'Maik was al heel vroeg creatief'

Cornald Maas in gesprek met Bernadette de Wilde (69), huisvrouw, uit Amstelveen. Zij is de moeder van stylist Maik de Boer (46)....

Cornald Maas

'Drie weken te vroeg kwam Maik, één dag voor kerst, en toch al 57 centimeter lang. Zijn geboorte was geen makkie - hij kwam met een tangverlossing ter wereld. Maar hij was een beeldschone baby, met mooie grote bruine kijkers die we bij mij in de familie niet hadden. Een kerstkind is hij, zou je haast kunnen zeggen, maar met kerst heeft hij niet veel. Ja, de versierselen vindt hij mooi - vorig jaar had hij twee zwarte bomen, versierd met gouden tierelantijnen. Maar dat opzitten en pootjes geven, die verplichte gezelligheid, al die mensen op een kluitje: hij heeft er niks mee.

Maik was een makkelijk kind, lief en zorgzaam voor zijn jongere broer en zusje, erg op mij gericht. En hij was al heel vroeg creatief: hij speelde met barbies in plaats van autootjes, hij kleedde ze aan, maakte van kurken kroontjes, liep op de hakken van zijn oma het halve huis door, met de grootste lol. En hij had van begin af aan dezelfde voorkeur voor het afwijkende als ik.

Ik deed in alles een beroep op Maik, haalde hem er steeds bij, vroeg hem om raad. Pas later heb ik me gerealiseerd dat dat ook weleens verstikkend moet zijn geweest. Mijn man hamerde intussen op het belang van een goede carrière. Hij was een workaholic, directeur van een expediteursbedrijf, en kwam zelf uit een eenvoudige familie. Mij vonden ze waarschijnlijk te recht voor z'n raap en te zeer de stadse juf die graag mooi wilde zijn, ook voor anderen.

Waar Maik zeker mee geworsteld heeft, is zijn homoseksualiteit. Zijn oma, die zo dol op hem was, had het al vroeg gezien. Ze zei op haar sterfbed: 'Wil je goed op Maik passen, want dat is een apart kind.' Wij hadden het er niet over, thuis. Op een gegeven moment is Maik naar New York gegaan, waar hij in een hotel werkte en inwoonde bij twee oudere homoseksuelen. Zij hebben voor elkaar gekregen wat wij als ouders niet konden: Maik weerbaarder maken, hem leren hoe hij in het leven moest staan: niet alleen met zijn hart denken, maar ook met zijn hoofd. Mijn man is er uiteindelijk een week heen gegaan en zag hoe zijn zoon zich ontwikkelde. Hij heeft er tegen mij nauwelijks iets over gezegd, maar Maik heeft me later verteld dat het een van de mooiste weken van zijn leven was.

Terug in Nederland was Maik eerst manager in het Marriott-hotel, tot hij stage ging lopen bij Coco de Meyere. Dat opende hem de ogen: het was het begin van zijn carrière als stylist. In dat werk kan hij zijn ei volledig kwijt: Maik houdt van kleding en van glamour, en van alle aandacht geniet hij ook - hij wil graag dat wat hij doet niet onopgemerkt blijft.

Mijn man, die vijf jaar geleden overleed aan een hartinfarct, heeft het nog meegemaakt - dat succes van zijn zoon. Maik heeft in interviews gezegd dat hij zich vooral heeft willen waarmaken voor zijn vader, die er altijd op hamerde dat zijn kinderen goed voor hun toekomst moesten zorgen. Maar ik heb dat altijd flauwekul gevonden, ik zei steeds: 'Je vader is je vader en jij bent jij.' Maik zegt wel vaker dingen die ik niet helemaal begrijp.

Zo heeft hij ook meer dan eens beweerd dat hij gehinderd werd door dyslexie. Maar ik heb daarvan nooit iets gemerkt. Op school waren er daardoor geen problemen, voor zover ik weet. Misschien vertelde Maik het niet omdat hij zich ervoor schaamde. Toch ga ik over zoiets niet in discussie: ik heb zo langzamerhand geleerd niet te veel vragen te stellen.

Dat heeft bij Maik ook niet altijd zin. Hij kan kwetsbaar zijn en boos worden als je te veel op- en aanmerkingen maakt. Dat hij er soms prachtig uitziet en soms niet - met al die geruite spullen bij elkaar, of, zoals vroeger, met die plateauzolen - is zijn eigen verantwoordelijkheid. Maik wil zijn eigen gang gaan. Als je onnadenkend bent kan een kleine opmerking hem, volkomen onverwacht, in het verkeerde keelgat schieten. Typisch is dat wel: de man die, wanneer hij ze mooi maakt, zelf heel dicht bij andere mensen komt, laat lang niet altijd toe dat anderen hém dicht naderen. Als het benauwd wordt duwt Maik mensen van zich af. Ondanks al zijn succes is hij, denk ik, toch bang om te falen of afgewezen te worden. Onzekerheid is, al met al, een van zijn drijfveren - misschien nog een erfenis van vroeger toen hij zich ten opzichte van zijn vader wilde bewijzen; misschien omdat hij, meer dan zijn broer en zus, van wie ik trouwens net zo veel houd als van Maik, moeite had met de studie; misschien omdat hij ooit heel erg gekwetst is geweest in de liefde - dat heeft ook mij diep geraakt. En dat betekent ook dat je je steeds afvraagt: doe ik het wel goed? Vinden ze me wel aardig?

Maik heeft er keihard voor geknokt, voor wat hij nu bereikt heeft. En dat heeft hij op eigen kracht gedaan: hij heeft ons nooit een dîbbeltje gevraagd. Ik hoop dat hij de komende jaren steeds meer zekerheid opbouwt en ik gun het hem dat hij wat meer tot rust komt. Een liefdevolle relatie zou daarbij kunnen helpen. Zelf ben ik inmiddels zielsgelukkig met een nieuwe man, Henk. Juni volgend jaar gaan we trouwen. Laatst, toen we samen in San Francisco waren, zag ik 'm hangen, de ideale bruidsjurk. Ik heb hem meteen gekocht. En nee, ik vraag Maik niet of hij zo'n jurk voor me ontwerpt - hij kleedt mij nooit, ik bepaal mijn uiterlijk liever zélf, ik ben niet kinds, óók al zegt Maik af en toe: 'Mam, dat kun je echt niet meer dragen.'

Maar ik kan nooit een geheim voor hem bewaren. Maik heeft de jurk inmiddels gezien. En weet je wat hij vervolgens gedaan heeft? In een winkel in Utrecht, waar ook Máxima haar spullen bestelt, heeft hij iets voor op m'n hoofd laten maken. Maik kennende vermoed ik dat het prachtig zal zijn. Daar wordt onze trouwdag straks alleen maar mooier van.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden