Mager zesje voor 8½

Wanneer noem je je Italiaans restaurant naar een film van een beroemde filmmaker?..

'Otto e Mezzo' (1963) wordt als meesterwerk van Federico Fellini beschouwd. Marcello Mastroianni speelt de regisseur Guido Anselmi, behept met een gebrek aan inspiratie. Als Fellini heeft Anselmi geen idee waar zijn rolprent over moet gaan, tot de opnamen beginnen.

Otto e Mezzo in Bergen (NH) oogt als een sjieke boerenschuur: vloer, wanden, plafond, meubilair, alles is van hout. Door de ruitjes heb je uitzicht op de veertiende-eeuwse gothische Ruïnekerk en het door Berlage ontworpen postkantoor (1909). Achter kijk je uit op het terras dat 's zomers zonnig en bomvol is, maar begin januari naargeestig leeg. Erg Hollands.

Maar op de gevel prijkt de aanduiding 'caffè trattoria'. De gast moet kennelijk onmiddellijk in Italiaanse sfeer verkeren. Oude reclamebordjes voor Martini, flesjes olijfolie op tafel, een poster van La Dolce Vita - het helpt. Andere elementen verstoren het beeld: artistieke vissen aan de muur (van een lokale kunstenares) en MTV-muzak.

De menukaart moet redding brengen - op papier lukt dat prima. De kaart vermeldt geen gewone broodjes maar panini, met keuze tussen ciabatta of pallottola (stokje). Italiaans belegd natuurlijk, bijvoorbeeld met gamberetti (garnalen) of uovo strappo e speck (roerei en spek), beide euro 5,22. Koffie is hier een espresso, caffe lungo of macchiato, en de klank van de appeltaart met honing en noten (euro 3,18) smelt op de tong: torta di mele con miele e noci. Mentaal zwerven we al weer door Toscane.

Weg is het vakantiegevoel als de bestelling arriveert. De cappuccini zijn lauw, smaken naar niets. De torta della stagione (euro 3,40), taart van het seizoen, is harteloos gefabriceerd. De kersen komen duidelijk uit een potje. We proeven veel deeg, weinig vulling, alles is aan de droge kant.

Twijfel begint te knagen aan de jubelverhalen van kennissen over Otto e Mezzo. Vervuld van goede voornemens voor het nieuwe jaar besluiten we niet over een nacht ijs te gaan. Misschien zijn de koks de volgende dag wél geïnspireerd.

Helaas: 's avonds is Fellini's geest evenmin in de kookploeg gevaren. De inspiratie knettert niet van de borden. De tomaten-basilicumsoep (euro 4,76) die we 's eerder al proefden, blijkt in de herhaling beroofd van zijn smaakmaker, basilicum. Op de paddestoelenbouillon (euro 5,67) valt weinig aan te merken, zij het dat die bijna koud arriveert.

Bij de hoofdgerechten slaat het Anselmi-gevoel bikkelhard toe. Een onbijzondere pappardelle met varkenshaas, maar zonder de beloofde salie, en een dito fettucine met paddestoelen (beide euro 12,03) scoren een mager zesje. De gebakken tarbotfilet met puree van aardappel en knolselderij smaakt redelijk, (euro 17,92), maar oogt saai: een bord vol wit eten. De contorni (bijgerechten) zijn een bak fantasieloze groene krulsla en gebakken aardappelschijfjes die drijven in vet. Zin in dessert of wéér lauwe cappucino is de gast daarna wel vergaan. Misschien moet Otto e Mezzo een andere filmtitel op zijn gevel schilderen. Fellini maakte niet alleen meesterwerken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden