Magistraal en zonder schandaal

Een stevig schandaal, dat had het hedendaagse kunstrijden goed kunnen gebruiken. Concurrenten die met elkaar op de vuist gaan, juryleden die er een rommeltje van maken: het zou de populariteit van het kunstrijden goed doen, zei voormalig olympisch kampioene Jamie Salé voordat de competitie begon.

Donderdagavond had Yu-Na Kim geen schandaal nodig. De Zuid-Koreaanse, 19 jaar pas, is begiftigd met een talent dat van haar een wereldster kan maken, zo groot en geliefd als Katarina Witt in haar hoogtijdagen.

Ze is in staat een einde te maken aan de neerwaartse spiraal waarin het kunstrijden de laatste jaren – ook op olympisch niveau – verkeerde. Daarom riep Salé gekscherend op tot veel drama en controverse.

Salé werd in 2002 olympisch kampioen met David Pelletier. Maar pas nadat een Frans jurylid had toegegeven dat ze het Canadese paar opzettelijk lage scores had gegeven. ‘De mensen praten er nu nog over en dat zou niet zijn gebeurd als we meteen het goud hadden gewonnen.’

Donderdagavond was er genoeg drama op het ijs van Pacific Colisseum. Yu-Na Kim verpletterde met 228.56 punten haar eigen wereldrecord. Het was een van de meest indrukwekkende uitvoeringen in de geschiedenis van het kunstrijden.

De concurrenten konden zoveel drievoudige Axels springen als ze wilden, de score van Kim zouden ze nooit overtroffen hebben. Springwonder Mao Asada probeerde het wel, maar kon in gratie en atletisch vermogen niet wedijveren met de Zuid-Koreaanse.

Daardoor was van een heus duel tussen de twee Aziatische vrouwen geen sprake. Asasa was de laatste die Kim versloeg in een internationale competitie. Dat gebeurde in 2008 bij de wereldkampioenschappen. Een jaar later veroverde Kim de titel. Het maakte van haar de populairste en best verdienende sportvrouw van Zuid-Korea.

Joannie Rochette werd bij die WK tweede. Het was de niet meer verwachte internationale doorbraak van de Canadese. Donderdagavond stond ze er weer. Weliswaar een treetje lager, maar met een hartverscheurend verhaal. Het was niet het drama waarop Salé hoopte toen ze het had over de impuls die het kunstrijden nodig had, maar Rochette veroverde met haar bronzen medaille een plek in de Canadese sporthistorie.

Vorige week overleed Rochettes moeder Therese aan een hartaanval. Dat gebeurde een dag nadat de rijdster in Vancouver was aangekomen, twee dagen voor de korte kür.

In geen sport is de band tussen moeder en dochter zo hecht als in het kunstrijden. Dat komt door de opofferingen die beiden zich vaak moeten getroosten. Vaak verwezenlijken ze bij succes hun gezamenlijke droom.

De 24-jarige Rochette rouwde, maar besloot toch in actie te komen en werd na een nagenoeg foutloze voorstelling in de korte kür door haar landgenoten in het hart gesloten. Haar moed en zelfbeheersing waren ontroerend; haar vastberadenheid ongelooflijk.

‘Ze schaatste als een computer’, zei teamgenoot Cynthia Phaneuf. ‘Dat was enige dat ze kon doen. Je kunt je niet laten afleiden door je emoties.’

Haar vrije kür was donderdag niet foutloos, maar nog altijd goed om de eerste Canadese kunstrijdster na Liz Manley (zilver in Calgary, 1988) te worden die een olympische medaille wint.

Rochette, die een week lang werd weggehouden bij de media, zei op de Canadese televisie dat ze vier minuten aan niets had gedacht toen ze op het ijs stapte. ‘Mijn benen trilden, maar mijn moeder heeft me geholpen bij elke stap die ik hier heb gezet.’

De competitie was therapeutisch geweest voor haar, zei ze. Haar moeder was degene die haar had geleerd competitief te zijn. Toen ze tijdens de training haar concurrenten de ene na de andere sprong zag maken, stapte ze uit de werkelijkheid en in haar cocon. ‘Op het ijs kon ik alleen maar aan schaatsen denken. Het was het enige plekje waar ik even kon vergeten.’

IOC-voorzitter Jacques Rogge was diep onder de indruk. ‘Het is een moeilijke tijd voor haar. Een bronzen medaille is mooi, maar het zal nooit een troost kunnen zijn.’

Haar vader kon op de tribune zijn tranen niet bedwingen. Kunstrijdsters huilen makkelijk, maar Rochette weigerde te breken. ‘Dit was waar mijn moeder en ik jaren voor hebben gewerkt. We hebben ons doel bereikt.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden