Mager, zouteloos en weinig vernieuwend

'Een toeschouwersrecord', meldde de organisatie van Springdance zondagavond na de laatste voorstelling. 'Bijna 11.000 bezoekers.' En nog trotser: 'Nooit voordien gingen zoveel choreografen en dansers kijken naar voorstellingen van collega's.' Daar zit de angel....

Met de keuze voor historische hoogtepunten uit de afgelopen eeuw, zoals de reconstructie van Le Sacre du Printemps, riep artistiek leider Guy Gypens dit euvel al bij de start af over de twintigste verjaardag van Springdance.

Was de weinig bezielde uitvoering van de reconstructie door Companhia Nacional de Bailado al een lachwekkend nachtponnenballet voor niet-ingewijden, de herbeleving van een improvisatieproject uit 1970 door Quatuor Albrecht Knust bleek nog meer een curieus speeltje voor herontdekkers van toevalsexperimenten.

Ook voorstellingen van Boris Charmatz (Frankrijk), John Jasperse (Amerika) en Thomas Hauert (Zwitserland) ontstegen niet het onderzoekend karakter en hoorden daarom eerder thuis in de tussenjaren van het tweejaarlijkse festival, wanneer ontmoeting en research centraal staan.

Zonder gêne kondigde de festivalbrochure hen aan als nieuwe sterren uit het buitenland, vaak gebaseerd op één succesvolle voorstelling zoals Excessories van Jasperse, ook te zien op het festival naast zijn teleurstellende nieuwe programma Madison as I imagine it.

Daarmee maakte Springdance 1999 zijn naam als festival voor nieuwe dansstromingen uit binnen- en buitenland onvoldoende waar. Anouk van Dijk en de in Nederland werkende Italiaan Emio Greco bewezen overigens dat bewegingsonderzoek ook aantrekkelijk verpakt kan worden voor een breder publiek.

Artistiek mag Gypens de lat gerust hoger leggen. Een choreografe als de Noorse Ingun Bjrnsgaard, met twee projecten aanwezig, haalde continu dezelfde grappen uit in haar bewegingstaal, zodat de theatrale dansparodietjes aan zoutloze herhaling ten onder gingen. Dat flauwiteiten vaak gewicht krijgen omdat de inner circle er de humor van inziet, bleek bij Sacred Solos, een serie hedendaagse reacties op Le Sacre du Printemps. Theatermaker Jan Ritsema sprong als een wipkip rond op de ritmische woestenij van Stravinsky, gesecondeerd door een nog lulliger hopsende Sara de Bosschere. Ritsema's studenten applaudisseerden klakkeloos.

Slechts vijf van de tien optredens waren het aanzien waard. Die zoemden hoofdzakelijk in op de hysterie van Sacre-choreograaf Vaslav Nijinsky, zoals een verknipte monoloog door theatergroep 't Barre Land. Een modern antwoord op de Sacre zelf bleef uit. Tegenover de opgerakelde geschiedenis stond Springdance zondag met lege handen.

Dit jaar voorzag de trouwe gaste Anne Teresa De Keersmaeker het festival van cachet, onder meer met het dansfeest Drumming door haar gezelschap Rosas waarvan Guy Gypens zakelijk leider is. Als aan haar rokken hangend was haar dansschool P. A. R. T. S. opvallend aanwezig, in het publiek maar ook met korte optredens zoals van Tom Plishke, gespecialiseerd in lichamelijke weerbarstigheid. Ook met zijn keuze voor Trisha Brown, Meg Stuart, Renée Copraij en Jérome Bel liet Gypens zijn Vlaamse hart sterk spreken.

De Keersmaeker stond zondagavond op sportschoenen tegenover ex-Frankfurt-danseres Elizabeth Corbett op spitzen. Voor danskenners een lekker luchtige variant van 'De Keersmaeker meets Forsythe'. Michael Schumacher, in Nederland de meest veelzijdige danser van dit moment, stak beide dames naar de kroon met zijn sterke interpretatie van het bijna-val-duet uit A Vile Parody of Address van William Forsythe.

In zijn eigen choreografie Elsewhere danste hij vrolijk zoekend om Corbett heen, en passant zijn afzakkende broek tot running gag makend. Een mooie afsluiting van een mager festival, die bovendien begon met de eenvoudigste choreografie ooit: in Satisfyin' Lover (1967) van Steve Paxton staken veertig vrijwilligers van allerlei allooi het podium over. Een bonte parade, samengesteld uit mensen van nu, die eigenlijk niet óp het toneel maar vóór het toneel horen te zitten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden