Mainstream rebel

De Amerikaanse zangeres Pink is, vooral in de VS, een idool en dat dankt ze aan haar herkenbaarheid. Een jongensmeisje uit de suburbs, ongepolijst en niet standaard mooi....

Mooie boel, mopperde de Amerikaanse zangeres Pink quasi beledigd na de uitreiking van de MTV Awards van augustus 2003. Zowel Britney Spears als Christina Aguilera hadden tijdens hun gezamenlijke optreden met Madonna een zwoele kus op de mond gekregen van hun grote wegbereidster. 'Dat had ik nou ook gewild', verzuchtte Pink, die zich twee maanden later dan maar door fotografen liet betrappen tijdens de World Music Awards in Monte Carlo, innig tongend met Kristanna Loken, popsterretje uit de vooral in Amerika mateloos populaire groep Terminator 3.

Het typeert de 24-jarige artieste uit Philadelphia, die het gruwelijk vindt om te worden aangesproken met haar echte naam Alecia Moore. Hoe verbeten Britney Spears ook een rebels, sexy imago probeert op te bouwen, en hoeveel lichaamsdelen Christina Aguilera ook onbedekt laat, het blijven kirrende, pruilende meisjes in vergelijking met Pink, die bekend staat als de rouwdouwer onder de vrouwelijke idolen uit de Amerikaanse hitlijstenpop. De rebel van de mainstream, die ook door een deel van het alternatieve publiek gepruimd wordt.

Toen Britney en Christina halverwege de jaren negentig als kindsterretjes acteerden in het Amerikaanse kinderprogramma Mickey Mouse Club snoof de 16-jarige Pink coca en zakte ze tijdens de viering van Thanksgiving in elkaar in een discotheek door een hoeveelheid ecstasy, lsd, hasj en sterke drank die grensde aan een overdosis. Ze gebruikt nu geen drugs meer, zegt ze zelf. Nou ja, wel veel drank en softdrugs natuurlijk. Maar dat telt niet echt.

Je zou bijna vergeten dat ze in 2000 door Antonio Reid werd binnengehaald als de nieuwe blanke troef van LaFace, waar tot dan toe vooral zwarte r & b-artiesten als TLC, Toni Braxton en Usher de dienst uitmaakten. Ze debuteerde met Can't Take Me Home, een nogal lauwe popplaat, bestaand uit de ingredien die je tegenwoordig aanduidt met de verzamelnaam urban: r & b, hiphop en soulpop. Er gingen twee miljoen albums over de toonbank, maar het begon pas goed toen ze zich op opvolger Missundaztood (2001) bleek te hebben ontpopt als een 'rock chick'. Die rol sloot veel beter aan bij haar persoonlijkheid dan die van r & b-meisjeVoortgestuwd door de hit Get The Party Started werden twaalf miljoen albums verkocht. Haar derde album Try This (2003) borduurt op de succesformule voort. De wereldtournee ter ondersteuning van die plaat doet vanavond de Ahoy' in Rotterdam aan.

De kus van Madonna voor Britney Spears en Christina Aguilera werd door de Amerikaanse muziekpers geerpreteerd als een soort aanmoedigingsprijs. Een moederlijk schouderklopje van de grote voortrekster voor de jonge meiden die de fakkel hebben overgenomen. Als je het zo bekijkt, had Pink minstens evenveel recht op een zoen. Want, anders dan Britney en Christina, is Pink meer dan alleen popzangeres annex identiteitsloos 'plakplaatje' voor de boulevardpers. Pink is, vooral in de VS, ook als persoon een idool: een jonge vrouw die, veel meer dan collega's, provoceert met haar seksualiteit in het algemeen en haar biseksualiteit in het bijzonder.

Haar managers en platenlabel realiseerden zich dat Pink vooral herkenbaar zou zijn voor miljoenen Amerikaanse tieners als ze gewoon zichzelf zou spelen: een meisje uit de suburbs, ongepolijst en niet beantwoordend aan de schoonheidsnormen die de Amerikaanse muziekzenders in hun greep hebben gekregen. Pink bewijst dat je sexy bent als je je maar sexy v, en de ongeschreven wetten van MTV en glossy vrouwentijdschriften aan je laars lapt.

Pink is een jongensmeisje. Een 'tom boy', zegt ze zelf. Ze is met enige regelmaat een paar kilootjes te zwaar, maar blijft zich onverstoorbaar bloot kleden. Ze heeft een grof vollemaansgezicht, een neusring en veel tatoeages. Ze vloekt, rookt, drinkt. Ze trekt lelijke grimassen en maakt obscene tongbewegingen tijdens fotosessies. En ze verschijnt regelmatig ongewassen, rochelend, schor en met wallen onder haar ogen op televisie. En, nog zoiets waar veel Amerikaanse tieners zich aan kunnen spiegelen, ze komt uit een verscheurd gezin. Altijd bonje. Haar moeder zette haar het huis uit toen ze vijftien was.

Het contrasteert allemaal scherp met de meeste vertolkers van Amerikaanse hitlijstenpop, die zich in interviews veelal manifesteren als moraalridders en predikers van de 'all American family values'. Nee, dan Pink! Die is weliswaar met de meute eens dat seks na een eerste afspraakje een afrader is, omdat je je partner dan nog niet goed genoeg kent, maar ze verstrekt er wel een gratis tip bij: zorg gewoon dat je dronken of anderszins 'wasted' bent, want dan heb je geen last van dat soort remmende gedachten.

Het maakt haar stoer en licht intimiderend, maar toch ook weer niet. Want Pink is goedlachs en makkelijk in de omgang. Door schaamteloos onvolmaakt te zijn, stelt ze vooral jonge vrouwelijke fans op hun gemak. Alsof ze zeggen wil: joh, maak je niet druk. Wees lekker jezelf. En laat vooral je lichaam zien.

Uitzonderlijk? Jazeker. Vooral in de VS, waar miljoenen meisjes Pink als rolmodel hebben omarmd. Maar uniek? Nee, dat ook weer niet. Pink is een Courtney Love die lichter verteerbare muziek maakt. Ze neemt in de VS de plaats in die in Nederland al aanzienlijk langer door Anouk wordt ingenomen: een eigenwijze powergirl voor het grote poppubliek. Het belangrijkste verschil: Anouk zou zich nooit laten verleiden tot het maken van een lauw r & bdebuut, om zich pas later te manifesteren als de 'rock chick' die ze werkelijk is. Een Amerikaanse platenbons die Anouk de wet wilde voorschrijven, werd door de Haagse eens stevig bij de strot gegrepen.

Met andere woorden: zo eigenwijs en rebels als Pink lijkt, is ze nu ook weer niet, iets waarvan ook een handvol slappe popliedjes op Try This getuigt. Pink blijft naar goede Amerikaanse traditie vooral een razend slim in de markt gezette artieste, wier hofhouding van managers, stylisten en visagisten weinig aan het toeval overlaat.

Nog even de laatste roddel: Pink schijnt het weer met een man te doen, te weten de beruchte Tommy Lee, drummer van My Cr natuurlijk ex van Pamela Anderson. 'Good guy, bad reputation', zo omschrijft ze hem. Van dat soort tegenstrijdigheden houdt Pink wel, ze hangt er zelf van aan elkaar. Pink valt op jongens op meisjes, ze is stoerder dan jij maar toch ook je gelijke, ze is tegendraads mainstream. Zoals wel vaker zijn juist zulke intrigerende paradoxen, veel meer nog dan de muziek zelf, de verklaring voor iemands status van superster.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden