telefoon na drie keer rinkelen opgenomen. We horen niets dan wat gegiechel en gekir. 'Mallebrootje', klinkt het plotseling. 'Ja, excuses', spreekt de populaire parlementariër, 'de hilariteit kwam van het jonge ding uit de achterban. Ik las haar net het nieuwste columnpje van Remco Campert voor. Ca is een van mijn prominentste vrienden, zoals u waarschijnlijk wel weet. Waarmee kan ik u helpen?'

Wij vragen de succesvolle politicus of hij al wat heeft kunnen wennen aan zijn nieuwe aanspreektitel, master Mallebrootje.

'Bent u belatafeld', reageert de voormalige doctorandus met onverholen afschuw in zijn stem. 'Ik voel mij in mijn hemd gezet, en wat te denken van de kiezer? Die heeft zijn vertrouwen uitgesproken in een echte doctorandus. En nu verwacht Den Haag dat ik tijdens de rit overstap op die mastertitel. Ik noem dat je reinste kiezersbedrog. Betrof het niet mijzelve in eigen persoon, dan opteerde ik voor een algehele hertelling van de stemmen, te beginnen in Elst.'

'Maar', vragen wij de langzittende partijleider, 'opent een en ander geen internationale deuren? Is Europa nakende voor master Mallebrootje?'

'Meneer, het is klip en klaar dat de achterban, die mij overigens op handen draagt, Mallebrootje niet graag ziet vertrekken. Nee, laat hem alstublieft doctorandus in eigen land blijven - al was het maar voor de stukjes van meneer Campert.'

Op de achtergrond klinkt een hoge giechel. 'Nou goed', doet de parlementariër op de valreep een polderconcessie, 'het jonge ding mag me master noemen. Of meester, als ze dat prettiger vindt.''

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden