Magistrale hoeken en stoten

Theater..

Amsterdam Als de acteurs die tournee maar halen. De rug van Floris Verkerk zit aan het eind onder de striemen. En Albert Klein Kranenburg – twee uur na de première vader geworden! – heeft dat bitje niet voor niets in; hij incasseert stevige hoekstoten.

Vier van de zes acteurs van De Toneelmakerij zijn voor de voorstelling Thaibox Verdriet op cursus gegaan. Zes weken lang hebben ze zich geschoold in de niet malse technieken van deze oude, populaire vechtsport. Op toneel – een boksring in het theater – sparren ze als routiniers. Geen gestileerde nepgevechten. Ze delen elkaar zijwaartse trappen uit op maaghoogte. Met professioneel materiaal, zo toont de enscenering met nieuwe shorts, handschoenen, scheenbeschermers, boksballen en stootkussens.

Toch zou Thaibox Verdriet maar half zo geslaagd zijn als de acteurs niet méér uit te vechten hebben dan een sportieve krachtmeting. Allemaal spelen ze personages die met een gehavende ziel toch op zoek blijven naar liefde. Verkerk speelt de jonge Boris met een overleden moeder, een verdwenen broer en een grote haat jegens zijn geflipte vader. Klein Kranenburg is zijn vage, mysterieuze opponent die steeds dichterbij komt.

Om hen heen cirkelt Tjebbo Gerritsma als sportschooleigenaar Hank, die verwikkeld is in een incestueuze verhouding met zijn zus Elja. Laura de Boer maakt van dit enige meisje een prachtige rol. Het ene moment balt ze haar vuisten, het andere strekt ze die sierlijk uit in een schorpioenendans.

Dan is er nog Mathieu Güthschmidt als verlichte indianengek – de vader van Boris. Zijn rol is behoorlijk karikaturaal, maar biedt wel tegenwicht tegen de vier bovengenoemde, beschadigde zielen. Voor de hilariteit zorgt Maarten Heijmans met zijn tot R & B gemixte stemgeluid en zijn zorgeloze rol van straatwijze Woody.

Regisseur Liesbeth Coltof heeft perfect begrepen dat je voor publiek vanaf 15 jaar voluit moet gaan: in vechtsport, maar ook in levensdrift. Het kan dus wel samen: podiumkunst en vechtsport. Zonder de wereldkampioenschappen Turks worstelen geforceerd het theater binnen te halen (Festival a/d Werf, 2000). Met bovendien een prachtig motto: je vecht om erachter te komen waarom je vecht. Zoals je leeft om erachter te komen waarom je leeft.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.